anadolu efes'in şerefine içiyordur ondan susmuştur. tebrikler*.

ne demiş mor ve ötesi:
"ölüm kadar rahatmış ayrılık..."

buradaki çoğu kişi "bilgisiz olup güzel olmaktansa bilgili olup çirkin olmak daha iyidir" minvalinde şeyler yazmışlar. o öyle olmuyor maalesef. tanıdığım çoğu güzel diyebileceğim arkadaşımdan çok daha bilgiliyim, yani ben öyle düşünüyorum. onlar hep bi adım, -hatta bayağı bir adım-, öndeyken ben hep arka planda kaldım. yani ilk etapta ne olursa olsun dış görünüşe bakılıyor, zaman geçtikçe insanın içini tanırsınız. dolayısıyla kendimizi geliştirmek, bilgili olmak sadece kendimiz için yapmamız gereken bi eylem oluyor. bence öyle olmalı da zaten. sadece bunu dışarıya yansıtamıyor olmak hep üzüyor. hayatta hep geri planda kalmak psikolojik açıdan büyük bir savaş.

geçtiğimiz hafta bursa’da bir kahvaltı organizasyonuna gittik.* dönüşte arkadaşımız esenköy’e uğrayalım vaktin var mı dedi, olur dedim. arkadaşımızın babası 1.5 yıl evvel vefat etmiş. esenköy’deki yazlıklarından gitmişler ilkin hastaneye. yazlığa girdik. odalara göz gezdiriyoruz, mutfağa, balkona. serin, sert, kasvetli bir hava. her şey yerli yerinde. yatak, soba, sandalyeler, babanın tekli koltuğu. her şey, babayı hastaneye götürdükleri o ilk anın sıcaklığını taşıyor bütün ürpertici soğuğa rağmen. öylece bırakmışlar, ellememişler. hoparlörde yaptığı için konuşmaları epeycesine kulak misafiri oldum, içli bir aile. yine hoparlörde konuşuyor validesiyle arkadaş, görüntülü aramış üstelik, yazlığı gösteriyor, sararmış dökülmüş çiçekleri. valide hanım, aman evladım diyor çokça oynatmadan tozunu al paltonun.yatak odasında babanın kapıya asılı paltosu. hastaneye giderken öylece astıydı babam diyor, arkadaş. sonra şöyle bir silkeliyor paltoyu. o yatak odasından alelacele çıkarken ben paltoya birkaç saniye daha bakıp iç geçiriyorum.

epeydir dinlemiyordum yayını. az buçuk takip edenler fena bir fanı olmadığımı bileceklerdir. işte pame. bir hafta, iki hafta, üç hafta, her neyse. ne kadar uzak kalırsak kalalım. dönüp dolaşıp yine bir pazar günü geldiğimizde kapının arkasına asılı o palto gibi bekliyor bizi. bir farkla: bize hüznü değil çokça güzellikleri hatırlatıyor. şimdi biraz silkelenelim. teşekkürler marikaki.

organlarima saygim yok diyenlerin yaptigi, basligi okuyunca bile midemi bulandiran eylem.

bunyede hemen hemen ayni etkiyi yaratan ickileri karistirmanin sebebi neydi ki?

2-3 dürüm yiyip kendine ayı diyen benim, göt gibi kalmama sebebiyet vermiş insan üstü varlık.

kafaya koydum bir ara bu şiş olayını deneyeceğim. hadi bakalım. swh

yatmadan önce kitap okumak.direkt gözler düşüyor hem dertlerini düşünmeye fırsatın olmuyor bir güzel de yatıyorsun.

kendine özgü sahne hakimiyeti,kadife sesiyle unutulmayacak müzisyen.dualarım yoluna,hak etmedim ayrılığı,gitme,yanımda kal,gir kanıma önemli parçalarından bazılarıdır.özlüyoruz seni harun abi.

seksizm yapmayalım arkadaşlar. her başarılı insanın arkasında kendisi vardır. en azından olmalıdır.

kalbi kırılmış bir aşık söylemi olduğunu düşündüğüm haklı cümle. *

çok şahane tanımlar yazan aynı zamanda da beğeni konusunda eli bol olan bir yazar arkadaşımızdır.

takipteyiz efendim.

