başarısız yemek yapma anısı

sadece yumurta pişirecektim. normal insanların çok kolayca yaptığı bir şey. tavaya kırdım yumurtayı. karıştırıyorum karıştırıyorum falan. hem yumurta tavaya yapıştı, hem tuz katmamışım, hem yağ katmamışım. o an anladım ki benden gerçekten olmazmış. şu an yumurta pişirebiliyorum, kek yapabiliyorum. ama makarnada sıkıntılar yaşıyorum biraz. onu da öğreneceğim yavaş yavaş.

benim az deneyimim var, ama hepsinden birer film olur eminim..

yaptığım pilav o kadar kötü olmuştu ki ev ahalisine
"2 gün öncenin bu, ondan böyle" demek zorunda kalmıştım. zaten yemeyeceklerdi, 2 gün öncenin olduğunu düşünüp yememeleri beni daha az üzdü.

düdüklüde yumurta haşlamışlığım var.
aslında başarısız da değildim ama neden bi' daha mutfağa sokmadılar anlayamadım!..

çok var. ama yanlış yapa yapa doğrusunu öğrendim. hâlâ haftanın 2 3 günü dışarıdan söylesem de bir erkeğe göre başarılı buluyorum kendimi * ama hâlâ pirinç pilavı yapamıyorum. bütün denemelerim başarısız olduğundan saldım artık.

hangisini anlatayım
kek yapmaya çalışırken kabın dar gelmesi ve içinin pişmemesi mi
yoksa muhallebi yapayım derken çok katı tuhaf bir şey olması mı
yoksa mercimek köftesi yapayım derken mercimek ama çok tuhaf bir şeye dönmesi mi...
bir de yumurtanın sadece sarısını pişirdiğim için yumurtanın pişmemesi pekmez eklediğim için de karaciğer gibi olması var.

makarna dahi yapmayı bilmeyen biri olarak bir defa neyime güvenerek yaptıysam çin usulü tatlı-ekşi soslu tavuk yapayım dedim. her şeyi videoda gösterildiği yapmıştım. yani ben öyle sanıyorum. soya sosu falan da vardı içinde. dünyanın en berbat yemeği çıktı ortaya. yemeğin içine koyduğum tavuklara acıdım, çıkarıp suyla yıkadım. küçük enayi kuzenime yedirdim tüm tavukları. biz menemen yapmaya devam usta.

birkeresinde biber dolması yapmıştım ki yapmayı çok sevdiğim yemeklerden biri değildir. heralde 3 defa su eklemisimdir buna rağmen yaktım.

yemek sayılmaz ama yiyecek olarak karamel. en sevdiğim şeylerden biri olmasına rağmen yapamıyorum. o taş olup kepçe de tencerenin dibine zift gibi yapışınca panikliyorum

balık için aromatik bir beşamel sos yapayım derken helva gibi bir şey yaptım. bu sosla uğraşırken üstüne bir de fırının zamanlayıcısı takılı kalmış, balığı yaktım. balığın yanık yerlerini temizler yerim derken bir sinir patlaması geldi ve balığı balkondan fırlattım. üstüne bir de tezgahtan balkona gidene kadar elim yandı. önümüz boş arazi zaten orada beslediğim kedilere yaradı. elimi suya tutarken ağladım, sonra da hamazinc sürüp coco-pops yedim.

genelde.

ortaokuldaydım. annem küçük kardeşimi 23 nisan gösterisinin provasına götürmüştü. gecikince provanın uzadığını anladım. mutfağa girdim. dedim makarna ve salata yapayım bari, tost ve yumurta dışında bir şey pişirmeyi daha öğrenmemiştim zaten. makarnayı soğuk suya atıp koydum ocağa, lapa oldu tabi. sarımsaklı yoğurt yaptım kamufle etmek için. salata malzemelerini de kocaman kocaman doğramışım. yine de annem çok mutlu olmuştu gelince. çok da kötü değildi, yedik onları. ama az yapmışım, kahvaltılık falan da çıkardık ki doyabilelim.

