nerde ulan benim kedim? kim çaldı kedimi. ha birde yalnız kalmam lazım. eşe dosta söyleyim de defterden silsinler madem beni.

bakan'ın pandeminin başında gerekli açıklamayı yaptığını hatırladığım başlık.

yayına kalan son 3 saat 20 dakika için zaman geçirecek bir aktivite aramaya başladım ve sabırsızlık had safhada. pek saygıdeğer kardeşlerimi bu güzel girişimleri için tebrik ediyorum.*

senin için gök kubbeyi yerlere çalarım yâr
öyle bir söylüyor ki sanki o kudreti haiz.
sanki çal gök kubbeyi yerlere yâr dese,
çalacak barış abi.

özdemir asaf şiiri.

“konuşmak susmanın kokusudur.
ya sus-git, ya konuş-gel, ortalarda kalma.
yalan korkaklığın tortusudur.
dürüst kaba ol, eğreti saygılı olma.”

şarkıcılar olsa daha doğru olurdu:
(bkz: demet akalın)
(bkz: kibariye)
(bkz: hande yener)
(bkz: aleyna tilki)
(bkz: alişan)
(bkz: kalben)
(bkz: sinan akçıl)
(bkz: aydilge)
(bkz: irem derici)
(bkz: nihat doğan)
ve daha niceleri, evlerden ırak.

neşe , dert , aşk

bir yere giderken yanınıza almanız gereken her şeyi aldım mı almadım mı diye sorduğunuz sorular bütününün oluşturduğu boşluk.
sürekli bir şeyi unutmuşum hissi var ben de iş yerinden eve dönerken ve evden işe giderken nadir de olsa misafirlikte de oluyor.

(bkz: noodle)
evdekilere "bu iğrenç şeyi nasıl yiyebiliyorsun" diye kızardım sürekli ama tadı güzelmiş. geç de olsa fark ettim.

memur çocuğu devletten korkar. trafik cezası, mtv vb. zamanında ödemeye çalışır. esnaf çocuğu vergi borcu, sgk borcu vb. umursamaz, nasıl olsa af çıkacağını bilir.

memur çocuğu bankada, fatura, hastane vb. kuyrukta sırya girip sıranın kendisine gelmesini bekler. esnaf çocuğu sıra beklemeye dayanamaz ya tanıdığının tanıdığıyla ya da o an ortama uygun bir gerekçeyle sıranın önüne geçip işini hemen halleder.

memur çocuğu sosyal ortamlarda iletişim kurmakta zorlanır. esnaf çocuğu bitirimdir, hemen ortama girip herkesle samimi olur. daha sonra işe yarayacakları listesine alır ve işi düştüğünde onlara başvurur.

memur çocuğunun bir üslup standardı vardır; genel müdüre de çaycıya da siz diye hitap eder. esnaf çocuğu nabza göre şerbet verir; genel müdüre müdürüm, çaycıya abim der ve en çok o sevilir.

memur çocuğu 'aman ağzımın tadı kaçmasın ali rıza bey' der. esnaf çocuğu 'ali rıza beyin ağzını yirim sna bir şey olmasın' der.

memur çocuğu memur olmayı hayal eder. esnaf çocuğu babasından daha zengin olmayı hayal eder.

memur çocuğu korkaktır; düzenini bozabilecek alışılagelmiş şeylerin dışındakilere şüphe ve korkuyla yaklaşır. esnaf çocuğu kendi düzenini sağlamak için alışılagelmişin dışına çıkabilecek her şeye nemalanabileceği şekilde dahil olur; korkuyu yaratır, korkunun kendisidir.

"türkiye'de tüm ateistler erkek midir?" sorusunu akıllara getiren başlık

doktorlar hariç herkesin çok aldığını zannettiği ancak o kadar yıl okumaya, o kadar saat mesai yapmaya karşılık ülke ekonomisi de göz önünde bulundurulduğunda düşük olan maaştır. insanlar tutturmuş doktor maaşı, doktor maaşı. herkesin ağzında bir tutar. yahu biz nerede yaşıyoruz? özellikle şu pandemi döneminde kendi hayatlarını hiçe sayarak çalıştıkları koşulları, sürekli şiddete maruz kalmalarına rağmen haklarını koruyan bir yasa çıkmamasını, izin yapamamalarını ve hatta istifa etme haklarının bile elinden alınmasını düşünürsek kendilerinin ne kadar emekçi olduğu ortadadır. buna rağmen bazı insanların hala ağzında olan olmayan çok yüksek maaşlarıdır, ne diyelim ki..

'yol yanlış ama yürüdük o kadar.' diye bir söz varya aynen öyle işte. yaşamışım o kadar hiç başa dönemem. olduğu kadar artık.

taciz-tecavüz.
kadın cinayetleri.
çocuk istismarı.
aile içi şiddet.
çocuk evlilikleri.
eğitimsizlik.
adaletin sosyal medya aracılığıyla sağlanması.
kalıplaşmış düşünceler.
yenilenmeme.

dan schykulski adlı sanatçının gözünden.

beyin yakan bir robert a. heinlein kısa öyküsü. zaten kısacık olduğu için spoiler vermek istemiyorum ama zaman yolculuğu ile ilgili olduğunu söyleyebilirim. türkçeye çevrilmiş hali şuradan okunabilir. ayrıca 2014 yılında sinemaya da uyarlanmıştır.
(bkz: predestination (film))

çok güzel bir duygu yanlız değilsin hissi veriyor.

ben başlığı yazan yazar harici bir madde daha eklemek istiyorum: yetenek.

kitap okumak faydalı olabilir evet. yıllardır hemen her gün, hiç olmazsa 3-5 sayfa okuyan biri olarak diyebilirim ki, ben iyi yazamıyorum. hemen her türden kitap okuyorum ( yeni nesil dune serisi, aşk romanları,harry potter gibileri hariç). bilim, siyaset, roman,psikoloji, felsefe,klasik,… ama ne kadar okursam okuyayım duygularımı ifade ederken zorlanıyorum. aklımda her şey o kadar net ki, ama yazıya dökünce , aklımdaki o engin deryadan bir iki damla su tanesi kalıyor. yani demem o ki, bana göre başlıca faktör yetenek. o yeteneğe sahip kişiler, duyguları daha iyi ifade edebiliyor.

istisnası yazarın dediği gibi o olayı, o duyguyu çok içten bir şekilde yaşamak. kendi duygularının farkında olmak, kendine karşı objektif olabilmek.

ama dediğim gibi ilk faktör, yetenek. sonrası beraberinde geliyor zaten.

kafamın bir köşesinde şunu dinleyerek güneşin batışını izliyorum.

kaç sigaramız kaldi muzo ?