çocukluk dönemi sanrıları

uslu bir çocuk olursam şirinleri görebileceğimi düşünürdüm.

tut rikat paracıktı
anneme küstüm
tüm şehir bana küstü
bir kedim bile yok
anlıyor musun?
hadi gülümse.

anlamıyordum sezen. ben çocukken söylüyordun bunu gergin bir müzikle. insan annesine küser mi? tüm şehir bana küsecek, kimse benimle konuşmayacak, bir kedim bile olmayacak ee karabasan bu niye gülümseyim?

beyaz saray'ı istanbul'da sanıyordum.

televizyonda biliyorsunuz ki spikerler göğüs plan çekilir. ben 3 yaşımda bu insanların bedeni nerede diye hep merak ederdim. öyle ya, sanki televizyondakiler televizyonun arkasına geçiyordu. arka plan ve spiker televizyonun arkasında bulunuyordu. her yeni programda farklı biri bizim televizyonun arkasına geliyordu.

böyle düşünüyordum. günün birinde canıma tak etti gittim baktım televizyonun arkasına, boştu. hemen bu ütopik düşünceye ekleme yaptım. biz oraya yaklaştığımızda kendilerini. gizleyerek sadece televizyonda görünür hale geliyorlar.

yaşlı amcalar canavardan bahsederdi. ben de masallardaki gibi sürüngen, sivri dişli bir canavardan bahsettiklerini sanırdım. hatta köylerde ahırlara girip koyunlara saldırıyormuş. meğerse bahsettikleri canavar da kurt hayvanıymış.

trafolarda bulunan kuru kafa resimli tabelaya dokununca elektrik çarpar sanırdım.

tv yayınında ilk kez seyrettiğim futbol maçındaki futbolcuları uzaktan çekim dolayısıyla çocuk sanırdım.

benzin istasyonlarının altından petrol çıkıyor sanıyordum. hatta 23 yaşına kadar öyle sanıyordum. tanker denilen aracın ne işe yaradığını bile idrak edememişim.

yıldırım akbulut ile yıldırım gürses'i aynı kişi sanırdım. adam gündüz olunca başbakan olup ülke yönetiyor, akşam olunca da sahneye çıkıp şarkı söylüyor sanırdım.

bant yayın olayından haberim olmadığı için;

filmleri, klipleri tekrar tekrar çekiyorlar sanıyordum.

baba düşünsene.. herifler, millet izlesin diye 8-5 mesai günde 17 kez klip çekiyor saat başı..

genç kuşak bizim avelliğimizi ve de enayiliğimizi çok hafife alıyor.

sahih hadistir; televizyonun hoparlörüne ağzımı dayayıp bağırarak sesimi duyurmaya çalışıyormuşum hz.babamın rivayetine göre..o konuya hiç girmiyorum.

ben küçükken gelqasa isimli öküz başlı, ayı gövdeli bir canavarın küçük çocukları kaçırıp yediği anlatılırdı. bak dikkatini çekerim hansel ve gratel masalındaki gibi şekerden bir ev olsa bir nebze belki yenmeyi kabullenirsin. ama bu canavar lan öküz başlı bi de, direkt yiyor.

o gün bu gündür tek kalmaktan acayip korkarım, eşek kadar adamım amigurumi örümcek adam bebesini koynuma alıp da zıbarıyom, hoffff!

uyuyup uyanınca her şeyin geçeceğini sanmak.

dokuz yaşındaki bir çocuğun gözünde evinin arka bahçesi, solmuş çimlerden ibaret değil; kayıp bir uygarlığın keşfedilmeyi bekleyen gizli merkezi gibidir. aksini gösteren tüm mantıklı kanıtlara rağmen, o kendisinin dünyanın en ünlü arkeoloğu olmak üzere doğduğuna ve bu gizemi çözmek için evren tarafından özel olarak seçildiğine sarsılmaz bir şekilde inanır.
okula gitmeyi, yer altındaki büyük keşfini geciktiren anlamsız bir şey olarak görür. kendi koyduğu düğmeyi toprağın altından çıkardığında tüm insanlığın geçmişine dair tarihsel buluşa imza attığını sanır.
röportaj verir sıklıkla ismi olmayan haber spikerlerine.
işte bir dönem çocukluğum böyle toprak eşeleyerek geçti benim de.

babamın her şeyi bildiğini sanırdım.

çoğu şeyi salladığını biliyormuş gibi yaptığını anladığımda büyüdüm.

sonra öldü. "keşke sallamaya devam etseydi "demişliğim çoktur.

klasik olacak ama büyüdükçe her şey daha güzel olacak, özgürleşeceğim her istediğimi yapacağım..