insanları nasıl rahatsız etmem diye düşünüldüğünde akıllara gelen kurallardır.

bir kardeşimiz yakın zamanda amerikaya gider. ingilizce seviyesi devlet lisesi ıngilizcesi seviyesidir. kısa sürede bulunduğu yerde birkaç kisiyle tanışır ve günün birinde bunlardan biriyle karşılaşır ve muhabbet şöyle gelişir;
amerikalı-good morning.
bizimki -good morning
amerikalı- what's up?
bizimki -of course, ıt's blue.
bizim eleman 'what's up?' sorusunu ilk defa duymuştur ve olduğu gibi çeviri yapmıştır. sonraki günlerde o bölgede bu cevap efsane olur.

6-7 yaşlarındayken bir sabah kalktığımda tüm barbie bebeklerimi yeni alınanlar da dahil hepsini atmıştı. hayatımda hiç o kadar üzüldüğümü hatırlamıyorum.

barbie bebek koleksiyonu yapıp gözüne sokasım geliyor şimdi.

polisi aramışlardır. daha ne yapsınlar. hiç kimse batman, süpermen gibi sosyal adaleti sağlamak zorunda değil.

ben günlük rutinimde yargıçlık yapmak zorunda değilim. gidip olayı anlayacağım, kavganın sebebini çözeceğim, sonra ayırmaya karar vereceğim, ayırırken bıçaklanıp ölmemeye gayret edeceğim, kendimi savunacağım, belki dayak yiyeceğim, belki kendimi korurken adamı yaralayıp ceza alacağım, hiç beni ilgilendirmeyen bir konu yüzünden başım ağrıyacak.

polisi ararım, alışverişimi yapar yoluma devam ederim.

aynı mahlası aldığımızı görünce içimin ısındığı yazar. çünkü aurora olmak başkadır.
keşke mahlasimiz gibi resim yeteneğimiz de benzese, zira ben kendisi kadar yetenekli değilim.

mezarlık adı üzerinde hep tuhaf bir korku durumu vardır.atmosferi karanlık neticede. tek başına gidemezsin mesela ya da mezarlıkların üstünden geçmek istemezsin zıplaya zıplaya.bir de bir mezar taşıyla karşılaşıp huzursuz olma ihtimalin çok yüksek-ben de senin gibiydim, sen de benim gibi....cümleler nefesinizi kesebilir her an.bir de yaş hesaplaması yapan tek ruh hastası ben değilimdir inşallah.offf daraldumm..

terry pratchett - "don't think of it as dying, said death. just think of it as leaving early to avoid the rush."

"bunu ölmek olarak algılama, kalabalığa kalmamak için erken çıkmak gibi düşün dedi ölüm."

uzun zaman evvel dünyaya yanıt aradığım bir şiirden bir parça ile geceye katılıyorum.*

...
kalabalıklar olarak dağılıyorduk şehre
suratlarımızı bir kez vestiyere asıp çıksaydık o kapıdan
belki daha az düşman
daha çok dost dolardı öğle paydosumuza
geldik metro kuyruklarında astık yüzümüzü
kopmadıkça boynumuz intihar demediler
oysa astık işte yüzümüzü
yaşamaya dair ne kaldı suretimizde?

sık sık gördüğüm ve anlam veremediğim şey şu mesela bir konuda bir kişi bir şey yazmış. 1 veya 2 mesaj sonra başka biri tamamen aynı şekilde aynı iletiyi atmış. ilk atan adam 1-2 beğeni alırken sonradan aynı iletiyi atan adam 10 tane beğeni almış. bunun mantığını anlamadım açıkçası. nasıl oluyor, insanlar içeriğe değil kişiye mi oy veriyor neler oluyor burada?!

tam da şu anda bir şarkısında yaptığım karaokeyi düşünürken karşıma çıkarak beni şaşırtan, şöhret basamaklarını tırmanmaya 70'li yıllarda başlayan amerikalı kadın şarkıcı.

evleneli 1 buçuk yıl oluyor hala ne zaman konuşsak "meyve yedin mi? meyve ye" diye başımın etini yer iki gözümün çiçeği. bir yandan da ben yokken evde kimsenin meyve yemiyor olmasından dert yanar.

dışarıdaki koca dünya da şey, baldızımı cin s*kti, kaynım bana kaydı, sevgilisini 16 yerinden bıçakladı, hamile kediyi tekmeledi, kuran kursunda çocuk tacizi, iş yerinden son yevmiyesini almaya giden çocuk işçi ölesiye dövüldü, x memlekette köpeğe tecavüz skandalı, nefret cinayeti, 86 gündür kayıp çocuk amcası tarafından istismar edilip öldürülmüş halde bulundu, otobüste şortlu kadına tekme...

gezsen nereyi gezcen dolar olmuş 8, gitsen nereye gitcen her yer olmuş virüs, eğlensen nerede eğlenecen mekanın sulu birası olmuş 30, yesen ne yicen menüler olmuş 50. bu çocukların parası mı var, bu çocukların umudu mu var, bu çocukların hayatı mı var? nispeten şanslı olanların odası var. otur aslanım odanda kitabını oku, müziğini dinle. sen bakma üniversite mezuniyetinin bir işe yarayabildiği son neslin sana verdiği öğütlere, bize de zamanında ilkokul mezuniyetiyle memur olmuş dayı tayfa kendi öğüdünü veriyordu. hadi birader, hadi abi...
sure grandpa let’s get you to bed.

bunu sıvamaya bizim bile gücümüz yetmiyor, yemezseniz gargara yapın ne olacak diyor.

bir hayvandan ziyade bir çocuğunuz olacakmış gibi sahiplenin. herkes size çok basit yemeğini suyunu koy o takılıyor kendi halinde der ama yavruysa sevgiye ne kadar aç olacağını kimse söylemez.

takma ya

değilim ama hala umudumu kaybetmiş de değilim. umarım hayal kırıklığına uğramam sözlük, umarım..

yürümek.
kendi yemeğinin malzemelerini yetiştirmek.
evde yoğurt yapmak.
evde kedi beslemek gibi şu an şehirde popüler olan, organik olan ne varsa.

başlığı açan yazar anladığım kadarıyla, ukdeyi bırakan yazarın isminin belirtilmesi gerektiği vurgusunda bulunmak istemiş. evet bu bir saygıdır, en azından tanımın altına küçük bir not düşülmelidir.

ankara'da yaşanır, istanbul'da gezilir.
uzak da değiller birbirlerine *.