cilt üzerindeki yara dokularını onarmak, yara ve yanıkların neden olduğu izleri ve lekeleri iyileştirebililmek, akne ve cilt çatlaklarını yok etmek için kullanılan merhem. direk güneşe çıkmadığınız zamanlarda cilt leke tedavisi için de kullanılabilir.

niyeyse hayattan zevk alamadıklarını inanıyorum

iki düzenli ordunun bir cephede kitle imha silahlarını kullanmadan birbirlerine karşı tankla, tüfekle, stratejiyle mücadele ettikleri geleneksel savaş türüdür. bunun tam tersi de asimetrik savaştır.

konvansiyonel, yani conventional, 'geleneksel' demektir. ancak örf, adet anlamındaki geleneksellik değil, bir disipline bağlılık anlamındaki gelenekselliktir.

tabi ki veterinere götürüyor, takibini yapıyor eğer ilaç verildiyse düzenli bir şekilde kullanıyoruz.



malesef genelde sonuç hep hüsran oluyor.
küçücük bedenleri, doğal ortamında rahat bırakın diye işaret ettikleri evleri olan sokaklarda daha da zor oluyor bu durum.

annesinden ayırıp oraya, buraya, çöpe atan mı dersin, annenin terk ettiği minikler mi? her türlü özellikle anneden ayrıldıysa pek uzun olmuyor ömürleri.

yakın tarihte ben de çöpten bir minnak buldum. 3 hafta oldu ömrü. oynadı, zıpladı, güzel zamanlarımız oldu ama son bir iki gün bir anda durumu kötüleşti. 2 gün yoğun bakımda kalmasına rağmen kurtarılamadı.
dürüm leo bilen bilir. minnağımın savaşını, biz o savaşı kaybettik.

halk arasında sarı kız veya et yiyen örümcek olarak da bilinir. haziran ayından itibaren kırsallarda ve doğa alanlarında görülmeye başlanır. dünya çapında deve örümceği (camel spider) iken türkçe'ye de bögü ismiyle girmiştir. akrep ve kenelerle aynı gruptan bir canlıdır. bilinenin aksine zehirsizdirler, ısırığındaki zehir kendi ürettiği değil, avladığı ve yediği böcek veya hayvanda bulunan mikrobun zehiridir. gece avladığı için de ışık bu canlıları cezbeder. son dönemlerde evlerde ve yerleşim yerlerinde görülmesi, aslında insanoğlunun doğal yaşam alanlarını işgal etmesi sonucu ortaya çıkmış bir durum. bunların düşmanı da, doğal avcıları olan tavuklardır.

askerlik vazifem gereği bulunduğum hakkari'de gördüğüm bir örümcek cinsi. orada sarı ömer diyorlar adına. normal örümcek ile tarantula arası bir mahlukat. bunu askerlerden biri yakalayıp pet şişeye atmış ve o sayede yakından inceleme imkanı bulduk. kıskaç şeklinde ürkütücü bir ağza sahip. ilk görüşte şok olduk ve zamanla da alıştık. öyle ısırma vakasına rastlamadık. özellikle geceleri dolaşıyor. memleketin insanı bu mahlukattan bihaber, öyle herkes görmüş ve bilmiş değil. anadolu'nun değişik bölgelerinden de görüldüğü haberleri geliyordu. ama en çok görüldüğü yer hakkari kırsalı. o dağın başında yılan, akrep, çıyan, örümcek ne varsa orada tanıdım.

kimse yazmamış:

(bkz: jack davenport)



ayıp be kardeşim, toptan çarpılacağız sizin yüzünüzden sgdhcjhkvjvkvjcjbkd.

''kötü bir niyetim yoktu'' deyince her şey yoluna girer, yaptığımız yanlışlar düzelir, düzelmese bile zarar verdiğimiz kişi/ler bizi affeder sanıyoruz.

evet kötü kalplilik bu dünyadaki en zararlı şeydir belki de, fakat kötü niyetli olunmasa da dikkatsizlik ve bilgisizlik de bir o kadar zararlıdır. bilmiyordum, düşünemedim diyerek o kötü olayın üzerini kapatamayız.

ruth, martin eden'a ''kötü bir niyetim yoktu'' dedikten sonra martin'den aldığı cevap şu olur:
"doğru; fakat iyi niyetinle beni mahvedebilirdin."

marifet değildir. eldekilerin getirisinden ibarettir. ne kadar rahatsan o kadar açık ve net konuşursun. durumdan rahatsız olup ağzından kaçırdığın da olur, isyan edip eteğindeki taşları döktüğün de ama bir karakter özelliği olarak açık ve net konuşan kimseler ya pek çok şeyi kazandıkları için ya da kaybettikleri için rahattırlar.

allah ben bir hazineydim keşfedilmek istedim diyor. baktığınızda bütün canlılarda onun izine rastlamak mümkündür. yaratıcı böylece kendini görüp anlayabiliyor. bu sebeple kendi zerrelerinde oluşan bu canlılar yine kendi büyüklüğü, azameti ve şiddeti karşısında bölünerek ve parçalanarak yok olurlar. böylece kendi azametini ve büyüklüğünü yine kendisi seyretmiş olur. canlılar arasında bu olağanüstü olayı keşfedebilcek tek canlı insandır. yani bazılarıdır. böylece insanlara irade ve seçme özgürlüğü vererek tekrar kafaları karıştırır. bunun yanında bazı ipuçları gönderir. olayın özeti ilk yaratılışta adem ve havva değil bütün mahlukatın yaratılmasıdır. ancak bu kez hikaye en başa döner ve her şey anlamsızlaşır. ışte bunun için zaman ile sınanır ve sınırlandırılırız. böylece sonsuz gücümüze bir engel koyar. ışte biz bu sonsuz kudretin baş mimarınının yaratılan, sonra yok edilen ve tekrar yaratılıp sonsuzluğa gönderilen zerreleriyiz.

