çocukluk arkadaşı

belli bir yaşa gelince ah(i)retliğiniz olur.

köylü olduğumdan mütevellit tüm böcekler diyorum.
az önce bu yakışıklıyı balkonda gördüm.
bayıldım, selfi çekilelim mi yavrusu dedim kabul etmedi. poz verdi, gitti.

neredeler bilmediğimdir. hepsi evlendi gitti zaten.

en son lisede gördüm. sırtımdaki bıçaklar hepsi seni anarlar canım benim.

hala arkadaşımdır kendisi çok severim ve sayarım acayip eğleniriz 23 sene falan olmuş hey gidi günler

yanında kendini en rahat hissettiğin çünkü senin en saf halini bilen kişidir. *

karşılıklı evlerde doğduk, dünyaya gelişimiz arasında 3 ay fark vardır. henüz yürümeyi bilmediğimiz, altımız bezli dolaştığımız zamandan beri arkadaşız.

ilkokul, ortaokul, lise de aynı okulda aynı sırada öğrencilik yaptık, üniversite de ayrıldık sadece ama okul olarak, en sevinçli anlarımızı birbirimizle paylaştık, en sevdiklerimizi toprağa verdikten sonra birbirimize sarılıp ağladık.

bebeklik dönemimizi de sayarsanız iyi kötü 45 senedir birbirimizi taşıdık, tahammül ettik, kavga ettik, küfürleştik, küsüp barıştık. doğup büyüdüğümüz mahalle artık kalmadı, zaten birbirimizden yaklaşık 1.000km uzaklıkta hayatlarımıza devam ediyoruz. haftada 2-3 defa telefonlaşıyor en kısa 20-30 dakika konuşuyoruz.

birkaç gün sonra ankara'da buluşup; bir araya gelip rakının gözüne vuracağız. ve kavga edeceğimiz konu şimdiden belli; caminin arkasında ki erik ağacının en üst dalına kim çıkıyordu.

- ben çıkıyordum!

artık tanıyamadığım kişi. keşke hep çocuk kalsaydık.

bazen toksik arkadaslikta olabiliyor , ama bir tanesi varki kiyamiyorum silemiyorum onun varligi bile bir ortamda mutlu olmama yetiyor,annesini bile görmek mutlu ediyor 10 yıllık arkadaşlığımızi ve 25 yaşında olduğumuzu var sayarsak bir 10 yıl daha arkadaşım olmasini istiyorum . o güvenli liman kafası karışık ,iç dünyası karmaşık olduğu halde bikmadigim dinlemekten sıkılmadığım :)

adamdır.

hep özendiğim arkadaş türü. ailevi durumlarım yüzünden hayatım şehirden şehire, okuldan okula dolaşarak geçti. beraber anı biriktirdiğim bir çocukluk arkadaşına sahip olamadım.

dünyaları değişemeyeceğiniz arkadaştır.
ikiz gibi aynı şeyi alırsınız, aynı şeyleri düşünürsünüz. aranıza asla kırgınlık, küskünlük girmez. birbirinize asla ses yükseltmezsiniz. bir insan 30 senedir hiç mi kavga etmez, hiç mi tartışmaz diye sorarsanız. evet en ufacık bir tartışmamız bile yoktur. *

yıllar sonra karşılaşsak da nerede kalmışsak oradan devam ederiz.

zamanmış, mekanmış değişen değişsin, bizim arkadaşlığımız değişmez.

hep bir özlem duyulan yılların unutulmaz kişileridirler.

genelde yetişkinlikte devam etmeyen tür sanki onlar da çocuklukta kalıyor.. biraz gereksiz bir şey desem ayıp mı ederim

zaman geçtikçe çevrelerin değişmesi sonucu paylaşacak ortak bir şeyin kalmaması ve yavaş yavaş uzaklaşmak...

hiç iyi dost olarak niteleyebileceğim çocukluk arkadaşım olmadı.
bak şimdi.
akşam akşam ne iş çıkardınız başlığınızla.
neden arkadaşım olmadı diye düşüneyim.
pis iş ama beyin durmaz biliyom.
sonuçta benim beyin.
emret beyim!

lazım olmayandır. herkes bir hayat telaşesi içinde bir başka biçim aldı. şimdi geldiğimiz yer bıraktığıız yer değildir ki kaldığımız yerden devam edebilelim..
hepsini özlemle, sevgiyle anıyorum. lakin karşılaşmak istemiyorum. onlar beni sevdikleri gibi, ben de onları sevdiğim gibi hatırlayayım.. öyle kalsın.

yıllar sonra durduk yere aklına gelen ama geçen yıllar içinde de hiç görüşme ihtiyacı duymadığın kişidir.

zaman geçtikçe pek fazla görülmeyen insandır.