evlilik

pek çokları tarafından seksi bitirdiği, heyecanı ve hayat enerjisini sömürdüğü söylenen ekonomik ve hukuki iş ortaklığı.

hayat arkadaşlığı diyemiyorum. çünkü çocuk doğunca ortaklık bozulabiliyor.

cesaret işi.

bir arada yaşamaya karar vermiş insanların birlikte yaşadıklarını insanlara duyurduğu yasal sözleşmedir.

hayatı birlikte sırtlanmak, iyiyi kötüyü birlikte karşılamak gibi muazzam bir yoldaşa sahip olursunuz. evlilikten korkmayın yanlış yoldaş seçmekten korkun.

bugünün türkiye ve dünya düzeninde batık yatırım. bir genç kız 14-15 yaşından itibaren tam kadınlık fonksiyonlarını gösterir. ancak aile sorumluluğu ve annelik görevleri açısından, modern dünyada olgunlaşma geç gelmektedir. yine de biyolojik anlamda 18 yaş evlilik için idealdir. 2014 tüik verilerine göre türkiye'de kadınların evlilik yaşı ortalaması 25,8'dir. urfa başta olmak üzere güneydoğu beldeleri ve suriyeliler olmasa türk soylu ve kentli kadınlar için bu ortalamanın 28-30 arası olduğunu tahmin edebiliriz.

kadının 30'una kadar bedensel ve duygusal açılardan neler yaşadığını zaten başka entrylerde yazdım. diyelim ki bu kadın tüm bunlardan azade, yeşil bayraklı bir 30'luk kız yahut öncesinde tek erkekle yaşamış bir dul olsun. ilk evlilik yaş ortalaması 28 olan türk erkeği, bu kadından maksimum kaç çocuk yapabilir ? türkiye'de çalışma koşulları ve ücretler belli. eğer maslow ihritaçlar piramidinin temel safhalarını gerçekleştirmiş bireylerden bahsediyorsak 35 yaş üstü kadın ve erkeklerin, aynı dünya görüşü, sanatsal ve entelektüel zevkler ve finansal beklentileri karşıladıkları taktirde evlenmelerini normal karşılayabiliriz.

bunun dışında ilk kez bu işe girişecek bir erkek tanışma, flört, sözlülük, nişanlılık aşamasında yaşayacağı her şeye göğüs germek zorunda. bu da hem finansal hem de psikolojik bir sınavı ihtiva ediyor. bugünkü düzende evlilik erkekler için ölüm fermanı gibi bir şey.

bana hiç bir şey ifade etmeyen bir kelime.
ilk evlilik düşündüğümde kendimi mecbur hissederekti mesela. belki de gerçekten mecburdum ama...
"dünyanın bütün kocalarını diyorum!" diyen bir akrabam, ki kendisini çok kırdık zaar... buna da o güzel, şerefli burnunu sokmuştu.
o burun her ilişkime, her dostluğuma, her aile ferdimle arama girmeye çalıştı yaşım kadar yıl içinde...
(ayrıca bazılarınız da bilinçaltımda ona tekabül ettiniz)

doğru kişiyle yapıldığı zaman her sabah aynı huzura uyanabilme lüksü. sırtını yaslandığında devrilmeyeceğini bildiğin bir omuz. zira hayat, yanlış kişiyle geçirilmeyecek kadar kısa, doğru kişiyle yaşanmayacak kadar uzun değil.

yaş gereği artık yapmam gereken diye inanılmaz bir iç baskı var kendimde. yok yani çevre, aile falan değil. tüm arkadaşlarım evlendi ufaktan yavrulamaya da başladılar.
yavaştan otuza geliyorum. üremek için hala sağlıklıyken şeytan at artık imzanı git bir an önce diye dürtüyor.
ama biliyorum ki evlendiğim takdirde ilk üç sene içerisinde boşanma ihtimalim %90.
yalnızlığı sevmek, insanlara katlanamamak, kapris çekememek, evli birinin sahip olduğu cinsel hayata zaten şu an da ulaşabiliyor olmam gerçeği ile inanılmaz bir iç savaş halindeyim bu konuda.

her ne kadar benden ufak kopyalar olsun istesem de sürekli bir kadının gel gitlerine katlanmak bunu da kız evi naz evi kılıfı altında meşrulaştırma fikri çok korkunç. s..m o evi mesela bak bu konuda bir bok olmaz benden.

ama şu sıralar ciddi ciddi düşünüyorum.