jane austen'ın romanları arasında sivrilmiş ve büyük başarı getirmiş kitabıdır. bence aralarında en iyisi budur, belki biraz da olsa bu kitabın yanına emma yaklaşabilir ama yine de yerinden edemez. kitabı anlatmaya gerek görmüyorum, kendisinin başarısı fazlaca biliniyor zaten. ama benim muzdarip olduğum bir konu vardır ki o da bu kitabın uyarlamalarıdır. bu kadının romanlarının çoğunu okudum ve okuduklarımın da uyarlamalarını izledim. bir tanesi bile mi iyi olmaz yahu? yoksa ben mi gözümde çok büyütüyorum da bu kadar beğenmemezlikten geliyorum, diyorum. ama aşk ve gurur'un izlediğim uyarlamaları beni oyunculuklardan tut da konunun anlatılış biçimine kadar hiçbir yönden tatmin etmiyor. ama sadece bir tane istisna var ki, o da colin firth ve jeniffer ehle'nin birlikte rol aldıkları 95 yapımı dizisi. elizabeth'i oynayan ehle, tam olarak hayal ettiğim soğuk bir ingiliz kadınını canlandırıyor. firth'den bahsetmeye hiç gerek yok zaten, darcy denince aklıma ilk gelen aktördür kendisi. açıkcası izlerken gerçekten tebrik ettiğim tek uyarlamasıydı bu dizi.

alıştıra alıştıra söylenmesi gerekir. misal; benim kardeşim üniversiteye başladığı sene annemle babama: 'bizim bölümü 6 yıldan önce bitiren yokmuş, bu okulu 4 yılda bitirmemi beklemeyin' dedi. ebeveynlerini baştan şartladığı için 4 yıllık okulu 6 yılda bitirmesini kimse yadırgayamadı. eğer 4 yılda bitirseydi asıl şoku o zaman yaşardık.

tanımadığım samimiyetten yoksun birbirine yakınmış gibi duran kendini havalı zanneden insanların arasında derim hep sen orada neden bulunuyosun diyen arkadaşlar olabilir bazen yeni bir ortama girdiğimizde ister istemez yaşadığım bir durum kaçamıyorum ne kadar istesem de özellikle pandemi öncesi tabi (bkz: burada benim ne işim var hissi)

esas dönemi ve verimli zamanı 70'li ve 80'li yıllardır. özellikle seni dilendim, bizim sokaklar, günaha girme şarkılarının başında çalan yaylılar, senfoni orkestrası havası veriyor ve ses tınıları dalga gibi taşıyor dinleyeni.

galiba seni hep seveceğim. her ne kadar inkar etsem de. kendime bile itiraf edemiyor olsam da. yüzün hep burnumda tütmeye devam edecek, ömür boyu. ben sadece kendimi kandıracağım: hayatıma bir başkasını aldığımda, bir başkasının gözlerinin içine baktığımda "işte artık bir başkasını seviyorum" diyeceğim. ama aynı zamanda da hep "acaba?" diyeceğim, "acaba onunla olsaydı nasıl olurdu?"

biliyorum kariyerimde hedeflediğim o noktaya da geleceğim. kolay olmayacak ama tırmanacağım birer birer. ilk başarımı yaşadığımda, ilk paramı kazandığımda, ilk kez sevinçten ağladığımda, okuldan mezun olmanın gururunu yaşadığımda sen yanımda olmayacaksın.

bunların hepsinde senin hayatında ben vardım. bunların hiçbirinde benim hayatımda sen olmayacaksın. sen beni bu duyguları başkalarıyla yaşamaya mecbur bıraktın.
darma dağın edip toparlanmaya mecbur bıraktın.

neler verirdim seni hiç yaşamamış, hiç tanımamış olmak için. uykularından ağlayarak uyanmamak, rüyalarımda seni görmemek için.

keşke sana karşı olan bütün saygımı zedelemeseydin. eger öyle olsaydı, haklı olduğum halde yıllar sonra bile acı çekiyor olmazdım.

ben üzülüyorum hala bu dünyada paylaşamadığımız her şey için. el ele oturamadığımız her bank, birlikte dinleyemediğimiz her müzik, berber yşyemediğimiz her yemek ve paylaşamadığımız tüm güzellikler için. seninle yaşayamayacaksam tüm bunlar niye var?

keşke diyorum hep. keşke...en büyük keşkem olarak kalacaksın hep içimde. keşke seni hiç tanımasaydım

keşke anlatabilseydim sana, gücünü başkalarının zayıflıklarından alan insanların güçlü değil ancak ve ancak zalim olabileceğini.

millet de kardan adam yapacam diye pusuda beklesin. benim algı yeteneğim kifayetsiz artık. bir insan 2 metrekare bir 4 duvarı olacak olsa ölmeyecek iken göz göre göre nasıl böyle göçüyor. bu insanın yaşayamadığı ömrün hesabını kim verecek? ha pardon cennette dimi şu an şarap çekiyor. bi defolun alüminyum.

potansiyelinin farkına varamamak.
kendini kandırmak.
saçma sapan şeylere kafa yormak.

voca.ro/1kRon5CfbdWn