çocukluk arkadaşı

camdan cama konuştuğum çocukluk arkadaşım vardı. keşke süpermen olup seni kurtarsam dşyordu bana. ben o güzel anlarda kaldım.

(bkz: lahmacuncudanterasagelenkurum)

kendileri can dostumdur. çok şey gördük yaşadık hatta bu ara aynı şeyleri yaşamaktayız. bu ara içki muhabbetimiz varolluşsal sancılar falandır o yüzden.

daim ol bro

yalnız kendisi insanı hep böyle uğraştırır bakınız için kendisinin nickini yazarken bile 70 kere mesaj kısmına bakmak durumunda kaldım. özü sözü bir sıkıntısız tertemiz arkadaşlığımıza bu bazen yakışmamakta.

çoğunu görmüyorum sağ mı yaşıyor mu belli değil zaten görsem de tanımam değişmişlerdir.

yıllar sonra seni gördüğünde çok değişmiş olsan bile tanır. 6 ay önce tanıştığın kişi seni değişmiş halde görse tanımaz bak. ama o tanır. çocukluğunu bildiğin insan hep tanıdık gelir gözüne. evet.

bazıları için çok büyük yer kaplayan,bazıları için ise anmak bile istemeyeceği arkadaş türüdür.

biraz evvel 3 ü ile beraberdim. şaka maka 35 yildir birlikteyiz heriflerle biz birimizi tanidigimizda okul hayatimiz daha yeni baslamisti. 35 yil az degil.

en samimi 2 arkadaşımdır. çocukluk arkadaşlarım, 17 yıla dayandı sanırım. allah bozmasın diyelim.

hiçbiriyle bir problemim olmamasına rağmen birçoğunun hayatlarında yol katetmesi ve benim eli avcu boş duruma düşmem, durumundan utanç duymam yüzünden kaçtığım insanlar.

çocukken kazandığınız arkadaşlar çok daha değerli oluyor. sonradan kazandığınız kişiler genellikle sizi satıyor.

büyüyünce pek anlaşamadığımız arkadaş modeli.

şuan hiçbiriyle görüşmediğim topluluk. önemli tipler değillerdi zaten.

hepsinden nefret ediyorum, her biri ayrı travma, psikolojim onlar yüzünden bozuldu. yapılan zorbalıkları asla unutmadım, hepsi hasta ruhlu iğrenç yaratıklar.

elif adında çok sevdiğim benden 2 yaş büyük olan bir arkadaşım vardı. okuldan gelir gelmez onunla oynamak için sabırsızlanırdım. ne masum zamanlarmış. şimdi elifi görsem aynı heyecanı ne o hisseder, ne ben. çocukluk arkadaşını anlamlı kılan çocuklukmuş meğer.
bir de yusuf vardı çok sevdiğim. o da benden 2 yaş küçük olmasına rağmen sürekli gelir benimle oynardı. ortaokula kadar hep arkadaştık. çocukluğun kendine has bi güzelliği var ki hayatın geri kalanının hiç bir anında olmayan. şimdilerde oraya dönmek orada kalmak isterdim. mümkün olmayan şeyleri mi hep istiyorum bilmiyorum ama gece gece bunları söylemek geldi içimden.

büyümesine rağmen içinde hep çocukluğunu taşıyanlar ve bu artık geri dönülmesi zor zamanları bilhassa gecenin geç saatleri hatırlayıp da içlenen mektuplar için hayat gerçekten zor.

ben hiç sevmem. komşumuzun benden küçük bir kızı vardı. bebeğimin battaniyesini alıp götürmüştü ve bir daha getirmemişti. işte ben bu kadar kinciyim arkadaşlar. benden alınanı asla unutmam.

kimisi iyidir, 20 yıl geçmesine rağmen işinizi halleder vs hani sizin için uğraşır.
kimisi de kötüdür. yolda görsen kafanı çevirirsin, seslenirse "aaa naber yaaa" dersin

birkaç ilkokul arkadaşım ve bebeklik bir arkadaşım hala en yakın arkadaşlarım arasındadır. diğerleriyle de düğünde dernekte nadir de olsa görüşür çok güzel vakit geçiririm. insanın çocuk yönünü hatırlatan, güzel anılarının olduğu ve görüşmesen bile başka bir bağla bağlı olduğun arkadaşlardır. çok severim iyi ki varlar.

14 yıllık arkadaşım var.
biz apayrı insanlarız düşünce yapısı olsun zevkler olsun.
onu o haliyle seviyorum ve üzen kim olursa olsun ıslak odunla dövmek istiyorum.
onun iyi olmasını, mutlu, huzurlu olmasını isterim.
onun bisikleti sayesinde bisikleti öğrendim, kıyafetlerimizi paylaştık, beraber güldük, ağladık, mutlu olduğumuz anları paylaştık ve daha birçok güzel anı.
bana şimdi bi para teklif etseler yüklü miktarda onunla görüşmeyeceksin hiçbir zaman deseler kesinlikle parayı kabul etmem. ederiz diyenler çıkıyor etmezler bence, ben etmem yani.
onun varlığı, güzelliği, benim için yaptığı bir fincan kahve bile her şeyden önemli.
iyi ki varsın canım arkadaşımm.

efsane bir ilkokul arkadaşım vardı. beni benden çok düşünür severdi. taşınınca artık görüşemedik, geçenlerde kapanıp evlendiğini gördüm. ailesinden dolayı olmalı, muhafazakâr tiplerdi. çok güzel ve cıvıl cıvıldı hatırladığım kadarıyla. bir de hediyelere boğardı beni hshshshs günlükler, kalemler, tokalar vs.
o yaşta sugar friend yapmışım farkına varmadan*.
her neyse fırsat bulunca iletişime geçmem gereken insanlar listesinde birincilik kendisinin. saf sevgisi halâ aynı mı merak ediyorum, dostum diyebileceğim tek insanı tekrar kazanırsam çok iyi olur.

bazıları yaradır bazıları deva. deva olandan bahsetmek gerekirse arkadaş değil kardeştir. attığın adımı düşündüğün her kelimeyi senden iyi bilir keza bende öyle. rahatsındır çünkü sakınacak hiç bir şeyin yoktur. her şeyi bilir senin hakkında: acılarını, kızgınlıklarını, kırgınlıklarını, yılgınlıkları, neyin mutluluk getirdiğini, neyin huzurunu kaçırdığını.
üç gün bana ulaşamadı diye kabuslar görmüş. beni benden daha çok düşünen can içim. havalarda bu kadar rahat uçuyorsam düştüğümde onun ne yapıp edip beni yerden kaldıracağını bilmemdendir. o yüzden korkmam fazla hata yapmaktan.
yara konusuda çocukluk arkadaşıdır, sadece çocuklukta kalması gereken büyüdüğünde çirkinleşen.

bir çocukluk arkadaşım vardı, ikimizin de babalar sorunluydu. onların maddi olarak durumları da pek iyi değildi. annelerimiz arkadaştı. severdim annesini de.
kız onca sıkıntının içinde öyle güzel okudu ve kendini geliştirdi ki, şimdi kariyeri çok iyi bir insan. o babadan da kurtuldular anne-kız. ve onun hep yanında olan anneciğiyle çok güzel bir hayatları var. başka şehirde yaşıyorlar. arada arar hal, hatırlarını sorarım pek mutlu olurlar.
çocukluğumdan kalan güzel şeylerden annesiyle kendisi.