en fazla kaç 'cilt' anlatabiliyoruz. :)

böyle bir anım hiç olmadı. sebebi basit. yaptığım yemek kötü olsa bile, hiç olmamış diyecek insanlar etrafımda olmadı.

yemek değil de hazır çikolata sosunu pişirirken tencerenin dibini tutturmuştum. yanık kokusunun tadı sosa da geçmişti.

iş yerinde dışardan yemek söylemeyi gereksiz buluyorum.
her şeyin çiğ şekilde buzluğa atılacağına inanıyordum. kadın anam öyle yapıyormuş gibi geliyordu. çünkü hep buzluktan "şunu" çıkar.
ilk tek yaşamaya başladığım zaman iş sebebiyle gittiğim şehirdeki pazar accayip ucuz geldiği için milyorca kilo kabak almıştım. çünkü anneme "kabağın kilosu burada bilmem kaç kuruş kız" diyeceğim. hava atıp bana öğrettiği skillerle hayatta kalacağımı göstereceğim. doğrayıp doğrayıp buzluğa atmıştım. çıkarır, çözdürür, pişiririm diye. çıkardım, çözdürdüm, pişirdim.
zehirlendim.
bunları önceden pişirip koymak lazımmış. bir de ilk çalışma haftam diye zehirli halde kimseye bir şey dememiştim sorun çıkaran insan olmayayım diye.
pü.

genelde hep güzel yaparımda bir ara ne olduysa yumurtayı fazla kaçırdım menemende, allah affetsin çöpe gitti, çöpteki sinekler bile konmadı a**. birde mercimekten vegan köfte denedim kızarttım, oda çöpe gitmişti. şükür başka olayım yok, zaten elim lezzetlidir benimde bu olaylar istisnalar.

stajda kahvaltı hazırlamam gerekiyordu ve ocağa çok hâkim değildim. sanayi tipi mi derler bilmiyorum ama öyle bir ocaktı. ya kısık yanıyordu ya harlı...bir türlü ayarlayamadım ve harlıda kalmasına karar verdim. patates kızartmalarım yandı. etraf buram buram yanık kokuyordu. avusturyalı bir akademisyen vardı ve burası "patates kızartması kokuyor. ondan da tabağıma alabilir miyim?", dedi. ben de "fire, fire" diyebildim. çığlıklar yardım çığlıkları...yanmasa güzel bir gün geçirebilirdim.

daha bir hafta önce yaşamış olduğum andır. bildiğiniz salçalı makarna yapmaya çalıştım. evet, bildiğiniz. bu ikinci denememdi, ilkini zaten hiç açmayalım. ama bu sefer inancım tamdı kendime. gerçekten güveniyordum yapabileceğime.
önce makarnayı haşlamaya koydum falan. buraya kadar tamam zaten. sonra telefona dalmak gibi bir salaklığa düştüm. o salça nasıl yandı, tencerenin altı nasıl kömüre dönüştü inanın hiç hatırlamıyorum o panik haliyle. bu sefer benim apatalığımdı ama yine de o makarnanın başına gene bir iş geleceği belliydi. makarnada meymenet yoktu çünkü.
neyse sonuç olarak ortaya çıkan şey ne makarna oldu ne yemek. payıma düşen zıkkımın kökü oldu. eşek kadar olup hâlâ salçalı makarnayı yakabiliyor olmakla da asla övünmüyorum, hatta bunu yazarken bile hafif utanıyorum. ama olmayınca da olmuyor işte.

çok sevdiğim bir arkadaşım ziyaretime gelecekti. pizzayı çok sever, kendim yaparsam daha anlamlı olur diye düşündüm. baya da araştırdım videolar izledim ama yenmeyecek bir şey çıktı ortaya. belki bu kadar karmaşıklaştırmasam bu kadar kötü olmayacaktı. zaten bir yemeği çok detaylı araştırıp ince detaylara dikkat etmeye çalışsam kötü oluyor.