sözlük yazarlarının bugün hissettikleri

uzandığım yatakta başım hafiften sızlıyor, bir yerden soğuk bir esinti geliyor bulamıyorum. yatağım her zamankinden daha küçük, her zamankinden daha dolu ama üşüyorum.

bugün de kendimi "sen neden oynamıyorsun?" sorusuna "siz oynayın" deyip mekandan üzüntüyle koşarak uzaklaşan flash tv'nin sevilen oyuncusu sarı bıyık gibi hissediyorum.

bugün bütün gün dışarıdaydım daha yarım saat önce eve girdim. bahçeyle uğraştım, sahilde yürüyüş yaptım, iftara davetliydim, süper muhabbet ettik falan.
bugün gayet iyiydi ve mutlu hissediyorum.

ben hasta oldum herhalde ya yine. burnum akıyor ama tıkalı da, sesim değişik, başım ağrıyor.
ne zaman oruç tutsam bir şey oluyor bana. sanırım oruç bana yaramıyor.. inşallah hasta olmam..

yıllık iznim bitti.

kızımız olacaktı
kızımsız yollardayım
ayrılık ölümden beter
küçüğüm

deliricem olum ya. cidden deliricem lan.
zaten bütün gün duvarlar üstüme üstüme geldi, yerime sığamadım, yine silk gibi gün geçti falan derken bi de ekstra* iptal oldu.
abicim nedir bu iş iptal etme fetişi ya. nereden esti olum böyle şeyler. konser yapıyorum, iptal oluyo. işler yolunda gitmiyo diye saçma sapan işlerde çalışıyorum, o da iptal oluyo awk.
yeter artık olm bu nasıl iş ya. deliriyorum sinirden awk.
silkeyim böyle işi.

tuhaf gelgitler yaşadım ama bir yerde durdu sonra.

aklımda bin tane tilki dolaşıyor. kimi korkutuyor, kimi heyecanlandırıyor, kimisi mutlu ediyor. bir çıkış yolu vardır diyor. ben de bilmiyorum ne hissettiğimi, hissetmediğimi...

ben yalnız bir adamım. bu cümleyi söyleyince bazıları üzülmem gerektiğini düşünüyor. halbuki ben yalnızlıktan memnunum. insan dediğin şey sonuçta yürüyen bir sorun paketidir. birine “günaydın” dersin, üç dakika sonra sana çocukluk travmasını anlatır. o yüzden ben uzun süredir insanlarla değil, evimin duvarlarıyla muhatabım.

özellikle de hasan’la.

hasan dediğim, salonun kuzey duvarı.

tanışıklığımız üç yıldır sürüyor. ilk başta sıradan bir duvardı. sonra fark ettim ki bakışları var. insan bakışı gibi değil tabii, daha çok ben burada bin yıldır duruyorum, sen de gelip bana hayatını anlatıyorsun bakışı.

bir gün dayanamadım, dedim ki:

hasan, sen bana tepeden bakıyorsun.
sessiz kaldı.
ama o sessizlik var ya… işte o sessizlik insanın damarına basıyor. çünkü insanlar susunca drama yapar, hasan susunca beton yapıyor.

sonra kavga çıktı.
sen ne biliyorsun yalnızlıktan hasan? dedim. ben insanlarla konuşmayı bıraktım, sen doğuştan konuşamıyorsun. kolay tabii!

hasan yine sustu.
ama ben gördüm. alçıpanın bir yerinde hafif bir çatlak vardı. o çatlak bana meydan okuyor gibiydi. sanki diyordu ki:
sen yalnız değilsin kardeşim, sen sadece insanlardan kaçıyorsun.

bak şimdi…
eleştiri yapacak en son varlık duvardır. ama modern çağ böyle bir yer. insanlar konuşmuyor, duvarlar yorum yapıyor.
dışarıdaki insanlar da farklı değil zaten. birine iki dakika tahammül etsen sana üç öneri verir:

abi sosyalleş.
abi dating uygulaması indir.
abi enerjini yükselt.”

benim enerjim zaten yüksek. geçen gün hasan’la üç saat tartıştım. bu enerji değil de nedir?

insanlarla konuşunca kavga büyüyor. duvarla konuşunca en fazla boya dökülüyor. bu yüzden yalnızlık gayet medeni bir çözüm aslında.

hem yalnızlık öyle anlatıldığı gibi trajik bir şey değil. yalnızlık dediğin şey, kimsenin sana niye böylesin diye sormamasıdır. kimsenin seni düzeltmeye çalışmamasıdır. kimsenin hayatını planlamamasıdır.

yalnızlık…
insanın kendi saçmalığını özgürce yaşayabilmesidir.

mesela geçen gün hasan’a çay teklif ettim.
ister misin hasan? dedim.

cevap vermedi.
işte bu yüzden hasan’ı seviyorum.
çünkü insanlar çay içmeye gelir, hayatına karışır. hasan ise çay içmez, hayatıma da karışmaz. sadece arada çatlar, o kadar.

ama dün gece kavga biraz büyüdü.
ben bağırdım:
hasan! senin yüzünden insanlardan soğudum!

hasan yine sustu.
sonra fark ettim…
belki de hasan haklıydı.

