zaman tüneli

tek bir erkekten gelen ilgi ve sevgi harici kalan tüm erkekleri yağsız urganla boğdurmak istiyoruz. teşekkürler.

yiyen yedi, anasını bile diktiler
en son depremde para ile çadır satmaya kalkmasından belli değil mi ne halde olduğu
umumhanede çalışan karının ben bakireyim demesi gibi bir şey...................................
anasını bileee..............

hava.

tarih de bilmiyor aveller.

ulan, moğollar, kendileriyle aynı fenotipte olan harezmşah hanedanı ile selçuklulara bile acımadı; kendileriyle aynı ırktan olan sultan baybars'la vuruştu; bir zenciye çekecekleri muameleyi düşünemiyorum.

hidra'nın sagopa kajmer ve ceza'ya attığı diss track.

sadece 12 havariye ihtiyacım var arkadaşlar takip edin israil çöllerinde maceradan maceraya koşalım.

bugün dördüncü yirmiliğimi de çektirmemle beraber umarım ki uzun süre yaptırmayacağım eylem.
yalnız şaka maka felaket oluyor yirmiliğin iyileşmesi, tek tek çektirerek ancak idare edebildim. siz siz olun asla ikisini aynı anda çektirmeyin.*

kadınların özellikle de erkeklerin kendilerine karşı hissettikleri ve itiraf ettikleri sevgiyi nasıl karşıladıkları ve bu durumu nasıl değerlendirdikleri sorusudur.

erkekler tarafından sevilmek, beğenilmek kadınlara neler düşündürmektedir?
ve böyle bir erkek için ne düşünüyorlardır.

civilization 7 isimli oyunun fragmanında yer alan masalsı şey.


woke tayfa yaratıcılıkta sınır tanımıyor. savunduklarını iddia ettikleri her şeyden tiksindiriyorlar. agacım 11-12. yüzyılda kadının moğol komutanı olmasını geçtim, zenci ne arar la moğollarda. oyunun yaratıcılarının kullandıkları mal epey sağlammış.

" hocaların karısı güzel olacak ki gözü dışarıda olmasın ve işini eyi yapsın" papazoviç zihniyetinin anca gözünü doyuracak yel.

derdi hiç bitmeyecek gibi görünen bahtsız ülkem. suriye'de htş-sdg gerilimi iyice tırmanırsa bu defa daha ağır bir göç dalgasıyla karşı karşıya kalmamız bir yana, halihazırda ise insan kaçakçıları, türkiye'ye afganları, pakistanlıları sokuyor.

bunlar yetmezmiş gibi, abd ile israil'in de ülkemize yönelik karanlık planları var. kısacası, hiç huzurlu bir gün göremeyeceğiz bu etmenler nedeniyle.

edit: demografik çöküşü, kültürel erimeyi ve yabancılarla yapılan evlilikleri dâhil etmedim bile.

bu ortamda öncelikle yeni bir iş için öngörüşmeleri yapıp belli bir aşamaya getirmektir diye düşünüyorum.

ama çekilmeyecek noktaya gelmişse neden aramaya da gerek yok.

hop, hem yalan da değil?

mehraba luayikçi rejim yoksul sınıfı psikolojisi.

onca zulmu ve haksızlığı devlatten alıp kadere fatura etmişken, değil mi?

namus, şeref ve işi yapamadığını anlamak.

türkçe adı ile ölümsüzlük oyunu.

2015 yapımı bilim kurgu/gerilim türündeki filmin yönetmenliğini ise tarsem singh yapmıştır.

filmin fikrini çok beğendim ve böyle şeylerin olabileceği üzerine düşünmek bile insanı çok düşündürüyor. tabii imkansız lakin ne kadar imkansız onu bilmek zor.
ryan reynolds izlemeyi ayrı seviyorum. onu gördüğümde kötü film izlemeyeceğim hissi geliyor ve yanılmadığım her seferde de bu katlanarak gidiyor. size de tavsiye ederim bu adamın filmlerini açın izleyin çok az pişman olursunuz. iyi seyirler.

günaydın sözlük
gerçekten iğrenç bir hayat. hiç mutlu değilim.
kahve içiyorum.

artık evime dönmek istiyorum.
3 tane donla gelmiştim 3 gün kalcam diye. günlük don çitilemek istemedim 3 tane daha aldım, bimden. boykot donsuz kalana dek sürdü işte. 3 babaanne donum oldu. mutlu değilim buna da.

umarım siz mutlusunuzdur

her şey iyi giderken kötü bir şey olacak hissi gelmezse, bir terslik var der, ben bozarım iyi giden şeyi.



kötü gitmeli. mahvolmalı her şey. en acıklı şeyler kalmalı kucağımızda,
iyi giden şeylere alışkın değilim, beceremem öyle.

uyumayıp uyuduğumu sandığım bir gün…

ne kadar yaşayacağınıza erkeğin karar verdiği yerde bir avuç kaldık. ben de bekliyorum, ölümün nereden geleceğini.

ne kadar iç açıcı konuları düşünüyorum sabah sabah diymi? anlatayım konunun iç açıcı değil, iç acısı olduğu taraflarını.