bugün yaklaşık 2 yıldır görüşmediğim bir dostumla görüştüm. bu iki yıl boyunca hiçbir şekilde iletişim kurmamıştık birbirimizle. bundan 2 yıl önce her bir ayrıntıma kadar bilen insan şu an bir yabancıydı benim için. konuşurken cümlelerimizin arasını uzun sessizlikler doldurdu hep. her bir sessizlik anında delirecek gibi hissettim. her saniyede biraz daha boğuluyordum sanki. 25 dakikanın ardından daha fazla dayanamadım bu ıstıraba ve kibarca kapattım telefonu. ayakta, elimde telefonla kaldım öyle, uzunca düşündüm. neden böyle olmuştu ki şimdi?

sonra o geldi aklıma. aylar önce gözlerimdeki o harika parıldamayla arkadaşıma “ruh eşimi buldum” diye bahsettiğim, sonsuz kere güvendiğim insanın benim için nasıl bir hiçe dönüştüğünü düşündüm. nasıl olabilmişti bu? nasıl bitmişti her şey, nasıl tüketmiştik her şeyi? yaşlandım sanki o an. binlerce yaş almışım gibi geldi.

aileme, arkadaşlarıma, kendime bile yabancılaşmıştım

çöktüm yere, bütün hislerim dile geldi sanki. bütün yorgunluklarım, kırgınlıklarım, özlemlerim, hüzünlerim, ağlamalarım, kahkahalarım bir anda konuşmaya başladılar kafamda ve yine o his…boşluk. kocaman bir hissizlik. yıllar sonra 2 saniye bile olsa hissettim o duyguyu. çok kısaydı ama beni bitirmeye yetti sanki.

biraz üçüncü kişi gözünden baktım kendime. ne çok değişmiştim öyle? halbuki insan değil miydik biz? değişmemiz çok normal değil miydi? hem güzel değil miydi değişmek? hayır ben değişmemiştim, yabancılaşmıştım. kendime, ruhuma, aklıma, fikrime, kalbime yabancılaşmıştım. kaybolmuştum sanki. kendimi unutmuştum ve ben buna değişmek diyerek hep bir kılıf uyduruyordum. kaçıyordum kendimden. bir enkazın altından çıkmıştım. her yerim yara bere içindeydi, ruhum kanıyor, kanatlarım kırılmıştı ama ben daha kendi yaralarımı sarmadan başkalarına yardıma koşmuştum hemen. oysa kendim yavaş yavaş kan kaybediyor, tükeniyordum. öyle bir durumdaydım ki başkalarına yardım edince yaralarımın iyileşeceğine inanıyordum sanki. halbuki kan kaybetmeye devam ediyordum, sadece artık acımı hissetmiyordum. kan kaybettikçe daha çok yoruldum, yoruldukça daha da zorladım kendimi. ne kitap okumaya ne film izlemeye ne de yazmaya gücüm kalmıştı artık. ruhum ağlıyordu halime. sonra balkona çıkıp bir sigara yaktım, arkada (bkz: kimseye etmem şikayet) çalıyor. bu aralar taktım çünkü ona. sonra oturduk ağladık birlikte. ben içime içime ağladım ruhum ise hıçkıra hıçkıra, isyan edercesine. sigara bittiğinde bir şeyler de bitmişti ama hala çözemedim. nedir o biten şey? ardından şarkı bitti. sonra ruhum sustu sessizce. ben masadan kalktım, balkona sarkan incir ağacı veda etti bana. ve beniçeri girdim…

yine yine yine bayılmam..
yataktan kalktım, yüzümü yıkamak için banyoya doğru giderken birden yere yapıştım.. başım ağrıyordu zaten şu an zonkluyor adeta.. boğazımda da kan tadı var, hiç güzel uyanmadım ha bugün..

kendinize saygınızı nolur yitirmeyin.

başlık buna güzel bir örnektir. "yanlış bilinen doğru" olmaz , "yanlış bilinen sanı" olur.

yani üst limit bu mu? 11 yaş büyük olunca ne gibi sorunlar oluyor mesela.
30 ile 50 yaşları arasında normal olan durumdur herhalde.

söz ve müziği kayahan'a ait olan, düzenlemesi de yine kayahan ve iskender paydaş tarafından yapılan, nilüfer'in seslendirdiği ve bir zamanlar dinlemeye doyamadığım şarkı.

zifos.
yerden sıçrayan sulu çamur.

yemin ederim anne kuzusu sevgiliden çektiğimiz kadar hiçbir şeyden çekmedik. bir şey yapacaksın ama annesi mutlaka bir yerden engel mani oluyor. ölüm değilde ne bu durum. hayır insan çok sevdiği için bir şey de yapamıyor ki

tahminimce internette bilginin kısıtlı olduğu zamanlarda ekşi sözlükte (ya da daha eski sözlüklerde) "ben bunu araştırdım ama bulamadım ya da buldum fazla vaktim yok uzun uzun yazamıyorum . bilen varsa yazsın da bı öğrenelim." amacıyla oluşturulmuş sözlük içi uygulamadır.

ne ettik biz size hep bir elestiri? aslinda bu olmasi gereken bir durum degil midir? moderatorlugu bir kenara birakiyorum, gunluk hayatta da ileri duzeyde samimiyetimizin olmadigi insanlara siz diye hitap etmek kurulan resmiyetin hatta duyulan sayginin bir gostergesidir. bence olmasi gereken bir hitap seklidir. boyle ufak detaylara cok takilmamali ayrica oyle degil mi?