en son mutlu hissedilen an

bir keresinde kafamın içine bir resim çizmiştim.
o resimde çok mutluydum.
ölmeden hemen önceydi.

insan bazen mutluluktan ölmek ister, gerçekten ölmek. öyle şakacıktan değil ha!
çünkü o anın bitecek olduğunu bilir.
çünkü zaman denen bok yiyen muhakkak geçer.
çünkü son kare her şeydir.

bunu hatırlayacak kadar içi dolu bir mutluluk yaşamadım son zamanlar da. şu sıralar zorla mutlu olmak benimkisi.

tam şu an.
çok tatlı, çok verimli, çok keyifli bir iş görüşmesi yaptım.
iyi bir idareci nasıl olunur anladım
işine vakıf olan bir insan insani ilişkilerini de çok iyi bir seviyede tutabiliyormuş.
helal olsun.
havalara uçabilirim ama işte kanadım yok.
zıplasam anca.

bugün yeni bir şarkı keşfettim, minnoş kedilerimin göbüşlerini sevdim, hava güzel olduğu için yürüyüşe çıktım ve bunlar beni mutlu hissettiren anlardı.

(bu anların beni mutlu hissettirdiğini bunları yazarken fark ettim. bu konu üzerinde düşünmeseydim yüksek ihtimalle bugünümü çok boş geçirmiş olduğumu düşünecektim.)

izmir'de şubat ortasında gün batarken ılık havada çimlere uzanıp öylece gökyüzünü izlemiştim. ki bence su altında balıkları izlemek ile eşdeğerdir. o anın fotoğrafı da var aşırı çirkin bir tiple donakalmama rağmen dayanamayıp bastırdım. bazen çekmecemden çıkarıp "ne zaman aga be mezara girince mi" deyip geri koyuyorum. *

babam çilek almış.
meyveler ilk çıktığı zaman fiyatları biraz düşünce hemen alır, dışarıda görüp de canları çekmesin diye.

ekim'in sonları gibiydi. henüz altı aylık enayiliğimin farkında değildim.

hatırlamıyorum.

mutluluk, genele yayılmış bir duygu durumudur. bu sebeple herhangi bir an üzerinden yapılacak tüm değerlendirmeler hatalıdır.

şu an diyemiyorsak odadaki fili fark etmenin vakti gelmiştir. fil de şu, mutlu hissetmek olaylara bağlı değildir. kişilere de bağlı değildir. olaydan sıkılırsınız, kişiye de mutlu olmak için saplantı haline getirirsiniz bağımlılık gibi düşünün. neyse siz mutlu edecek olayı beklemeye devam edin.

bunu anlatamam sözlük... diğer insanlar için o kadar basit, anlamsız ve küçük bir şey ki... anlatamam. kendisi minicik ama o kadar büyük bir mutluluk ki...

dakikalarca düşünüp hâlâ yazacak bir şey bulamayan ben

5 yıl önce.*
gerçekten son 5 senedir mutluluğu içten bir şekilde hissetmediğimi anladım son zamanlarda, çok acı bir durum kişi için.

yaklaşık bir hafta önceydi sanırım. çok çok mutlu olduğum an yoktur aslında ama benim için unutulmaz, dünyanın bana ait olduğunu hissettiren bir andı.

küçücük şehrimizde açık hava konseri adı altında ismini bile bilmediğim şarkıların söylendiği bir konserdeydik. ortam çok kasvetli ve sıkıcı gelmeye başlamıştı bana, harika bir müzik zevkim olmadığından sanırım. birazdan bahsi geçecek olan kişi de hemen yanımda oturuyordu. dikkatimi çoktan çekmişti açıkçası, e bi zahmet yani ve birden sigara uzatıp "bence arkadaş olabiliriz." dedi. neye uğradığımı şaşırdım. evet de diyemedim, sadece olayın şaşkınlığıyla gülümseyebildim. zamanın ötesinde yaşanan birkaç saatti. güzel şeylerin yaşanabilmesi için harika bir başlangıç gibi geliyor kulağa, elbette güzel şeyler yaşanmadı. fakat o ilk hafif heyecan, sevinç, mutluluk bambaşka bir hissiyattı. yerini sonraları benim bile hakim olamadığım duygulara bırakıp yok olup gitti.

az önce..
sabahtan beri yurtta değildim ve oda arkadaşlarım soğuk baklava yemişler. ben yokum diye de bana ayırmışlar tadına bakabilmem için. *

gülüp eğleniyoruz gezip dolaşıyoruz mutlu gibide gözüküyorum biliyorum ama ruhum değil yüz ifadem mutlu sadece çok çok uzun zamandır.

20 dakika önce buradan aldığım bir mesajla mutlu oldum sevgili yazarlar.
bunu sizinle de paylaşmak istedim çünkü burayı biraz anı defterim gibi kullanıyorum formata aykırı olabilir ama olsundu. beni mazur gördüğünüz için teşekkür ederim..

bir yazarla birlikte birkaç çocuğun gülümsemesine sebep olduk. belki çok büyük bir şey değildi ama o çocuklar için önemliydi.
aslında ben bir şey yapmadım o yaptı ama yine de bir şekilde buna dahil olabilmiş olmak çok güzel bir duygu benim için.
ona buradan tekrar teşekkür ederim, güzel insanların hâlâ vâr olduğuna dair inancımı diri tutmama sebep olduğu için.. **

birisiyle tanışılmıştır. 1- 2 buluşma her şey çoksel filan. bir akşam evde film festivali yapmak istersin. hazırlıklar tamamdır. sağda fıstk solda leblebi bacakların arasında kocaman patlamış mısır kasesi. bir el mesafesinde de içecekler vs vs.
bir telefon.
-slm cnm nbr napıyorsun ?
-film moduna geçiyorum sen?
-ne filmi bik bik bik dur bende geliyorum başlama.
neyse geldi çerezler bölündü mısırlar içecekler taksim edildi rahatça kurulmasına yardım edildi.
-rahatmısın ? yastık istermisin ? istersen suraya ayaklarını uzat, şuraya yat,
ışığı kapatayım mı ? açayım mı ? fok balıkları yalnızlıklarını giderdi mi vs vs derken elim önce play'e sonra kaseye gitti ve kallavi bir leblebi fıstık kombosunu ağzıma yuvarladım.
-biraz sessiz olurmusun ?
-anlıyamadım ?
-fıstık yerken ses çıkıyor duyamıyorum.
hemen el kumandanın volume düğmesine gider ses açılır basslara abandırılır tv'nin hoparlörlerinden tozlar çıkmaktadır her ekşın sahnesinde.
-ya biraz daha sessiz yermisin konsantrasyon olamıyorum.
ulan patlamış mısır bu ne kadar ses çıkarabilirki bir insan yerken. sinema salonunda aynı anda 14574 kişi yerken nasıl izleyebiliyorsun.
işte o film bittiğinde evden bir şekilde gönderildiğinde ve o kapı ona hiç açılmamak üzere kapandığı an mutlu olunmuştur. ta ki gider gitmez elim hemen replay e uzandı ve,
sonra filmi bir kez daha izledim konsantrasyonum bozulmadan, istediğim kadar çerez yerken ses çıkararak. işte o an en son mutlu olduğum andı

otobüste uzun yol giderken.

güzel kızım yeni yeni ayağa kalkmayı öğreniyor dün gece saat 3 sularında beşikte önce bir eli göründü ardından kafası beşikte ayağa kalkmış bize sevinerek bakıyor kahkahalara boğulduk babasıyla