başarısız yemek yapma anısı

ilkkez öğrenciyken bi makarna denemesi yapmıştım hepsi birbirine yapışmıştı.
öylece zar zor yedik artık.
ama şimdi ustası oldum tabi.

ilk içli köfte yaptığımda yağ ısınmadan tavada kızartmaya kalkmıştım. bulgur pilavı gibi oldu kaşıkla yemiştim.

yoğurtlu brokoli..
ilk kez yapıcaktım. ben sanıyordum ki tavada yağlarım kızartırım üstüne sarımsaklı yoğurt dökerim biter gider. o minik ağaçlar bir yandı bir yandı. meğersem ilk biraz haşlamamız lazımmış ben nerden bileyim. direk atarım kızarırsandım eh tabi acı bir şekilde de öğrenmiş oldum. ama merak etmeyin o yanan ağaçlar çöp olmadı kendime olan hırsım sebebiyle oturdum ağlaya ağlaya o brokoliyi yedim.

yemek değil de ben kuzenlerim bize geldiğinde mayonez yapmayı denemiştim. şans bu ya, o güne kadar defalarca yapmama rağmen o sefer tutmamıştı kıvamı. tek tek hepimiz sırayla blenderdan geçirdik şansımızı denemek için, bizden sonra da annem denemişti.*

itiraf edeyım ki benım her sulu yemek yapma deneyımım bır fıyaskodur. oysa mantıken en kolay yemek türü sogan salça sebze sıralaması ile yapılan sulu yemek olmalıydı. olmuyor ama

un kurabiyesi için kolları sıvadım, tarifi birebir uyguladım fakat hamur tahin helvası gibi dökülüyor, toparlayamıyorum. bir müddet hamur elimde bekledim ve fikrim geldi. hamurun içine iki yumurta kırdım, biraz sıvı yağ ekledim, iyice yoğurdum. elimde yuvarlayıp, şekil verip, fırınladım. o kadar lezzetli oldu ki, yiyenin gözleri arkaya kaydı. kşşljhkkllk aslında başarısızlığı başarıya çevirdim. ivit.

#2625134 bu tanımımda da bahsettiğim mükemmeller ötesi (!) tatlımı anlatmaya geldim.
bakın şunda anlaşalım o kadar da kötü değildi. yani tüm aile üyelerimin bütün gün benimle dalga geçmesi tatlının çok kötü olduğunu göstermez.

-zümrüt gülüm sen ders çalışmaya devam mı etsen? bu işlere hiç bulaşma bence.
-zümrüt ben çok yemek yedim, yiyemeyeceğim. ama tok olmasaydım da ne kadar kötü olduğunu söyledim zaten biliyorsun.
-zümrüt sen bana iyisi mi bir çay koy, tatlı olmasa da olur.
z: nimete saygınız olsun be, size bir daha tatlı yapan ne olsun.

tamam kabul ediyorum biraz dibini yakamamış, yakamayınca bu nasıl kazandibi, kazandibi dediğin kahverengi olur diyip tarçını basmış olabilirim. ama ne kadar kötü olmuş olabilir? hak etmiyorsunuz sevgimi, hıh.

hayatımda 2 defa denedim. birincisi ukrayna'da amele gibi tavuk sote çekti canım. gecenin bir köründe sote gelmişti aklıma. lan bunu yaparım ben dedim yarın.. ikincisi de pandemide. hatun evi terk etti, pilav yapayım dedim.

ikisi de facia.

daha da denemem. küstüm. inanılmaz kırıldım. bir soteyi yapamayan kendimi yıllarca affetmedim ama sokarım sotesine de diyemedim elin ülkesinde.. yoktu çünkü, parayla alamadım. türklerin açtığı leş ötesi büfelerde de sote yoktu. sote ya. soğanlı moğanlı.. yoktu lan işte.

şimdi ülkemde.. parmak şıklatsam adresime gelip sotenin kralını yapacak insanlar var. ama o sote.. o tarihte önemliydi. alacağım tadı hiçbir kadının yapacağı sote vermeyecek.. bilirim.. yiyemediğim sotenin tadının yediğim en güzel yiyecek, tadacağım en büyük tat olarak hafızamda kalacağını, hafızamda saklayacağımı bir ömür biliyorum. hiç tatmadığım o tat..

anlayabiliyor musunuz çocuklar?

kiev'in ortasında sote yapamadım diye yaşadığım hüznü? o memlekette 2 yılım geçti. sote yoktu donmuş balık yedim.

iğrençti.

