öz güveni zedeleyen öğretmen

benim de var bir tane unutamadığım yavşak öğretmen. hayır bir de beden eğitimi öğretmeniydi. müdüre yalakalık yapmak için kendi aramızda yazdığımız saçma anı defterini, şiir defterini alıp kötü bir şey yapıyormuşuz gibi müdürün odasına arkadaşlarımın arasından kurban seçtiği benle birlikte götürüp okumuştu. o an kötü bir şey yapmış hissine kapılıp, korkup ağlamıştım. daha 6. sınıftım. tabi hiçbir şey olmadı tüm hocalarım beni çalışkanlığımla tanıyordu ve ortada kötü bir şey yoktu. yine de bir o. çocuğu yüzünden özgüvenim zedelenmişti. hala adı aklımda, bir gün umarım karşıma çıkarsın.

ortaokulda matematik dersinde yediğim dayak o senelerde özgüvenimi götürmüş olsa bile, o güne kadar hep sessiz olan kişiliğimi paramparça edip beni ben yapmıştır. ha bir de matematikle olan alakamı kesmiştir. (bkz: çocukları dövmeyin be)

kötü komşu ev sahibi, eski ev tamirci, kötü öğretmense iyi öğretmen yaparmış. evet serseriydim biraz kabul ediyorum ama sırf en önde oturup sessizce ders dinlemiyorum diye senden bir şey olmaz diyen öğretmenlerimden, hepiniz elbet bir yerlere geleceksiniz sadece bilinçlenenler ve zamanı olanlar dediğim öğrencilerim var.
t. nasıl yapmam gerektiğini değil, nasıl yapmamam gerektiğini öğreten öğretmenler.

siz den bi’şey olmaz diyen öğretmen .

huur çocuğudur. büyüyünce yakalayıp dövün verin çenesini eline.

ülkemizde bolca bulunan* ve insanı öğrencilikten, öğrenmekten soğutan “öğretemeyen”lerdir. nasıl öğretmen olabilmişler asla çözemediğim pek çok kişi vardır aralarında. öğretmen değilim ama bazen düşünüyorum da öğretmen olsam; küçük çocuklara, hatta daha doğrusu yaşı kaç olursa olsun, insanlara o sözleri sarfedip, öyle düşüncesizce davranamam gibime geliyor. hepimizin öğrenciliğinde böyle yaraları vardır herhalde. müfettiş tayfa da gelsin müdür odasında kahvesini içsin.

not: işini düzgün yapan, yapmaya çalışanlar üstüne alınmasın lütfen. laflarım onlara değil.

tamamen öğretmen olmuş gerekli prosödürleri yerine getirerek eğitimini tamamlamış ama asla kişilik özelliklerini tamamlayamamış kendi özgüvensizliğini savunmasız saf temiz kalplerden çıkartıcak kadar vicdansız kalplsiz kişilikler

atandığı yeni okulda yeni tanıştığı öğrencilerine "adını, soyadını ve anne-babanın ne iş yaptığını söyleyerek tanıt bize kendini canım" şeklindeki söylemiyle kendini belli eden öğretmendir. bir öğretmen öğrencisinin anne babasının mesleğini neden merak eder ki? ayrıca anne baba belki hayatta değillerdir. maalesef bazen farkında olmadan kırıcı ve öz güven zedeleyici olabiliyor böyle bir cümle.

sınıfın ortasında seni azarlayan öğretmen geleceğine çok güzel bir imza atmış demektir.boyle insanların öğretmen olmaması gerek .

eğitimci olamamış insandır.ilkokul öğrencisi için çok önemli bir olaydır bu muhakkak. yeni yeni eğitim hayatı ve yabancılarla karşılaşan küçük bir çocuk için. bir ogrenciye nasıl davranması gerektiğini bilmeyen birisi ne eğitim verebilir ne de öğretim. kimi öğretmen vardır böyle hatırlarsın kimi ogretmen vardir sevgiyle 50 yil sonra bile anlatirsin.

muhtemelen özel hayatında yaşadığı problemleri yansıtıyordur. çokça beddua toplamıştır.

böyle bir acuzeye öğretmen demek bu kutsal mesleğe hakaret etmek demek olmaz mı? yapmayın.

8. sınıfım o zamanlar sbs ye hazırlanıyoruz. dershanedeki matematik hocam veliler ile görüşürken "kapasitesi bu kadar, almıyor yapacak bir şey yok" demiş benim hakkımda. bunu duyunca nasıl kötü oldum anlatamam. kafamdan aşağı kaynar sular döküldü, öz güven falan hak getire artık. neyse liseye geldik matematik hocası muhteşem. anlatıyor her soruyu yapıyorum, bir soruyu çözmem 20 saniyemi alıyor. veli toplantısında babama "normal insanın kapasitesi bir kupa kadarsa özözünedanışır bundan daha fazlasını alır" demiş. ikisi de öğretmen işte. birisi sınav öncesi neredeyse hayatımı karartıyordu, diğeri sayesinde ise şimdi ben öğretmen oldum. yaşıyorsa kulakları çınlasın ikisinin de. birisinin sağ birisinin sol tabii *

ilkokul öğretmenindir. hayatta karşılaşabileceğiniz en kötü insan tipidir. çocukluk travması yaratabilir üzerinizde. yaptığı yanlışlar hayat boyu gelebilir peşinizden. karakterinizi bile şekillendirir.

öğretmen değildir.

öğretmen sözcüğünün kökü “ög"den gelir. ög; akıl, anlayış demektir. anlam içeriğinde: öğüt yoluyla bilgilendirmek, düşünce yönünden geliştirmek, eğitmek, mânâsına gelir. fakat bunu kendine dert edinmemiş, karşısında bir çocuk olduğunu, o çocuğa söylediği her kelimenin o çocuğun beyninde bir yerlerde ömür boyu saklı kalacağını bilmeyen kişidir. ama kendi çocuğuna yapılsa aynı davranış veryansın ederler. bunun tam tersi olanlar da var mı evet var. bir matematik hocamız vardı daha ilk dersten hepimizin isimlerini ezberleyip isimlerimiz ile hitap etmişti bize. siz özelsiniz demişti. işte o zaman anladım öğretmenlik her insanın harcı değil yüreği geniş olanların yapması gereken bir meslek

atatürkün kemiklerini sızlatan öğretmen ünvanına sahip kötü mahluktur.

her okulda illa bitane bulunan ogretmendir. sessiz sakin cocugun ustune gittigi gibi, atilgan tiplerinde uzerine gidebiliyorlar. bunun biraz egodan kaynakli oldugunu dusunmekteyim.

çürük domatestir. nasılını bilmem ama diğer domatesleri pisliğini bulaştırmayın ayristirilmalidir.
bu arada insan yetistiriyorsunuz hocam domates değil, kendinize gelin.

ınsanın en şanslı olduğunu anlar iyi bir ogretmene ve iyi bir doktora denk geldiği zamanlardir. malesef okullara 1 km bile yaklasmamasi gereken karakterler öğretmen oluyorlar. sonuç olarak cogu çocuk bu ogretmenlere denk geliyor.
kendimizi dogru ifade edemememizin ana kaynagi bu bence.