çocuk yapmak istiyorsanız maalesef türk toplumunda zorunlu gibi görülen hukuki birliktelik. bir erkek olarak şahsen sağlam bir mal ayrılığı sözleşmesi imzalanmadan evlenilmemesi gerektiği kanaatindeyim. (türkiye'de bunu kabul ettirebileceğiniz bir kadın bulmak ayrı mesele) bir nebze de olsa tarafları sancılı bir boşanma sürecinden ve başka pek çok sorundan koruyabilir. yani çalışan kadınla mal ayrılığı sözleşmesi imzalayarak evlenin. sadece seks için değil, sevgi saygı dolu bir hayatı paylaşmak ve hayat arkadaşı olmak için kafadar biriyle yapmayı amaçlayın bence. yoksa çekilecek dert değil, hele ki günümüzde.

hiç gelip de bana sevmiyorsan güvenmiyorsan evlenme, sözleşme mi imzalanır falan diye arabesk tepkiler vermeyin. insanlar değişir, aralarındaki ilişki de değişir. aşkından ölerek evlendiğin kişiyle bir süre sonra çeşitli sebeplerle kanlı bıçaklı olabilirsin. o yüzden karşı tarafa herhangi bir nefret beslemezken ve aksine sevgilinizin iyiliğini düşünürken mantıklı bir mal ayrılığı sözleşmesinin noterde tamamen resmi şekilde imzalanması herkesin hayrına olacaktır. zira evlilik zaten eskiden beri aşk birlikteliğinden ziyade ekonomik bir birliktelik olmuş. özellikle son 100 yıldaki sinema ve edebiyata kanıp evliliğin sadece aşkla alakalı olduğu gibi çocukça bir fikre sahip değilsinizdir umarım. elbette kişiler birbirini sevecek ama aşık olmak başka evlilikte karı-koca olmak başka. evlenince ortak hesap açıp evlilik kurumunu oradan finanse edersiniz. geri kalan paranızla da ne yaparsanız yapın. ister kendi adınıza ev arsa hisse alarak yatırım yapın, ister yine aileniz için tatillere hediyelere falan harcayın.

zaten boşanırsanız iş hayatında bir yeri olan kadınla boşanacağınız için kadının nasıl kendi ayakları üzerinde duracağı sorunu da ortadan kalkar. çocuğun velayeti paylaşılır ve eşler birbirlerinden nefret ederken bir de maddiyat kavgasına girişmeden gayet medeni şekilde ayrılırlar. hele ki türkiye gibi adaletsizce aldatan kadına bile banko nafakayı bağlayan mahkemeler varken ve sonrasında maddi ve mental olarak erkekler iyice çökerken bu sadece erkek yada eşler için değil, herkes için faydalı olur. çocuk sağlıklı boşanmış ve stabil şekilde hayatını devam ettirebilen ebeveynlerine şahit olur. toplumda boşanma sonrası gelen ekstra yükle psikolojisi bozulan erkeklere yada gözünü para bürümüş kadınlara dur denmiş olunur. hatta bu sebeple hayatı kararan erkeklerin cinnet geçirip karısını öldürecek seviyeye gelmesi de engellenir.

sonuç olarak düşen evlilik sayısına yada işlevsiz birlikteliklere çözüm çok karmaşık değil bence. ama evlilik söz konusu olduğunda iki ayağı ortadoğu'ya batmış olan türk toplumunda mal ayrılığı sözleşmesi çok muhtemelen kadınlar ve aileleri tarafından asla kabul edilmez. toplumun zihniyeti hala 100-150 yıl öncesinde. halbuki artık kadınlar da erkekler gibi iş bulup çalışıyorlar. yeri geliyor bazı kadınlar kocalarından bile daha çalışkan ve finansal açıdan başarılı oluyor. yani evlilik, gerçekleştirirken değişen sosyoekonomik şartlara uyum sağlanması gereken ciddi bir müessese. o adamla/kadınla siz aynı yatağı ve ortak bir hayatı paylaşacaksınız, anne-babanız yada başkaları değil. sevdiğiniz bir kişiyle ve akılcı şekilde yapın.

