babanın ölmesi

insanı yaşayan bir ölüye çeviriyor.

ölse de üç kuruş miras kalsadır.

başlık engellle

ortak bir duygu çıkmaz buradan çünkü herkesin babası evladına ölür. kimi büyür, kimi yanar, kimi cemal süreya gibi kör olur.

*

hayatın insanı korunaklı kanatlar altından dışarı doğru itmesi gibi bir olay. illaki herkes için geçerli değildir ama bunu yaşayan birisi olarak şunu söylemek istiyorum babayı kaybetmek sığındığın limanın yok olması ise anneyi kaybetmek dünyanın başına yıkılması gibidir.

ikisi de hayattayken düşündüğümde babamı daha çok sevdiğim sonucuna varırdım her seferinde ve zaten öyledi de.

babam ölünce geride bıraktıklarına gözü arkasında kalmasın diye sıkı sıkıya sarıldım bu benim tutunma sebebim oldu. ama sonra annem de öldü ve bu kaybın gerçek anlamda bir tarifi bile yok baba değersiz demiyorum ama anan yoksa kimsen yok aga!

babasını gömmeden ''büyüyemez'' çocuklar... derler

yokluğunla savaştığım en büyük yalnızlığımdın…
şimdi içimde koca bir sessizliksin babam.
ben ne zaman dağılsam, aklım hala omzunu arıyor. yaşım kaç olursa olsun…
ağlasam, gözlerimden öper misin babam…
bir kez daha “geçer” der gibi bakar mısın bana? saçımı okşar mısın?
çünkü insan en çok, babasının yokluğunda büyüyor ve olgunlaşıyormuş. ve çok saçma ama, çocuk hep babasının öldüğü, yaşında kalıyormuş…

tuhaftır bazen rüyalarıma girer. koyu kumral saçları, aynı renk bıyıkları, koyu yeşil büyük gözleri, sağlıklı teni, upuzun dinç bedeni, devasa ve güçlü bir adam olarak.

bunun neresi tuhaf derseniz bu babamın görmediğim halidir, bizim doğduğumuz yıllarda en son böyle görünüyormuş, son 10 yılını hastalıklarla boğuşarak geçirdi. o devasa adam çocuk kilosunda, çok daha kısa bir boyda, gözlerinin rengi kan damarlarından seçilmez halde, saçları seyrelmiş halde dünyadan göçüp gitti işte...

ölünce üzüleceğiniz bir babanızın olması ne güzel. bizimki ölse 5 kardeşin 5 tanesi de hüngür hüngür ağlar, lakin mutluluktan.

3 aylık süreçte kanser yüzünden gözümüzün önünde eriyip vefat etti babam.
allah kimseyi bu hastalık ile sınamasın. herkese mutlu mesut bir ölüm nasip etsin.
hayatimin en büyük anlamı babam ölünce kayboldu. yattığın yer incinmesin ailemizin temeli.
yalnızlık daha çok yalnız oldu şimdi.
babası yaşayanların babalarına sağlıklı bir ömür diliyorum.

çok yoruldum. mezarlığa gidip az yana kay, ben geldim diyesim var. baba…

ölümsüz olsaydı keşke.
biliyor musun
ben iki günde kafayı kırdım.
yok yani kendime gelemiyorum.
yapamıyorum.

27 mart 2026...

babamla aramda 23 yaş vardı, şu an 16 kaldı.
insanın babası ölünce o yaş farkı her geçen yıl biraz daha kapanıyor. zaman geçtikçe gözünde otoriter figür olmaktan çıkıp arkadaşın olmaya doğru evriliyor. aynı yaşa geldiğimizi görebilirsem hislerim nasıl olacak acaba?

yazdıklarınızı okuyunca, aklıma gelen sayın yazar… güzel anılarıyla yaşasın, hafızanızda.

bugün benim doğum günüm
hem sarhoşum, hem yastayım
bir bar taburesi üstünde
babamın öldüğü yaştayım… *

112 gün oldu toprak olalı. hayat böyle ilte bugün varsın yarın yoksun misali. allah cennetinde konuk etsin inşallah.

anlam dünyamda bu kelimeyi yakıştırdığım herhangi birisi olmadığı için zaten hiç doğmamıştı. bir takım ortak anılarımız olduğundan herhangi birisinin ölmesinden az, biraz fazla etkileyici oldu. o kadar.

bazı kelimelerin karşılığı yok bende. o yüzden anlamıyorum. öldüğünü de anlamadım pek.