acaba sadece bana mı oluyor diye düşünülen şeyler

kaldırımda yürürken son anda fark edip çekilemesem arkamdan gelen kocaman bir kamyonun bana çarpacak olması, bisikletle yolun kaldırıma en yakın kenarında beklerken belediye başkanının önüne bakmadığı için volvo s60'la bana çarpması, sağ şeritte yani olması gereken yerde araba kullanırken sollama yapan volvo s60'lı birinin kendi şeridimde bana çarpıp %100 haklı çıkması diyeceğim başlıktır. haklı olmama rağmen azar işitmem, hakkımı savununca da bu sefer insanlardan kendinden yaşça çok büyük insanlara çemkiren biri olarak terbiyesiz damgası yemem falan normal değil. gerçekten merak ediyorum böyle olaylar yalnız benim mi başıma geliyor, böyle insanlara yalnızca ben mi denk geliyorum?

dipnot: araç modelini vurguladım çünkü iki kazada da aynı modele denk gelip o modelden nefret ettim.

sanırım herkes hayatının bir yerinde ve anında farketmiş ya da yaşamıştır bunu. belki tanıdık, belki de ilk kez biraraya gelinmiş bir kaç kişili bir ortamdır, sıradan akışı sürmektedir hayatın.. ki şunu hissedersiniz: sanki o andan önceki zamanlarda orada değildiniz de, o an adeta konuverdiniz oraya ve siz orada yokmuşçasına akıyor zaman ve şimdi orda bulunanlardan biri tamı tamına şunu diyecek ve o bitirmek üzereyken daha, işte şu tamı tamına bunu diyecek, işte şu şimdi dokunacak ve düzeltecek gözlüğünü hemde şu parmağıyla, şu kalkacak şimdi açık pencereden dışarı bakarak derin biçimde soluyacak havayı. dışarda bir sokak satıcısı geçecek arabası ve anlaşılmaz gürültülü anonsu giderek uzaklaşacak, yanıbaşınızda oturan ve hayatınızda ilk kez gördüğünüz biri izin nezaketiyle gülümseyerek bir sigara alacak paketinizden... (her şeyi ama her şeyi biliyorsunuz.! hemde gerçekleşmeye başlamadan bir iki saniye önceki zamanda..) sanki böyle akıyor zaman.. ve sanki siz bir uykudan uyanır gibi de bitiyor.. bittiğini farkediyorsunuz. ne kadar sürmüştü bu olağandışılık, beş on saniye mi daha mı uzun. hayatınızda ilk kez bulunduğunuza, tanıştığınıza emin olduğunuz bu ortam kişiler ve olacakları nasıl bilebiliyor oluşunuzun tedirgin suskunluğu ürpertir sizi..zihinsel bir algı gecikmesi mi, beyninizin, bilincinizin bir senkronizasyon sorunu mu. ne.. şaşırtır düşündürür sizi..
bunu sadece ben yaşamış olamam değil mi..

uzun süre mutlu olunca istemsizce "kesin kötü bir şey olacak" diye düşünmek.

içimden şarkı söylerken yanımdakinin o şarkıyı birden sesli söylemeye başlaması.

çok düşündüğüm biriyle olmadık yerlerde karşılaşmam, bazen aklımdan geçen birinin aniden araması.

uykuyla uyanıklık arası anlarda bazen vücudumun yatağın kenarından yere su gibi aktığını hissetmem.

başka bir insanın bedeninde olsan nasıl olurdum diye çok merak ediyorum. böyle arada bana musallat oluyor bu düşünce düşünmeden duramıyorum.

kendi kendine tartışırken saçma sapan hareketler yapmak.

-kafa karışıklığı
-cümleyi yolda unutmak
y(ahu ben ne diyecektim? hadi başladık, hadi girdik bir yola-niyete de benim cümlemin sonu nerede acaba çünkü ben başını kaybettim)
-sabah iyi ruh haliyle uyanıp sonra intihar hesapları yapıp sonra oh ya hayat var yaşıyoruz diyip sonra kendimi keseceğim rica ederim bırakınız diye hissetmek
- iç konuşmalara dış mimikler
- daydreaming
- sü rek li içinde at koşturuyor gibi bir his ama sü rek li
bununla birlikte dışarıdan dünyalar sakini görünmek.........

sanki elimi uzattığım yer kırılacak ya da her şey başa saracak gibi
yalnız ve işsiz ölecekmişim gibi.
sanki ben rüyadayım, gerçek hayatta biri çabaladığım gerçeği yaşıyor gibi

serviste giderken aniden gelen ulan acaba servisçi uyuyakalır kaza falan yapar mıyız tedirginliği. kafayı kaldırıp şöförü kestikten sonra uykuya devam.

tam 1 seye ulasmisken, en sonunda basarisiz olmak ve onceden zaten basarili olacagina inanmama durumu.

lan her isin sonu husran benim icin.

bir koya 99 tane akıllı insanı koyun.
aralarına 1 tane salak ekleyin.
elime bir olta verin, tek atışta bingo*

dönem dönem gerçek kesit izlemek. bir manyak benim galiba diyordum ama videoların altlarına yazılanları görünce tek manyak olmadığıma sevindim.

bulunduğum ortamlarda "bariz" bir şey var mesela. bunu ben söylemezsem kimse söylemiyor. veya mesela haftalarca söylemiyorum bariz bir durumu. yani herkese zaman veriyorum. sonra 5. buluşmamızda falan söylüyorum. "abi, aynen" falan diyorlar. ben dobra olmaktan çok hoşlanmıyorum arkadaşlar. keşke başkalarınız söylese bazı şeyleri. *

hayata karşı hissiz, heyecansız olmak.

her şey sadece bana oluyor ve benim başıma geliyor. sanki lanetlenmiş gibi beladan, şerden, olaydan, dertten kurtulmuyor başım. nefes almaya, soluklanıp, dinlenmeye bile fırsat vermiyor şerefsizim. hani bir tek şu benim başıma geliyor diyebileceğim durum yok onu anlatmak istiyorum. hepsi benim bebeklerim benim canlarım, kuzularım.

gerçekten çok mutlu olduğum anlarda finalde yine ağlayacağım hissi.. bı tek bende olamaz bu huysuzluk.

küçüklüğümden beri bazı anlarda (hangi anlar olduğunu tam kavrayamadım ama endişeli olduğum anlar olabilir emin değilim) zihnimde harfler ve eşyalar böyle balon gibi şişik oluyor kocaman ve ufacık parmaklarımla onları tutuyorum. normal boyuta hemen geçemiyorum. yani ufacık parmaklarım ve kocaman devasa cisimleri tutuşum. çok tuhaf anlatamıyorum da. var mı böyle bi şey yaşayan?

denize balıklama atlayan insanlar ve omuz omuza koşarak halay çeken insanlar sadece bana mı hayvanlık unsuru gibi geliyor. (evet)

depresif mutsuz bir tek ben miyim.

öyle tanımlar giriyorum ki aslında son 24 saatte online olan herkes beğeni atmak istiyor. ama bakıyorlar 7 tane beğeni verilmiş, bir de biz verip şımartmayalım 500 küsur beğeniyle. sonra bu kalitede tanımlar giremez götü kalkarsa diyorlar.

yani diyorsunuz.

böyle düşünüyorum.

beni şımartmama çabanızı anlayışla karşılıyorum.

magnum ile kendinizi şımartabilirsiniz ama.

saba, çok iyi televizyon.

(bkz: aniden içten gelen patlama hissi)