çocukluk dönemi sanrıları

çok su ictigimde karnımda kurbaga ciktigina inandirilmistim

köye gittiğimizde kuyunun yanına gitme arap çeker diyorlardı. sonra bir gün bursa'da uzun boylu araplar görmüştüm. çok uzun yıllar boyunca hem uzun insanlardan hem de araplardan korkuyordum. şimdi de hafiften tırsıyorum ama çaktırmıyorum.

yıldırım akbulut ile yıldırım gürses'i aynı kişi sanırdım. adam gündüz olunca başbakan olup ülke yönetiyor, akşam olunca da sahneye çıkıp şarkı söylüyor sanırdım.

tahtalı köyü, etrafı tahtalarla çevrili gerçek bir köy zannederdim.

uslu bir çocuk olursam şirinleri görebileceğimi düşünürdüm.

hiç hatırlamıyorum ya la. çocukluğumu unuttum. atları hatırlıyorum ama. onlarla konuşurdum. onlarında benimle konuşacağını sanardım. hiç konuşmadılar. konuşulacak biri değildim herhalde.

tut rikat paracıktı
anneme küstüm
tüm şehir bana küstü
bir kedim bile yok
anlıyor musun?
hadi gülümse.

anlamıyordum sezen. ben çocukken söylüyordun bunu gergin bir müzikle. insan annesine küser mi? tüm şehir bana küsecek, kimse benimle konuşmayacak, bir kedim bile olmayacak ee karabasan bu niye gülümseyim?

beyaz saray'ı istanbul'da sanıyordum.

televizyonda biliyorsunuz ki spikerler göğüs plan çekilir. ben 3 yaşımda bu insanların bedeni nerede diye hep merak ederdim. öyle ya, sanki televizyondakiler televizyonun arkasına geçiyordu. arka plan ve spiker televizyonun arkasında bulunuyordu. her yeni programda farklı biri bizim televizyonun arkasına geliyordu.

böyle düşünüyordum. günün birinde canıma tak etti gittim baktım televizyonun arkasına, boştu. hemen bu ütopik düşünceye ekleme yaptım. biz oraya yaklaştığımızda kendilerini. gizleyerek sadece televizyonda görünür hale geliyorlar.