kitap okumak

damalı eşeğe çevirip toplumdan soyutlayan bir aktivite. başlamadıysanız bitirmeyiniz.

manga sayılmaz ise bir iki aydır ara verdiğim eylem.

cahili daha cahil, bilgini ise daha bilgisiz hissettirebilecek eylem hali.

okumam daha doğrusu çalışmam gereken boyumu aşmış yükseklikte materyal varken kitap okumaya zaman ayırmayı vaktimi yanlış kullanmak olarak değerlendiriyordum.

sonra elime bir kitap geçti. bu kitabı okumaya başlayınca yaptığımın yanlış olduğunu düşünmeye başladım.

bazen insanın kendine nereye gittiğini nereye gitmek istediğini ve gitmek istediği yere nasıl gideceğini hatırlatması gerekiyor.

rota düzeltmesi yapmak için de ruhunu beslemesi ve bunun için de okuması gerekiyor.

zaman kaybı gibi anladığım şey büyük resimde belki de en önemli bileşen olarak puzzle’ın merkezinde duruyor.

bu dünya'dan kaçmak için harika bir yol.

artık gerçekten zorlandığım bir aktivite. evdeyken odaklanabilmem mucize gibi. anca kütüphaneye, kafeye falan gidecegim. gerçekten dikkatlerimiz çalınmış durumda. bak mesela çalınan dikkat kitabını da almıştım kaç yıl önce ama hâlâ okumadım. işin kötüsü okumak benim için mecburiyet. keşke keyiften olsa da okuyamasam.
neyse şimdi yeni bir kitabın kapağını açtım. klasik, her yeni kitaba başladığımda önsöz, teşekkür kısmini genelde atlayıp birinci bölüme gelip kalemimi oraya koyar telefonu elime alırım. o yüzden buradayım.
yani o da bı adım, bi çaba, bı emek neticede... bı adım attım, şimdi telefonu elime alabilirim. birazdan telefonu bırakıp başlayacağım evet. bakalım telefonu elime almam ne kadar sürecek.

keyif verici bir aktivitedir. başka insanların akıllarına girmek gibi.

bu aralar kendimi bir türlü okumaya veremiyorum. zevkle başladığım kitabı yarıda bıraktım. ben ki mutsuz olduğumda bile onlara sığınırdım, bu aralar onlar bile beni mutlu etmiyor, edemiyor.

bunu bir hobi olarak yaparsan sana katkısı olan ve seni iyileştiren bir şey.
ama zorunluluk haline getirip kendine görev edinirsen diğer işler gibi bundan da zevk almazsın.

şu an hangi kitabı okuyacağım konusunda o kadar kararsız kaldım ki direkt kitap okuyamıyorum.

o piti pitiye kaldık.

bir iki haftadır okumadıgım.
ben normalde her hafta bir iki kitap bitiririm. kitap okumuyorsam ya asırı mesgulumdur ya da yeterince huzurlu degilimdir.
bir manitasyon durumları oldu son haftalarda dengemi zigzaglandıran, ondan okuyamadım sanırım.
ah erkekler. bu serefsizlerle de olmuyor, onlarsız da olmuyor. ihih.
biraz ruhumu sakinleyip kitap moduma almaya ihtiyacım var kendimi su sıra.
kutuphanemde bi dolu kitap ver bence okunmayı bekleyen:)
ben her sene 40-50 kitaplık bir kitap zulası yaparım kendime. sene icinde onları eritirim. yılbasında bi dolu kitap almıstım, bi kısmını okudum, bi kısmı hala duruyor.
biraz onları okuyayım:)
genelde cafede okurum kitaplarımı. giderim bir cafeye, bir latte ya da sutlu filtre kahve soylerim, uc-dort saat kalkmam, kitabı bitirir, cıkarım. sanırım su hayatta kendi kendime yapmayı en cok sevdigim sey bu.^^

aslında bir yolculuğa çıkmaktır okumak. her kitap bir bilet gibidir biraz. kimi zaman çok çok uzak diyarlara, kimi zaman kendi iç dünyanıza belki.. kimi zaman hiç tanışmadığınız, karşılaşmadığınız, karşılaşıp tanışma olasılığınız da olmayacak insanların arasına katılırsınız. savaşlara, sevdalara, yıkımlara çağlar öncesi..
kısaca, bir kitapla ulaşabileceğiniz yerlere, başka hiçbir şeyle ulaşamazsınız dostlar..

tarif edilemeyecek kadar mutluluk veren en kıymetli şey hayatımda.
iyi ki varlar.
iyi ki benimle de varlar
iyi ki ben onlarsız değilim.
çok seviyorum be

(bkz: okuma kitabı)

dozunu ayarlamak lazım ve ilerisini düşünmemek lazım.
yani az okursan bu ihtimal çok üzücü
çok okursan da gerçek dünya sana çok sıkıcı gelir.
bence insan her ay en az bir kitap okumalı alışkanlığı yoksa bile

hiç vazgeçmediğim bir eylem.

bir zamandır yapamadığım eylem. gerçi bu zamanlar pek oyunda , dizide izlediğim söylenemez. bazen boşluğa düşüp mal gibi youtube videolarına baktığım zamanlar oluyor.

bu sıpa bir daha kitap okumadı

eyvah.