napoli romanları'nın da yazarı olan (bkz: elena ferrante) nin mükemmel kitabı. ben napoli kitapları'nı (4 kitaptan oluşan bir seri) henüz okumadım ancak bu kitaptan sonra direkt sepetime koydum ve okuyacağım. elena ferrante bildiğim kadarıyla yazarın gerçek ismi değil. takma isim kullanıyor ve ismi bilinmiyor. kitaptan biraz bahsetmek gerekirse çocukluktan ergenliğe geçmekte olan gioavanna'nın yaşı ilerledikçe ve aklı erdikçe etrafında olan bitenlerin farkına varması ve gerçekten de yetişkinlerin hayatlarının yalanlar üzerine kurulu olmasını okuyoruz. kitapta giovanna ile birlikte şaşırıp, birlikte üzülüyoruz. anne ve babası gayet kültürlü, zengin, okumuş entellektüel tipler. ancak babası napoli'nin gettolarında büyümüş ve babasının ailesi ile neredeyse hiç görüşmüyorlar. annesi ise daha aristokrat bir ailede büyümüş napoli2nin zengin muhitinden gelen bir tip. babası kendi ailesinden adeta utanıyor. giovanna büyüdükçe ters giden bir şeyler olduğunu fark ediyor. laf arasında evlerinde adeta lanetle bahsedilen halasına benzediğini duyuyor. ve halasını ve babasının ailesini kültürünü büyüdüğü yerleri öğrenmek tanımak istiyor. bu sırada aile dostları olan bir diğer çift ve çocuklarıyla da yakın arkadaşlıkları var. aile dostlarının iki kız çocuğu ile adeta kardeşmiş gibi birbirlerini seviyorlar. giovanna hem halası ile görüşmelerinde babası ile ilgili bazı gerçekleri öğreniyor hem de anne ve babasının birbirlerini aldatmalarına şahit oluyor.
kitap o kadar akıcı ki adete napoli'de bir gezinti yapıyor gibi hissediyorsunuz bazı bölümlerde. güney italya'nın o çekici alt kültürünü iliklerinize kadar hissediyorsunuz. aynı zamanda gioavanna ile birlikte siz de büyüyorsunuz kitabı okurken. ve büyüdükçe masumiyetinizin kaybolduğunu, hatta bütün yetişkinlerin artık masum olmadığını görüyorsunuz. ben kitabı bitirdiğimde içimde bir napoli gezisi yapma isteği oluştu. ve ilk işim yazarın diğer eseri olan napoli romanları'nı almak oldu.

eskiden cimri değildik hayallerimizde.

sarılmak istiyorken yorgun argın bedeninle

ben meşguldüm savaşlarda boyalarla gözlerimde...

bir gün her şey yoluna girerse , umarım hala hevesim ve isteğim kalmış olur.

maslow, tüm dünyada kabul görmüş ihtiyaçlar hiyerarşisinde gıda,güven,sevme, sevilme ve ait olma ihtiyacı gerçekleşmemiş birey ve toplumların bir sonraki level olan kendini gerçekleştirme aşamasına geçemeyeceğini vurgular.

toplumlar da bireyler gibi temel ihtiyaçlara sahiptirler. bazılarımıza göre refah günler bazılarımıza göre medeniyet inşası dediğimiz bu yolculukta, sınırsız ihtiyaca yetersiz cevap bölümünde boğulmuş durumdayız.

bir kaç yerde orman gibi şeyler kalmış galiba. müteahitler bunu beğendi.

amin maalofun, ortadoğu insanının tarifini yaparken yanıtladığıdır: her şeye üzülen ancak hiçbir şeyle ilgilenmeyen insan.

duymak istediklerini söylerken şahit gösterirseniz ikna edebilirsiniz.*

şey mi dostum yine yangınlar yine ben.

garip bir sosyal medya videosunda garip bir şarkıdır. konuyla ne alakası var bilmiyorum ama twitter’da herkes böyle dolaşıyor çok ilginç.

