zaman tüneli

küçük bir defterim vardı eskiden, yazardım..çok uzun seneler yazdım, sakladım.

arada açıp okurdum..eski ben, beni hep şaşırtırdı..eski sayfalara notlar düşerdim gelecekten..

bir sebepten yakıp kül ettim. hala elimde olsa ne olurdu kestiremiyorum. yaşadığım sürecin şahidi diye yakmıştım o dönemki aklımla..şimdi ne şahit kaldı ne bana dair bir referans..

insan yaş aldıkça başka başka yorumluyor olayları. intihar daha yeteri kadar güçlü bir seçenek değil.

tatlı rüyalar..

baden würtemberg ve bavyera dışında sanayii üretimi çok azaldı.ossiler alkolik,keş,sorunlu.dogu tarafı cepten yiyor.ukrayna rusya savaşı nedeni ile çok sayıda ukraynalı göç etti,ortadogulu ve afganların akibeti belirsiz,schemgen sonrası bulgaristan ve romanya taşrası boşaldı,almanya ya aktı.alman ekonomisi kobi ekonomisidir,dünya da kobi ağırlığı en fazla olan ekonomidir,kalite kontrol merkezli üretim yapar,ancak sorunlar çok birikti,nazi torunu bir lezbiyen şaka gibi sıradan almanların karşısına çıkıp,aile kurumunun öneminden bahsediyor.sorunları çözecek güçlü bir iktidar ve karizmatik lider lazım ama o da yok.

hayata geldik. ailemizi, nerede doğacağımızı, hangi döneme denk geleceğimizi biz seçmedik.

hayat yolculuğunun başlarında aklımız erdiği dönemlerde hayaller kurmaya başladık. ilerde yapacağımız işi, evleneceğimiz insanı, yaşayacağımız evi düşledik.

bunların bir kısmı gerçekleşti, bir kısmı gerçekleşmedi. büyüdükçe fark ettik ki ipler bizim elimizde değil. elde ettiklerimizi biz kazanmış olsak da elimizden kayıp gitmeleri bir anlık olay.

bu sebeple insan bu noktada bir çıkmaza düşüyor. hayatı ve kazanımları bir anda anlamsızlaşabiliyor. bu devirde neye anlam yükleyip tutunabilirim diye düşünüyor.

hele ki vahşi tüketimin körüklendiği günümüzde bu daha da zor.

kendimden örnek vermem gerekirse bundan birkaç yıl öncesine kadar bana çok büyük anlamlar ifade eden ve beni ayakta tuttuğuna inandığım işim için şu an düşündüğümde en ufak bir heyecan ya da arzu hissetmiyorum. yine buna benzer durumlar insan ilişkilerinde de mevcut. benim için çok önemli olduğuna inandığım birçok insanı sıkıntılı zamanda yanımda bulamayınca onlara çok gereksiz anlamlar yüklediğimi fark ettim.

ağaca anlam yüklesem keserler
çiçeğe anlam yüklesem soldururlar
çocuklara anlam yüklesem hayattan koparırlar
şiirlere anlam yüklesem yasaklarlar
bir kere gelmişim dünyaya
söz dinlemezsem zindana tıkarlar

ayy, her sabah işe ve okula giderken yan binadaki komşumuzla denk geliyoruz. o balkonda olmuş oluyor hep ben de sabah sabah otobüse yetişmek için koşuyorum.

klasik "günaydın, iyi günler" cümlelerimizden sonra bana bir gün "süslü!" diye seslendi. ben de gülümseyip kadına bakınca "çok süslüsün sen, süslü! her sabah içimde kalıyordu bak bugün söyledim" diye devam etmişti.

sol frame'de başlığı görünce tebessüm ettim, hemen bu anım aklıma geldi. "süslü" kelimesinin bendeki bıraktığı hikâye budur...

çünkü inançlarının gerçekte kendilerine öngördüğü gibi bir gerçek yaşam yok, kendileri de yaşamıyorlar, geriye ne kalıyor, kendileri kadarını yaşamayanlara eleştiri ve müdahaleyle kendilerini yeterli ve doğru gibi hissetmek..
sözde kendileri tanrı buyruğunca yaşıyorlar ya..
(dikkat edilirse bu, o yaşam biçimini yönetim biçimi olarak kabullenmiş ülkeler ve topluluklar arasında bile birbirini yok edecek sertlikte geçiyor.)

