nice 118 yıllara kara kartal.
bir fenerbahçeli olarak iyi ki varsın, iyi ki ezeli rakip ebedi dost'sun.
fenerbahçe.

yemin ediyorum bu benim*. dostlar şimdi konuya gelecek olursak yine ve yine aynı örneği vereceğim.
sokakta kağıt toplayarak para kazanan 10 yaşındaki çocuk ile evde tablet oynayan 10 yaşındaki çocuğun olgunluk seviyesi aynı olmaz, olamaz. o yüzden kişinin geçmişini ve hayatını bilmeden yorum yapmak doğru olmayacaktır.

acun abinin kızı demiyorsa hiç başlamayacak olan dizidir.

3 yaşından büyük ise sevmem, ağzına vurasım gelir.

kimse kimseyi anlayamaz. çevrendekilerin zihninde tasavvur eden sene göre, kendi yakıştırdığı sıfatlar kadarsın. birilerinden seni anlamalarını beklemek tuhaf geliyor. ne kadar anlayacak, nasıl anlayacak? bunu bilemezsin. emin olamazsın. anlamasın daha iyi. neyi anlamadığını biliyorsun en azından.

evlenmem. açık ve net. ne kadar ileri görüşlü aydın bi insan olsam bile içimin bi kenarında muhafazakar hacı dayı var, onu bi türlü içimden atamıyorum lan. keko muyum neyim bee…

vasat insandan nasihat dinlemektir fazla tevazunun sonu.

rüzgar, bize özgürlük getir.

genel cerrah olamam. *

doğrudan akademik zeka değil aslında*zekanın uzantısı başka göstergeler. hoş sohbet olması mesela. ne istediğini bilmesi de önemli. kadının nelerden hoşlandığını yakalaması, kabalaşmadan zorlamadan isteklerini ifade edebilmesi*, duyarlı olması, geri çekilmeyi alttan almayı bilmesi... işin özü paslaşmayı bilmesi. gelişine göre karşılık vermeyi çözecek kadar aklını kullanabilmesi. bunu için de eski travmalarını halletmiş, ders çıkarmış, olgunlaşmış olması lazım. baklavayı hepimiz seviyoruz ama çoğunlukla bakıp geçiyoruz.

insanı üzülmekten daha çok yoran durumdur.

birbirini dinlememek. kendi işine geldiğince anlamak. objektif olup anlamadan dinlemeden üste çıkmaya çalışmak.

ilkokulda idi, aşk mıydı o yaşta beğenmek yada hoşlanmak mı adı bilemiyorum.

konuşmaya yada gözüme bakmaya bile heyecandan cesaret edemeyip, her beslenme saatinde muhtemelen bütün parasıyla aldığı simiti ve gazozu bırakırdı masama.

bende sürekli gülerdim ona bakıp, adı dışında tipini bile hatırlayamıyorum şuan ama her hatırladıkça hala gülümserim ki.

oyladığım halde oylanmamakla çürüttüğüm savdır.

kendimizi ve hayatımızı bir yerlerde paylaşmak zorunda değiliz. belki de özgüvensizlikten değildir de kendini pazarlamaktan hoşlanmıyordur ;)

kendini sevmeyen kişilerin yaptığı şeydir. senin sevemediğini başkası neden sevsin ki?

(bkz: tereyağda karides)