filmi varken gidip sayfalarca roman okuyan tip

simülasyonu varken gidip fiilen uçak kullanan tip gibidir bu.

roman okumayı gömen insanları görmek çok gülünç, size hayatta başarılar.

nietzche ağladığında adlı kitabın okunmadan, filminden bir halt anlasilmayacagi da bir gerçektir.

gerçekten şaşırtan bir tiptir.
kitaptan zevk alırsınız falan derler.
ya kardeşim yüzüklerin efendisini cilt cilt okuyacağına ver birkaç saatini izle sonra başka kitapları oku.
bu hayatta en kıymetli şey zamandır. çünkü adem ölmek için yaratılmıştır. ölene kadar vakti iyi değerlendirmek lazım.

bunlar bir de gezi programları izlemek varken gider bizzat gezerler.

önce filmi izleyip sonra kitabını okuyan ben.

hayal gücü kuvvetli, kendi algılarını kendi yönetmeyi seven detaycı ve okumayı seven insandır.

hayal gücü zayıf ve okuduğundan anlamayan kişilerin eleştirdiği tip

kitap edebi amaçlı yazılan bir eserdir, film ise gösteri amaçlı çekilir. amacınız işlenen hikayeyi bilmekse; gidin filmi izleyen veya kitabı okuyan birisine sorun, anlatsın. hem böylece bir sürü zaman kalmış olur size, bozdurup bozdurup harcarsınız.

şahsen eserle ilgili olumlu bir önyargım oluşursa ilk önce gider kitabını okurum. sonra film. önyargım olumsuz ise de filmi izler, fikrim değişirse kitabı da okurum.

hikaye odaklı sanat eserlerinde değerli olan yolun nereye vardığı değil, yolda nasıl ilerlenildiğidir.

tanım: empati kurabildiğim ve sempatimin olduğu tip.

başkalarının sunduğu değil zihninin canlandırdığı anlara tanıklık etmek isteyen tiptir.

kitap okumayan biri yazmış olabilir bunu ancak, kitap okumanın ne demek olduğunu bilmeyen anlamayan biri. saçma başlıklar arasında gördüğüm en saçma olan sanırım bu.

böyle bir şey olamaz ya. bi kıyaslamak için doğrusu neymiş demek için bari biraz göz gezdirirsin. kitap ne yiaa'cılardan olmayın lütfen

bir de, filme çekilemeyecek kitaplar vardır. mesela ihsan oktay anar'ın yazdığı kitaplar.
ve tabii ki: kinyas ve kayra

bu kitapların filmi çekilebilir mi?
bir şekilde, kısmen de olsa evet.
ancak büyü(sü) bozulur.

başlık sahibinin “ …senin yerine düşünüp gözünde canlanacak sahneleri seçmiş…”
kısmından sonraki entrysini okumaktan vazgeçtiğim başlık.

üretimin en basit hali düşünmek ve hayal etmeyi dahi başkalarının yapmasını bekleyen bir düşünce sahibinin yorumları da anlamsızlaşıyor.

kitabı okurken zinhinde kendi filminin yönetmeni olan kişidir. kısaca hem okur hem hayal eder.

şu görselle çürütülecek olandır. filmlerde kitaplardaki kadar detay olmaz.

kitabı okuyunca olayın içinde oluyorsun. mesela dün okuduğum bölümde 3 kişi beraber yemek yiyip sohbet ederlerken bende oradaydım halbuki filmini izlerken adı üstünde ekrana bakıp uzaktan izliyorsunuz. ( şizofrenik sancılar çekiyormuşum gibi bir tanım oldu, ama beni anladığınızı varsayıyorum) .

filmi kitabıyla aynı olsa belki mantıklı olurdu bu saçma başlık. hadi bir örnek:
the shining’i izlemiş ama kitabını okumamış birinin bir yorumunu okumuştum bir korku grubunda. diyor ki; “jack torrance kilerde kilitliydi. kapı nasıl açıldı.” şimdi bu yorum filme bakınca mantıklı gelir. çünkü film sanki üç kişilik bir aile toplu histeriye kapılmış gibi bir atmosfer yaratır. oysa kitabını okusa kapının nasıl açıldığını bilir. ya da hayvan mezarlığı. 1992 yapımı film çok iyi. e ama o da olayların neden bu hale geldiğini açıklamıyor. wendigo’nun insanları o mezarlığa çektiğini aktaramıyor. gerek görmüyor. doktor uyku? o da kitabı farklı, filmi farklı. filmdeki jack torrance sahnesi ile kitaptaki jack torrance kısmının alakası bile yok. sonları bile aynı değil.

özetle, cahilsiniz ve böyle saçma başlıklardaki gibi düşüncelerinizle, hareketlerinizle bilgili insanları ezdiğini düşünerek kendinizi yücelttiğinizi, şark kurnazlığı yaptığınızı düşünebilirsiniz ancak bu sizin daha da cahil olduğunuz gerçeğini değiştirmiyor. ot geldiniz, ot gidiniz efendim.

(bkz: jack torrance)
(bkz: the shining)
(bkz: stephen king)
(bkz: doktor uyku)
(bkz: hayvan mezarlığı)

detayların büyüsünde kaybolmayı seven tiptir. en doğrusunu yapmaktadır.

hiçbir şey olmasa kelime hazinen artar.