sözlük yazarlarının bugün hissettikleri

bizi bu sisteme mecbur bırakıp saraylarında paşalar gibi yaşayan, din üzerinden halkı manipüle eden, ülkenin geleceğini ve halkını düşünmeyen, her türlü şiddete karşı çıkmayan, halkını hor gören, geçimsizlikten intihar eden, işinin ehli olanlara işini bildiği gibi yaptıran, halkı sömüren, zihniyetsiz hükümetin allah cezasını versin. cidden veriyor, ben inanıyorum. insan olduklarını da düşünmüyorum,hepsi soyguncu, vicdansız. sinirliyim. insanın en temel ihtiyaçlarından biri sevgidir. ben sevdiğim kişiyi bile bu sistem yüzünden istediğim gibi sevemiyorum. mutsuz bu insanlar görün artık. mutlu olan zenginler ve siz sömürücüler. düşünce özgürlüğü bile yok, geçtim artık sokakta gece yürümeyi. öyle hak yediler ve devam ediyorlar ki allah bildiği gibi yapsın. hala din üzerinden siyaset yapıyorlar bi de. din, kul ve allah arasındadır anlayın, yeter. siz işinizi dürüstçe yapın önce... çok şey demek istiyorum ama demicem, bir şey değişmiyor. içimi dökmek istedim.

bugün nasıl bitecek ve daha da kötüsü,yarın nasıl geçecek bilmiyorum.

her gün bize verilmiş yeni bir hediyedir. bugun de öyle .bu hediyeyi karamsarlikla mahfetmek ya da iyimserlikle şenlendirmek bizim elimizde.

#1031897 'de belirttiğim gibi olmadı maalesef. sebepsiz yere cuma günü konuşmayı kesti. bende kafa iznine çıkıp 50 saat boyunca sarhoş gezdim yeni bir dövme yaptırdım. o 2 günün akşamdan kalmalığı üstümdeyken şuan ofiste dilekçe yazmaya çalışıyorum.

bugün kendime bir şarkı armağan ediyorum elbet bu da geçer.

(bkz: sıkılıyorum sabri bunalıyorum)

yağmur birikintisine bırakılmış
kağıt gemi gibi..

pazartesi sendromu yaşıyorum.

yorgunluk

bıkkınlık

de yi ayırsa da ayırmasa da çok güzel bir cümle kurmuştu, insana kendini ne de güzel hissettirmişti, hissettirmişti ne güzel kelimeymişti, aşırı yüksek bütçeli suavi buna ne dermişti?

daha da ısınacak havalar, bunlar iyi günleriniz.

uzun zamandır uğraştığım işi bitirdiğim için rahatlamış, 15.000 adım attığım için yorgun ama keyifli.
ama bir o yandan boş. boş yani bomboş.

bugun 2. aşımı oldum. ilk başta elim cok uyuşmuştu ama simdi kolum cok feci agriyor. diger kolumuda dezenfektani cok sıkarken kasarak agrittim. aksam yemek yerkende güldügüm icin bogazima kacirttim boguluyodum az kalsin. az oncede cekirdek citlerken dudagimi feci isirdim. cok agriyor. hic sevmedim bugunu..

ben mutluyum sevgili sözlük. yüksek lisans kabulü aldım bugün. artık önümüzdeki iki sene buralarda olursam bir miktar da bununla ilgili sızlanırım.

öğleye kadar isteksiz, ikindi vakti yorgun+stresli, akşama doğru rahatlamış+neşeli, akşam ise enerjik+mutlu. şu an ise 85 dk dan fazla telefonla konuşmanın sonucunda ne kadar özlediğimi fark ettim.

sürekli tahammül etmek...
ve bundan yorulsam da tepkimi gösteremeyip içimde patlama noktasına geleceğim anı beklemek..

atandım mı atanamadım mı stresini yaşıyorum ve evde her zaman yatış modundayım. ne spor ne resim ne de müzik. açıklanaydı da rahatlayaydık.

ölüm ile yaşam arasında ki o ince çizgi.

uyuyorum ve karnım aç.

güvensizlik boşluk nasıl kurtulurum nasıl kendimi temize çekerim diye düşünüp kahroluyorum.

içimde birikmiş hatta zaman zaman taşmış ve bu da gözyaşlarımla akıp gittiğini sandığım olaylara karşı hislerim, düşüncelerim bulunuyor. bunu betimlemem gerekirse şunu derim: vücudunuzda bir yerde bir yara var ve siz ağladıkça o yara iyleşir sanıyorsunuz ama aksine gözyaşları aktıkça o yarayı daha da eşeliyorsunuz ve iyleşmiyor. ilkinden daha da canınızı acıtır olmuş. ama bu acıya alışıyorsunuz. böyle bir şey işte.

bazen o kadar karamsar oluyorum ki ruhumu kasvet ele geçiriyor bazen de güneşli günlerle çiçek gibi oluyorum.
içimdekileri haykırsam, saatlerce kendimle ya da bir başkasıyla konuşsam atabilir miyim bilmiyorum. insanlar arasındaki dengeyi hala kuramadım. anlaşılmam o kadar zor mu cidden?
sevdiğim bir arkadaşım var onun beni anladığını, anlamasa da hep yanımda olduğunu bilmem beni mutlu ediyor. o da değişik bir duygu durumunda ve uzakta. iyi ki varsın canım arkadaşım.

yaptıklarımı, yapacaklarımı, düşündüklerimi süzgeçten geçirmek istiyorum, bunu defalarca yaptım ve kendimi törpülediğim zamanlar oldu, sonra kişiler ayrı bir kulp taktı bu duruma.
herkes farklıdır, değişir. değişimin içinde değişmemek için direnmek bize zarar verir. bazı şeyler değişmez o ayrı tabi.

hayata bakışımız mı hayatımızı oluşturuyor o zaman ben ya düşündüklerimi yok etmem gerekli yani beynimdeki düşünme merkezimi ya da gözlerimi yok etmeliyim ki bunları görmeyeyim ya da kalbim ortadan yok olsun hislerim de böylece düşünmeni engeller.
ne zaman düzelir bu durum hiçbir fikrim yok, yaptığım şey bu durumu izlemek ve sakin kalmak.