şimdi ne istesem var. amaçsız.. beyhude.. acele.. sısıısısıs

başarısız yemek yapan yoktur yanında şef olarak ben eksiğimdir. iletişim bilgileri ve ücret için dm.

her yemeğim öyle lakin tek başıma yediğim icin kimse cok kötü diyemedi. kendi kendime yedim. evet kötüydü. (bkz: swh) doymak için yaptım zaten.

üniversiteye gidene kadar daha doğrusu tek yaşamaya başlayana kadar mutfağa pek girmemiştim, bizim evde iş bölümü yemek=annemde, geri kalan her şey=bende şeklindeydi. o yüzden yemek yapmaya biraz geç ama hızlı başladım. neyse, gelelim sadede:

annem evde yokken babam evde yemek yemez; annem umrede, evde yemek yok tabi. babamla kardeşim acıktı, araba da yok o ara yanlış hatırlamıyorsam babam hastane işi için bir arkadaşına vermişti, ondan dolayı da dışarıya gitmedik. ben dedim ki "ben size kuymak yapayım bari", babam da bana "yapabilecek misin?" diye sordu, bir zoruma gitti var ya anlatamam. dedim "baba ben salak mıyım, neden yapamayayım?"
ben girdim mutfağa; babannemden ve büyük babaannemden nasıl gördüysem aynen öyle yapıyorum, tereyağ, mısır unu, peyniri vs derken sıralama miktar her şey bire bir ama bir tuhaflık var, garip kokuyor ama gidip de babama da diyemiyorum bunda bir gariplik var diye. kardeşim geliyor "abla olmadı mı daha" diye darlıyor ama neyse dedim "oldu, hadi gelin".
kasım kasım kasılıyorum böyle yüzlerini inceliyorum aferin bekliyorum babamdan ama babam da böyle kuymağa bakıyor bir şey diyecek diyemiyor sanki. kuymağa bandı ekmeği, attı ağzına adamın yüzü değişti jahahhhs. peşine kardeşim aynı şekilde oldu, zor yuttular. babam "ne koydun sen buna allah aşkına" dedi ama surat gidik, iki bardak su içti. "mısır unu, tereyağ, kolot peyniri, tuz koydum baba ne koyacağım başka?" dedim. "ne koyduysan çıkar dolaptan bakacağım" dedi, malzemeleri getirdim. sonra babam uzun uzun yüzüme baktı, hayal kırıklığı sesine sinmiş bir şekilde dedi ki "kızım bu mısır unu değil, irmik"

şehriye çorbası yaparken annemin tarifini dinlemeyip, kafama göre tencerenin içine şehriyeyi boşalttım. ilk başta gayet iyi görünüyordu ama piştikçe şişti, şiştikçe kabardı ve çoğaldı. sonuç olarak pilav gibi bir yemek çıktı ortaya, oturdum bir güzel afiyetle yedim ama tadı güzeldi gerçekten bak.*

öyle bir anım yok çünkü ben sağlamcı biriyimdir. biliyorsam biliyorum, bilmiyorsam bilmiyorum.

bir kezinde açtım ve tektim. ne yapmalıydım?
makarna
nasıl?
tencere su tuz az bi şey yağ ve makarna lazım hepsi vardı
nasıl yaptım bilmiyorum ama yapamadım makarnanın tamamına yakını hamur olmuştu, ama açtım yedim
makarnaları bıçakla kestim fiyonk makarnayı spagetti yaptım
başarılı mıyım başarısız mı ben anlamadım karnım doydu

bi gün yumurta kırıyordum çok fena kırmışım 2 ay küs kaldık.

başarısız olduğum tarifler vardır ama ben yemesem de evde bir şekilde bitiyor asla çöpe gitmiyor cennete gitmek için iyi bir neden olarak görüyorum.

ilk çiğ köfte yaptığımda en büyük hatam onu bir urfalıya yedirmemdi.

çocuktum, makarna haşlıyordum, bir anlık makarnanın süzülmesi gerektiğini unuttum ve bu kadar suyu nasıl çekecek diye düşünmeye başladım. bir anlıktı tabii, sonra hatırladım ve süzdüm onu.

çok vardır, ama her seferinde ortaya çıkan yemeğimsi oluşumu mecburen yediğimiz anılardır.