sözlük yazarlarının bugün hissettikleri

bakıyorum iyiyim mutlu gibiyim ama içerideki ben diyor ki sanki çaresiz ve çıkmaz bir sokaktayım ve herşeye geç kalmışım bok gibiyim

gülseren hanımın numarası lazım galiba bana kafa gidik

iğrenç bir gün. hiçbir şey yolunda gitmiyor. saat sabah 8’den öğlen 1’e kadar muayene için bekledim, olamadım. sonra özel hastaneye gittim alçıyı çıkarttırmak için, çatlak büyümüş üç hafta daha kalması gerekiyomuş alçının. 700 lira verdim. 700. yedi yüz.

dün, ondan önceki gün ve ondan önceki günden önceki 5 yıl gibi hissediyorum.

lise yollarımın önünden geçiyorum yani yılların

mutsuz solgun sıkılmış. adeta elim ayağım kırılmış gibi.

bunu tanımlayamıyorum. derin bir ferahlama, iç rahatlığı, ağır bir yorgunluk, boyun sırt ağrısı hissediyorum. bağıra bağıra şarkı söylemeye halim yok ama kalbimde kazanmanın verdiği bir yüce eminlik var. çok uzun zamandır şükrederek geçiştiriyorum meselelerin ışıklı taraflarını. şımarmıyorum. ama düşündükçe gözlerim falan doluyor. nasıl bu kadar iyiye gidebiliyor, nerden bulmuşum bunca şeyi yapacak gücü, inancı bilmiyorum. yıllar geçmiş. "bitmez, mümkün değil" falan dediğim meseleler patır patır çözülüyor. yukarıdakiyle arayı düzelttim. çalışma sistemini anladım. birbirimizi bağışladık. yeniden sevmeyi öğrendik. çok uzun yıllardır sürekli iyiye giden bir şeyler var; bu beni onları korumak için keskinleştiriyor ama aynı zamanda kontrol etme manyaklığımı, mükemmelliyetçiliğimi ve küstahlığımı azalttı olup bitenleri görmek. hayatın aklımdan daha büyük olduğunu anladığımdan beri rahatım. şöyle soruyorum; "bu meseleyi çözmek için elinden gelen bir şey var mı?" varsa yapıyorum yoksa endişelenmiyorum. gittikçe daha çok seviyorum kendimi. gerçekten bazen elimi kolumu öpüyorum. yanağımdan makas alıyorum. yorgun bir demokratım. yorgun ama mutlu. yatağımdayım şuan. bu yatakta çok kötü geceler de geçirdim. "yol ayrımı" demiştim, hiç bu kadar net görülmemişti mesafe. geçmiş resmen somut bir halde orada, arkada, biz buz dağı. kesinlikle yazların ülkesine gidiyorum ve hayır cehennem değil orası.

hani herkes bahar güneşinin tadını çıkarır ya, sen de oturmuş ders çalışmak zorundasındır. heehh, tam da o his işte.

anlamsız tartışmalardan, kavgalardan bıkmış hissediyorum. damdan düşer gibi insanların hayatına girdikleri gibi çıkabilmeyi de öğrense herkes keşke.

deniz kenarında bulunan şehirlerde yaşayan insanlara hep özenmişimdir. canınız istediğinde bir sahile inmek, orada öylece oturmak... hep aşırı lüks, büyük ve zengin işi gelmiştir. belki de bu yüzden üniversiteyi hep şehir dışında, denizi olan bir şehirde okumak istedim ama olmadı.

üniversitede istanbul'dan gelen bir arkadaşım "hafta sonunda büyükada'ya gidip yüzmeyi özledim." demişti. içim cız etmişti o öyle diyince. o tadını biliyordu da özlüyordu, benim öyle bir güne dair en ufak fikrim yoktu. ben hiç "evden çıkıp denize girip geldim" duygusunu yaşamadım ama yaşamayı hep istedim. sokağının bir ucu denize, bir ucu otobüs durağına çıkan bir evde sanırım hiç bir zaman yaşayamayacağım. kabullenmek istemiyorum bunu. sanki kabullensem tüm hayallerim elimden alınacakmış gibi, tamamı...

bundan 15 yıl önce bazen sırf canım istedi diye karşı kaldırımdaki evime gitmezdim okuldan. tüm öğrenciler, öğretmenler, görevliler gider, bir tek ben kalırdım o kocaman bahçede. bazen güvenlik görevlisi beni fark etmez, kapıyı kilitlerdi üzerime. okulun duvarına tırmanırken çoraplarımı yırtar, evde annem kızmasın diye hemen dikmeye çalışırdım.

o bahçede geçirdiğim yarım saat o kadar iyi gelirdi ki bana... bambaşka bir şehirde, bambaşka bir coğrafyada kocaman bir günü geze geze geçirmişim gibi hissederdim. lisede de benzer bir şekilde okulla ev arasındaki parkta oturur bomboş boşluğa bakardım. tek başıma. o da iyi gelirdi ama hiçbiri ilkokulun bahçesi kadar mutlu etmezdi beni. #647634 girdiyi görünce aklıma geldi. adam hayattaki en büyük hayalimi yaşıyor, ben ise yalnızca bunu hayal edip buraya yazıyorum.

abi çok kötü ya. bebeği kartal tarafından çalınmış fatma girik gibiyim.

hani böyle burhan çaçan'ın, liseli vardı ya ah o liseli, kısacık etekli dar elbiseli şarkısındaki liseli aşkımız hepimizin olmuştur.

sanki böyle, kız lisesinin kapısının tam karşısındaki duvara çömmüşüm de, hatunun çıkmasını bekliyorum, sigaram elimden öte düşüyor, ördek yürüyüşüyle sigarayı alıp geri duvara yaslanıyorum. böyle varoş bir görüntü yani...

kız çıkıyor böyle, aha kalbim güm güm... fakat o da ne, kravatı bağrına kadar bollaştırmış, gömleğinin bir tarafı dışarıda bir tarafı içeride, ibrahim tatlıses stlilli ve kılıklı bir züppe geliyor, kız bunu öpüyor, çocuk tam keko, kızda da vizyon yokmuş bunu anlıyorum.

sonra derdimden meylere düşüyorum... meyhanede soruyorlar, abi diyorlar çok mu sevdin? lan yok diyorum, kız ali koç'tan beter, vizyonsuz çıktı. buna üzülüyorum. allah korumuş az kalsın onla sevgili olacaktık diyorum. abi diyorlar verilmiş sadakan varmış diyorlar.

işte böyle hissediyorum.

fazlalık gibi

izin günüm... 24 saatini esrik ve müzikle geçirmek istiyorum. çoktan başladık bile.

dünden daha kötü, yarından daha iyiyim.

mart ayını yalnız geçiren kedi gibiyim.

üzgünüm. bu kelimenin ötesine bir şey geçer mi bilmiyorum...

tek rakamla amorti kazanmış gibi.

çok umutluyum.

yarın bolu'ya gitcem evet.

dereotlu haydari gibiyim

açım ulen aç.