mücahit müteahhite ve tek hırka, tek lokma anlayışı da bununla beraber lüks yaşam isteğine dönüştü.

kim benim şarjımı aldı?*

bu burcun insanı (ben) uyumludur, pozitiftir, optimisttir, her alanda en az iki üç cümle kuracak kadar okur araştırır. depresyona giriyorsak bile kendi hür irademizle melankolinin serin sularında yüzmek için giriyoruzdur. istediğimiz zaman çıkarız ordan merak etmeyin.

neyse arada bi bunu salın, kendi haline bırakın. muhtemelen dış dünyaya çok fazla uyum sağlamaktan ve yüzeysellikten bunalıp kabuğuna çekilmek ve derinlere dalmak istiyor olabilir. belki de sadece yeni çıkan bir albümü emikliyodur (mix'cisinin, prodüktörünün biyografisine varana kadar) belki bi diziye başlamıştır maraton yapıyodur. olmadı ucuza bilet bulmuştur, seyahati gelmiştir ve gitmiştir biyerlere ya da sadece evde tek başına kalıp bangır bangır müzik eşliğinde kitaplığını düzenleyecektir. o sırada telefonu 267 okunmamış bildirim artı 34 cevapsız aramayla dolu olabilir, kızmayın onlara.

sırf bu yüzden dengesiz ve sağı solu belli olmayan, bazen yaşamayı sevmek için hayatın pause tuşuna basan, değişikliği sevdiği için bir günü bir gününü tutmayan insansak, olalım bakalım. iki yüzlülüğe gelince, bu bir şehir efsanesidir. belki sadece bazı inatçı ruhları ehlileştirmek için arabuluculuk yapıyoruzdur ve bunun adı nedense iki yüzlülük olmuştur. emin olun kin nedir bilmez, kimsenin kötülüğünü istemez bu burç insanı, çünkü -bence en kötü özelliği asıl budur- çok da ciddiye almaz her şeyi, kendini bile.

(farkındaysanız işbu entryde kendimden 1. tekil, 3. tekil ve 3. çoğul olarak bahsediyorum. bu da merkürün manyak çocukları adına size bi ipucu, toplum sağlığı için bir amme hizmeti.)

büyük usta aşık sümmani'nin memleketidir.

ayrıca peri bacaları ile de ünlüdür.

bedelli askerlik, insanın kendisini değil parasını asker yaptığı bir sistem.

hiçbir kulübe üye olmamama rağmen bu klübün ilk üyesi olabilirim. cem karaca sevdam tartışmaya kapalı.*

t: okuduğunuzda sizi bir şekilde daha çok sarsan veya kendinize dair daha çok şey bulduğunuz kitaplar.
benim için;
karamazov kardeşler - dostoyevski
martin eden - jack london
acımak - stefan zweig

dış görünüşten çok daha derinleri gören anne bakışıdır. her insana anne gibi baksak güzellik kavramımız bu kadar sığ olmazdı belkide.

cinlerin bile türk halkından daha düzgün yaşadığını gösterir.

amerikan sinemasında cinli veya paranormal olaylar genelde büyük malikanelerde yaşayan 2 çocuklu, çok mutlu beyaz ailelerin başına gelir. genelde ilk çocuklar fark eder evdeki gizli kalmış yerleri, bodrum veya müştemilat gibi, örümcek bağlamış, kapkaranlık yerlere girerler ve cin olmasa bile korkunçtur zaten ortam.

gece duvarlara vurmalar, kapı çarpmalar, yan yatan çocugun arkasından sarılmalar, ıslak saçlı korkunç sesler çıkaran, beyaz eski püskü kirli gecelikle ortalarda dolaşan korkunç ablalar.
bazı korkunç dizi ve filmlerin sonunda korkunç hayalet abla veya abilerin hikayeleri anlatılabilir ve seyirciyi yumşatma suretiyle film sona erebilir.
aman cin de haklı be canım da diyebilirler.