(bkz: zafer gazoz)

yön değiştirdi. en iyi dostu türkiye olacak.

rus korkusu neler yaptırıyor. bence bırakalım rusya ile aralarına girmeyelim.

ben de bir gün vuracağım tellerine diye, "ud dersi verilir" yazan terzinin önünden çok geçtim, be allah'ın evladı, bir gün olsun çal kapıyı içeri gir, çalamasan çalama, içinde ukde kalmayaydı...

mahcubiyetim var bu dünyaya.

ben de bir gün üfleyeceğim diye, mustafa kandıralı'ya çok takılmıştım. üfleyemedik dertli dertli.

yıllar yıllar önce, adını sanını unuttuğum hesabımda paylaştığım bir taksimi milyonu geçmiş, 800 küsur yorum almış. görüp çok mutlu oldum.


*

bulunduğum yerde -3 derece görünüyor şu anda. inanır mısınız bilmem ama pencerem açık oturuyorum. uyurken kapatırım herhalde sanırım zira henüz yorgana geçmedim ve battaniyeyle üşürüm gecenin ilerleyen saatlerinde, pencere açık yatarsam.

balkona çıkmaya korkuyorum.

sahilde “cemal’in yeri” adında salaş bir kafe vardı. dersi kırdığımız günlerin değişmez durağıydı.

orta okuldayken bir ara sokakta bir internet kafe vardı. cadde üstünde olan diğer internet kafelerden ucuzdu ama kocaman bir dükkanda iyi bilgisayarları vardı. arkadaşlarla gidip cs, fifa, cod oynuyorduk. ne güzel günlerdi yaa.

lisede pek müdavimi olduğum bir yer olmadı, farklı yerlere gidiyordum. lisansta kampüsün az ilerisinde bir tostçu, sosisli, patso, ıslak hamburger her şey yapıyordu. evin yakınında bir dürümcü standı vardı, tavuk şiş dürüm müthişti. tabu, tavla, okey falan oynadığımız bir kafe vardı. bir de burger bira yaptığımız samimi bir pub.

yüksek lisansta her hafta canlı müzik dinlemeye gittiğim 2 tane pub vardı, çok samimi yerlerdi. bir de kampüsteki kahvecilerden biri favorimdi, her sabah uğrardım, taze lezzetli sandviçleri, içi meyveli hamur işleri vardı.

eksi altı derece ama bana sıcak geliyor hala. ankara sub zeroya çevirdi iyice beni. ben soğukta duramam diyen adam ağır pembe götlü gözümde.

bir zamanlar canınızı çok yakan bir şeyin artık hiç etkilememesi de bir zaferdir.

bunu yapabiliyorsak büyük ihtimalle gözlerle anlaşıyoruzdur . bunu yapabildiğim adamla evlenmek isterim…

o kadar nefret ediyorum ki. bu tipler borusunu sadece okulda ve okul çevresinde öttürür. bunların bu kadar rahat olmasının sebebi ise okullarda ceza ve eğitim sisteminin oturmamış olması. "seni babana söylerim, uzaklaştırma veririm, öğle arasında dışarı çıkma yasağı alırsın" vs. diye basit ve sözde göz korkutan tehtidlerle işi sonlandırıyorlar. zorbalık yapan öğrenci de bunun bu şekilde işleneceğini bildiği için aynı şekilde işine devam ediyor. allah'ın belaları...

not: burada küfür edemiyorum. malum küfür yasak... eğer olmasaydı çok yaratıcı küfürler edecektim, neyse...

şimdi düşününce öğrenciyken çoğunlukla yoksulluk çektiğim için mekan müdavimi olamadığımı fark ettim. kıraathane sayılıyor mu?

insanlığın ortak korkusu olan "ölüm"ü ele alan zola'nın 5 öyküden oluşan kitabı.

tam bir natüralist hikaye olduğunu kanıtlar nitelikteydi bence. ölümün her kesimde farklı hissedilmesini konu edinmiş, yazar da gözlemlerle çok güzel yansıtmış.

en beğendiğim yeri;