boşanma ihtimalini en baştan düşünüp planlayarak içine girildiği takdirde, kişinin hem kendisi hem karşı taraf arasında gerçekleşebilecek en vicdansız sözleşmeye dönüşen akit.

evlilik zaten öyle bir şey ki, evlenene kadar ki olan tüm alışkanlıkları resetleyip üstüne başka alışkanlarla harmanlayıp her şeyi yeniden inşa etmeyi gerektiriyor ki, bunu başka herhangi bir destek görmeden yapmak bayağı zorlayıcı olabiliyor. hem zaten hiçbir şey dört dörtlük olmuyor her iki taraf için de çoğu zaman. her şey zamanla oturuyor, güzelleşiyor.

o yüzden böyle çeşitli yerlerde yazılanları okuyunca dehşete kapılabiliyorum. hali hazırda karşılıklı bu tarz bir zorlanmanın içine kendimi de atmışken, karşı taraf tüm bu durumun hep negatif sonuçlarını görse ve hesaplasa, hal hareketlerimde sürekli tribal bir durum arasa, her türlü negatif duruma da ortak olmaya değil de işin hep cafcaflı tarafları için yanımda olmaya devam etse,

kafayı yerdim. güzelce de yedirtirdim. afiyet olurdu herkese. sims oyununda deneme yanılma yapıyorlar sanki.

neyse, az kaldı iftara. *

tanım: hukuki, örfi ya da dini olarak iki insanın birlikte yaşamak için attığı adım.

şahsım için artık imkansız olan hede.
ne birisiyle tanışmak kolay, ne de güvenmek.
hadi diyelim ki tanıştın ve güvendin, bu sefer anlamak ve anlaşılmak sorunu var.
dostlar benden geçti. umarım sizler gönüllerinizdekileri yaşarsınız.

agalara not:
söz uçar yazı kalır demişler
siz siz olun bi avukata danışmadan evlenmeyin

bence olayı su:

alıntı:

aslında sevgili sececegi zaman secen kadın.
ama evlilik olacagı zaman secen erkek.

o yuzden benim sevgililerim oluyor ama kimse benle evlenmiyor:)

son zamanlarda etrafıma bakıyorum da, 30 yaş üstü olup evlenmeyi hiç düşünmeyen o kadar çok insan var ki bazen acaba biz son evlenen nesil miyiz diye geçiriyorum içimden. bu bir sitem değil, daha çok bir tespit.

gençlerin evliliğe mesafeli durmasının pek çok sebebi var. ekonomik belirsizlik, bireysel özgürlük ihtiyacı, kariyer baskısı, ilişkilerin kırılganlaşması… uzun uzun saymaya gerek yok aslında. zamanın ruhu değişti. eskiden evlilik bir hayatın doğal adımı gibi görülürdü. şimdi ise bilinçli bir tercih, hatta çoğu zaman riskli bir yatırım gibi değerlendiriliyor. ve açıkçası, bu temkinli hali de anlayabiliyorum.

kendi çocuklarım için de evlensinler, torun sahibi olayım gibi bir beklenti kurmuyorum. hayat zaten yeterince zor. bugün bile bu kadar belirsizken, onların yetişkinlik çağında dünyanın daha da karmaşık, daha da güvensiz bir yer olacağını düşünüyorum. böyle bir zeminde kimseye belli bir hayat modelini dayatmak adil gelmiyor bana.

benim dileğim çok daha sade: mutlu olsunlar. vicdanlı, iyi insanlar olsunlar. kendilerini gerçekleştirebilsinler. hayatlarını korkudan değil, bilinçli tercihlerden kursunlar...

elbette isterim ki kırılmasınlar, hayal kırıklığı yaşamasınlar. ama biliyorum ki hayat biraz da kırılarak öğretiyor. belki de ebeveyn olarak yapabileceğimiz tek şey, onların yerine karar vermek değil hangi yolu seçerlerse seçsinler arkalarında durabileceğimizi hissettirmek.

evlilik olur ya da olmaz. asıl mesele, insanın kendi hayatıyla barışık olması. gerisi biraz zamanın, biraz da nasibin işi...