18 yaşımda tanıdım kendisini. psikolojik ve fiziki şiddetin her türlüsünü yaşadım. öldüğümde “ne yapmışta delirtmiş çocuğu?” diye soracak olurlarsa söyleyeyim, garsona teşekkür ettim, karşıdan gelen erkeğe gözüm saniyenin binde bilmem kaçı çarptı, erkek şarkıcıdan şarkılar dinledim. toplu taşımada erkeğin yanına oturmam yasaktı, 20 durağı ayakta gitmeliydim kadın yanı boş değilse. rüyamda erkek görmemeyi temkinleyerek uyuturdu her gün. bunlara uymadığımda “orospu” oluyordum, cezalandırılmalıydım bu da vücuduma atılan jiletlerle oluyordu. ne kadar manyakça değil mi? daha da manyakça olanı bunları bana yaptırıyordu, kollarımı ben jiletliyordum. yanlış bir şey söyleyip karşı çıkmışsam ona dilim kesiliyordu benim. oluk oluk kanlar boşalıyordu.

tüm bunlar beni çok sevdiğini söyleyen erkek tarafından yaşattırıldı bana. psikolojik sorunlar yaşadım, bir hayvan gibi büyüdüm. kör karanlıkta dövülerek itaate zorlanan köpekten farkım yoktu.

yaşanılan şeylere tanık olan yakınlarımın ondan ayrılmayışıma olan şaşkınlıklarını biliyorum ben. ama onlar “nasıl yaşıyorsam yaşıyorum, hiç olmazsa nefes alıyorum” düşüncesinin nelere katlanmak zorunda bıraktığını bilmiyorlar.

ama sevgi dili olarak şiddeti öğrenmiş bir kadının dahi sabrı tükenebiliyor bazen. benim de tükendi ve 1,5 sene önce bitirdim ilişkiyi. o bitiremedi, o bitirmedi. barışma talepleriyle yazıp durdu, buna yanaşmadığımı görünce delirdi. sonra 1 hafta yazmadı. 1 hafta 1 ay oldu. geldi gitti. kendisini acındırdı, madde kullanmaya başladığını annesinin ise kansere yakalandığını söyledi. yumuşak kalbimi tanıyordu, kendisine karşı kaya kadar sert olduğunu ise tüm bu sözlere rağmen onu iyileştirmeye kalkmadığımda anladı yine delirdi. 1 ay rötarlı yazmalar kendini 6 aya bıraktı. halâ yazmıyor. fakat erkek kardeşimin de şahit olduğu yerlerde ölüm tehditleri savuruyor. kardeşimi korumak için bana söylenmediğine ikna ediyorum onu. annemi bana bir şey olmayacağına, sevdiğim adamı ise bunu yapmaya onun cesareti olmadığına ikna ediyorum. yoruluyorum. evden çıkarken etrafı kontrol ederek yürüyen, arkasında ayak sesi duyduğunda kalbinin atışını saçlarının ucunda hisseden kadını, kendimi ikna edemiyorum ölmeyeceğine. bir erkeğin inisiyatifinde yaşıyorum. biliyorum ki diri diri yakılarak öldürülen pınar gültekin’in katiline “canavarca his yok” kararı verenler beni korumayacaklar. kızının yanında boğazından bıçaklanan emine bulut’un “ben ölmek istemiyorum” bağırışı gibi duyulmayacak benim bağırışlarım, korunmayacağım. en fazla gülen bir fotoğrafımı yakanıza iliştirir, instagram storylerinde paylaşıp katilime lanetler okur, gelmeyeceğini bildiğiniz adaletin bekçisi olursunuz sanal dünyanızda.

ve ben, kadın cinayetlerinin politik olduğu bilinciyle ensemde hissettiğim ölüm korkusunu taşırken sırtımda, ailemi ve sevdiğim insanı korumayı düşünüyorum sadece.

bu ülkede kadınlar biraz da bu yüzden ölürler.