bilgi arttıkça azalan şeyler

önyargı ve korku ders için stres

kibir ve hayalcilik, kendinizi daha alt bir perdeden görüp olayları daha realist bir perspektiften değerlendirirsiniz.

" an " zaman diliminden alacağınız mutluluk hayli düşer. daha önce bilmeniz gerekenleri düşündükçe geç kalmışlık hissine kapılırsınız. " ah o zamanki aklım olsaydı..." bakış açısı da buradan gelir.

bilgi bir de tecrübeyle arkadaşlık ederse vah ki halinize. bu sefer hayatın kendisi tekrara biner gibi olur. bir miktar kahin gibi olursunuz. " heh şimdi bu insan böyle yapacak " , " tamam bu olay şöyle sonuçlanacak " gibi yüksek doğrulukta tahminleriniz artar. bu da pek heyecan bırakmaz hayatta.

bol hüzün getirir. iyi olanın aslında uzun bir zaman diliminde kötü olduğunu görürsün. önlem almak istersin ama anlatamazsın.

bilmek insanın kendine yaptığı işkencedir. en kötü tarafı da bilmekten vazgeçemezsin. bir şeyi bildiğin an geri alamazsın. geçmiş olsun. onunla yaşayacaksın.

konulara, kişilere, sorunlara takılıp kalma işi.
amaaan diyorsun bir yerden sonra.
%99,9'umuzun bu dünyada hiçbir iz bırakmadan ölüp gideceği gerçeği ağır basıyor.

kendini bilgili sananın girdiği ortama değişen şeyler.
bilgi sadece okumak değildir daha çok görgüdür. birisi fiziğin tillahını bilip fizikle alakası olmayan bir ortama girdiğinde kendinin anyştayn sanır ama yani anyştayn değildir.
bilginize görgünüzü ekleyip onu vizyona çevirmedikçe sizden bi şey olmaz.

bilgi türlerini yazdık.
bilgi = görgü değildir kekliğim, öyle olsa eş anlamlı kelimeler olurdu bunlar.

kibir diye parmak kaldırarak ortalığa fırlayan pek çok insanın da cehaletleriyle insanları çıldırtıp sonra mağdur hisseden kişiler olduğundan şüpheleniyorum.

bilgi arttıkça cehalete tahammül gerçekten azalıyor. aptallığa, vasatlığa tolerans düşüyor. farkındalık fıttırmama noktasında devreye giriyor. herkesin aynı bilgi ve algı seviyesinde olamayacağını kabulleniş tekrar regüle ediyor muhtemelen insanı.

bilgiyi yerinde kullanabilme azaliyor bence. hani sayılı şey bildigim zamanlarda nasıl ne zaman kullanamam gerekirse hemen hallediyordum ama birçok bilgi edinince ne zaman neyi kullanacagını şaşırabiliyor insan, o sırada aklına gelemiyor falan. hani bil de o aklına elbet gelir diyorlar ben bulamıyorum onu ya da geç geliyor. ya yavaş düşünüyorum ya konudan sapacak şekilde. işime gelmiyor. galiba vitaminlerimi almam lazim.

korku
endişe

ego.

belirsizlik

tahammül ve saygı.

eskiden herkese tahammül ederdim, "bilmediğim şeyler yaşıyor olabilir" diye düşünürdüm ama artık "bunu yapabiliyorsa, iyi insan değildir, tahammülü hak etmiyor" diye düşünüyorum.

eskiden herkese saygı duyardım, şimdi ise sadece hak edenlere saygı duyuyorum. yaşı büyük olduğu için saygı duyulmasının yanlış olduğunu da öğrendim.

tabi bunlar bilgi + tecrübe ile azaldı bende.

iç huzur azalabilir...

huzur ve mutluluk.

cehalete tahammül. en çok da cahil cesaretine duyulan tahammül diyebilirim.

hedonizm, sadece zevk sefa peşinde koşma hevesi. bilgi ve farkındalık arttıkça dünyayı korumaya çalışırsınız, aksi sizi devamlı acıtır çünkü. dünyayı gelip geçici önemsenmeyecek bir simülasyon olarak dayatmalar hep cahilliktendir.

yaşama sevinci. toksik insanlar hakkında daha çok şey öğrenince pek mutluluk vermiyor.

öngörü.

tahammül.

bilgiye inanç dahi olabilir bu.
ya da "kayyum bilgi"lere.
neyin "bilgi" olduğunu sorgulamak ve "amaçlı bilgi" ye inanmak.

belki de hayat şu tıbbi deyişteki gibidir:
"hastalık yoktur; hasta vardır !!!!!!!!"

her bilgiyi genellememek gereği çıktı mı ortaya ?

ama ezbere konuşacak olsaydım, derdim ki:
tehammülü, huzuru ve mutluluğu artırmayan bilginin ismi neden bilgi ?

tahammül...