çünkü insanlarla kavga edince insan kaybediyorsun.
duvarla kavga edince en fazla sıva dökülüyor.

bu yüzden ben kararımı verdim.
insanlara mesafeli, hasan’a ise saygılı olacağım.
ama hasan da biraz dikkat etsin.
bir daha o çatlak bakışı atarsa, vallahi boya badana çağırırım.

alışveriş yapmak bir nevi ruh terapisi sanırım, en azından kadınlar için.. para harcayınca resmen hafifliyoruz, cüzdan boşalırken ruh doluyor. kadınların bu para gidince deşarj olma halleri bilimsel olarak incelenmeli bence.
ben de bugün oğluma ayakkabı ve kıyafet aldım. ergen olunca iki ayda bir ayak numarası büyüyor, eskitemeden yenilemek zorunda kalıyoruz. şimdiden kocaayak oldu sıpa. alışveriş yaparken kendimi hem ebeveyn hem lojistik müdür gibi hissediyorum.
kendime aldığım ayakkabıyı da kızıma hediye ettim. çünkü ayak numaralarımız aynı. böylece bir taşla iki kuş.. hem stil hem aile birliği sağlandı.
özetle bugün modumuz hafif cüzdan, büyüyen çocuklar ve gizli bir ebeveyn gururu karışımı sözlükcüm..

çok savruk bir durumdayım, boşlukta hissediyorum.

üstüne üstlük bugün gereksiz insanların saçma fikirlerine, muhabbetlerine maruz kaldım iyice tuz biber oldu.

mutluyum.
en azından hikaye başlığımdan entry silindi sadece.

seks başlığı açıp başıboşlara uçmadım... kafama yazık derdim o durumda.

weirdooo

yarın iş var ve erken kalkılacak. nasipse...

𝘓𝘪𝘧𝘦 𝘪𝘴 𝘴𝘪𝘮𝘱𝘭𝘦 𝘋𝘰𝘯'𝘵 𝘮𝘢𝘬𝘦 𝘪𝘵 𝘵𝘰𝘰 𝘤𝘰𝘮𝘱𝘭𝘪𝘤𝘢𝘵𝘦𝘥. 𝘐 𝘸𝘪𝘴𝘩 𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘳𝘴 𝘸𝘦𝘳𝘦 𝘰𝘶𝘵 𝘵𝘰𝘯𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘪𝘯𝘴𝘵𝘦𝘢𝘥 𝘰𝘧 𝘢𝘭𝘭 𝘵𝘩𝘦𝘴𝘦 𝘤𝘭𝘰𝘶𝘥𝘴.
anlamı; "hayat basit, onu fazla karmaşıklaştırma
keşke bu gece bulutlar değil de yıldızlar olsaydı."

ne zaman çıkmaza girdiğimi hisettsem istemsiz bu sözü söylüyorum.. bugünümu de bu sözle kapatayım')

çok güzelim. dünya da çok güzel.

çok şanslıyım. detaylandırmak da isterdim ama kem gözden sana sığınıyorum tanrım.

dün annemle birkaç kıyafet hakkında konuştuk, mutfakta otururken “aaa bitmiş galiba ya, sepetim boş” dedim. neyse iftar falan derken, az önce alışveriş yapmak için malum siteye tekrar girdim. sonra tam sepete ekledim, ödeme kısmına geçecektim ki içimdeki ses “iyi de sen sabah alışveriş yapmadın mı?” dedi. siparişlerim kısmına baktım ki ne göreyim.. ben zaten alacaklarımı sabah işe giderken almışım. unutkanlığım yüzünden bir daha alışveriş yapacaktım.
sonra durdum, “bana ne oluyor” dedim.
sabahtan beri yöneticim dahil herkes “peri sen bugün hiç iyi değilsin, aklın nerede?” deyip , durdu. muhasebenin istediği şeyleri yapmama rağmen cevap vermeyi unuttum.. aynı anda 3 birim + yöneticimin bir şeyleri istemesi üzerine ilk defa yetişemediğim duygusuna kapıldım.
sahi bana gerçekten neler oluyor? nasıl bu hâle geldim? nasıl bu kadar unutkan oldum?
ben ne yaşıyorum ulan? ya da artık kimim?

oğlum bugün okul iftarına gitti. ben iftarın bugün olduğunu tamamen unutmuştum. o nedenle sahur hazırlamadım ona, uyandırmadım haliyle. sabah iftarı hatırlayınca ben bugün orucum dedi. oğlum yarın tut, sahursuz olmaz dedimse de dinlemedi. oruç tutmadan iftara gitmeyi doğru bulmadı herhalde. mutlu olduğum kısım şu ki, onun yaşlarındayken böyle küçük prensiplerin olması güzel bir şey. zaman insanı laçkalaştırıyor, hangimize yapmadı ki... ama hamuru doğru karılmalı insanın.

her şeyin bittiği yerdeyim. ne maddi, ne manevi hiçbir dayanağım kalmadı. kalmadı dediysem de cidden kalmadı. konserler sürekli iptal edildi durdu, borcuydu harcıydı aldı başını gitti. ne yapacağım konusunda hiçbir fikrim yok. öyle duruyorum sadece. hiçbir şeye yetişemiyorum. saçma sapan işler yapmaya çalıştım, onlar da tutmadı. olmuyo olm. hiçbir şey yürümüyo lan.