sözlük yazarlarının bugün hissettikleri

iç güvesinden hallice şükür

kötüyüm sözlük. kolum dalım tutmuyor, öksürürken ciğerim çıkacak gibi oluyor. kamyonla ilaç içiyorum bana mısın demiyor valla.

memelerinizi koparırım kendinize gelin. sısıısısıs

sorrow, agony, misery.
hastalıktan geberdigim için yattim yattım durdum. kabuslar gördüm, sonra bir ara kapı çaldı uyandım ne oluyor dedim kendi kendime, öyle kendimden geçmişim kendi evimde odanın yolunu karıştırdım, 4 saniye kadar nerede olduğumu unuttum, -güzel aklım da gidiyor artık- diye içimden geçirdim,sonra ışıkları açmadan kaymış eşgalimle kapıya gittim, üst komşum gonzales arif gelmiş bir elinde karton bardak öteki elinde sigarası bana sırıtıyor, -sen mi çaldın kapıyı?- diye sordum.
gonzales arif sigarasindan bir fırt daha çekip hastalıktan etrafa gama ışığı yayan radyoaktif evime doğru üfürdü arif i severim ama bu konularda biraz duyarsız ve kafası az çalışıyor. derken " evet abi, makarna yapiyodum da yağ var mı" dedi.
"var arif dur vereyim, kusura bakma geç açtım geçmeyen hastalığım var yatıyordum" dedim.
gonzales arif yine bir fırt çekip hee abi sen sabahları mi çalışıyordun dedi, ben gonzales arif in saçma salak sorusuna ondan daha saçma salak bir geri dönüş yaptım sanki iki skyrim npc si konuşuyor gibi"bitmeyen hastalığım var yatıyordum" dedim tekrar.
arif sorgulamadi yine bir heee sesi çıkardı.
baktım ki arif in geri duracağı yok çünkü sebebini anlamadığım şekilde her geldiğinde evin içine hücum edip aramızda hiç bir buffer zone olmadan evime gözleriyle tecavüz etmeye bayılıyor, dedim speedy dur sen şu kapıyı biraz iteyim heee olur dedi.
yağını getirdiği karton çay bardağına koydum baktım benim yağ da bitiyor, kuzenden borç aldığım para da suyunu çekiyor, iş de yok, bu düşünceler hücum ederken aklıma arif geldi, dönüp yağını verirken arif in umarsız hiç bir yaşam belirtisi olmayan sırıtmasinda sebepsiz yere bir huzur buldum, kapıyı kapadım ayağımı sürüye sürüye karanlık inime yatmaya doğru giderken machina bu sanırım son paşam tek başına ölüp gideceksin burda böyle yalnız başına. en son da polis evine girince de gonzales arif cesedine bakarak bir sigara yakar diye düşünerek tekrar uykuya daldım. uyudum uyudum uyudum...

çok şükür vicdanım rahat.

çocukluğumu çok özledim! bir ekmek arasında yenen zeytinin tadını, yarının dünden daha aydınlık olduğunu düşündüğüm o süt gibi bembeyaz zamanları. özlem hep içimizdeydi bizim, şimdi tutup kollarından sarılamayacak kadar uzak. ve tek umudumuz, özlemin yerini hasretin almaması duası...

bir şiir yazacak kadar çaresizim!
(bugün ablamın kanser olduğunu öğrendim...)
.
.
.
.
.

hiç söylemedi ama ayakları üşüyormuş gibi geldi. yorgun ve üşümüş ayaklarını sıcak tutacak, içi tüylü, yerden biraz yüksekçe, duman renginde rahat bir çift terlik ne iyi olur, ısınır ayakları diye düşündüm. onlarcasının içinden en güzelini seçtim, gönderdim. iki gündür heyecan içindeydim... paketi aldığında heyecanlı ve titrek elleriyle telaşla açtığında şaşkın şaşkın tebessüm edecek, telefona sarılacak, sesi bir türlü çıkmayacaktı; sadece kesik kesik nefesini duyacaktım.

mng rezil bir şirketsin. senin yüzünden... neyse!..

büsbütün yorgunluk, bunu yazarken bile zorlandım.

yarın ki sınav için 50 puanlık sorunun cevabını veren hoca için dua ederken cevabın 2 sayfalık olması şoku ve yıkılış ve son.

sırtımda karacanın tüm bıçak setleri var gibi hissediyorum sanırım biraz kahpelik yaptılar "biraz"

kıpır kıpır bir şeyler işte...

bir kadın sevmeye kalkıştım, kadın hem beton çıktı hem de hümor sahibi. kedinin yılanla oynadığı gibi oynuyor benimle. hoşuma da gidiyor. nnalet.

grip

boşvermiş.
her şey boş geldi bana tüm gün. işlerim rast gitmedi ve ben ruh gibi kendi kendime bile söylemeden geçirdim günü.

abuk sabuk ruyalarla uyandım ,puslu havaya bakıp homurdandım şu an sakinim çayımı içiyorum:)

genel bir memnuniyetsizlik

her an bir aksilik olacakmış gibi tedirginim. uykum bok. birilerinin beni devamlı suçlaması dolayısıyla kendimi savunmamı içeren kabuslar veya bir şekilde deli gibi gergin olmak için bir sebep bulduğum rüyalar görüyorum hep. düşüncelerim hızlıca konu değiştiriyor. konudan konuya atlayor beynim.

olmusuz birçok unsurla karıştırılmış gibi hissediyorum. bir katı meyve sıkacağı içinde sevmediğim meyvelerle tek bir sıvı hale gelmiş gibi.

ankara' da bazen çok zor.
yukarı bakıyorsun gri kasvet surat asıp tam moda gireceksin, arkadan oyun havası çalıyor son ses.

pozitif şeyler var içimde..

erken kalkmışım sporumu yapmışım sonra pazarıma gidip gelmişim,şimdi kahve yudumlarken 3 5 tanım yazıp,başklarının yazdıklarını okuyarak beni mutlu eden bir an içerisindeyim..

sanırım gerçekten bir şeyleri kafaya takmadığım için böyle oluyor..

bugün çok kasvetliyim. diğer günlerin aksine farkındalıklarla başladı günüm, ve durup düşünmek bana göre bir eylem olmamasına karşın, iki gündür kendimle bir savaş halindeyim. yolun sonu çok aydınlık değil gibi;
tartışmalardan uzak kalmak istediğim bir gündeyim.
bana bir filin uçtuğunu söyleseler doğrudur haklısınız der konuyu kapatırım. öyle bir hissizlik öyle bir vazgeçiş hayatımdaki insanları, tutmaya ben o kadar alışmışım ki; bıraktığımda hepsi yok oldu ipi tutan benmişim onlar değil. aydınlanma sağlam geldi anlayacağınız

hava kararmaya yüz tutmuş ama aynı zamanda da kararmamak için direniyor, siyahın bilmem kaç tonu kalemimi oynatırken grinin birkaç tonu titretip kalemimi gerisingeri kelimeleri yutmama neden oluyor; saat belki de akşamın beş buçuğunu gösteriyor, ama utanmaya yüz tutmuş göğün lambası kararmasına da müsaade etmiyor. şarap mı içsem, yazsam mı bilemedim.