şu an hissettiğiniz burukluğun sebebi

düşünce yapım değişti, asla eskisi gibi olamayacak olmak içimi burkuyor.

doğum günümü beklediğim insanların kutlamamis olması

mevsim değişikliği.

babamın lanet olası kanser yüzünden hastanede yatıyor olması,içerde bir şeyler öyle acıyor ki nefes alamıyorum.

ödev yapmak zorunda olmam ama hiç canımın istememesi. kahrolsun dışarısı pırıl pırılken çocukları eve kapatan eğitim sistemi.

uzun zamandır beklediğim çok şey var, buraya yazmam zaman alır. beklediklerimden biri bir gün gerçekleşecek gibi oldu, o kadar ümitlendim ve mutlu oldum ki anlatamam ama devamı gelmedi. belki bir gün gerçekleşir belki de gerçekleşmez ama olacak gibi görünüp de olmayabileceği ihtimali içimi sıkıyor. işte içimdeki burukluk ve sebeplerinden biri.

ben hâlâ 28 mayıstayım

öğretimin bireyselleştirilmesi ve uyarlama sınavının içimden geçmesi. aksi gibi daha sınavlar yeni başlıyor.

(bkz: düştüğünde kalkacak gücü bulmak)

ne zaman bu tarz başlıklar görsem buruk olmasam bile burukmuş gibi hissediyorum veya kendimi buruklaştırabilecek herhangi bir durum bulup kendimi buruklaştırıyorum.
bu sefer öyle bir şey yapmayacağım. beni kendi olumsuzluğuna çekemeyeceksin sözlük. buruk falan değilim.mutlu da değilim , mutsuz da değilim, bir şeyler hissetsem de bu şeyler tam olarak olumsuz şeyler değil. olumluya daha yakın fakat olumlu diyebileceğim kadar olumlu da değil. olumlulaşmaya çalışan tarzda düşünceler,hisler diyelim.
buruk değilsem neden bu başlığın altına buruk olmadığımı belirttim onu da bilmiyorum ama her neyse işte. buruk değilim, değilim kardeşim, bugün değilim hiç değilse. nazar duanızı alırım artık .

bizim oraya dolu yağmış. bahçemdeki ağaçlar ne hale gelmiştir. meyveler hep dökülmüştür. hadi bunu geçtim. onca buğday tarlası milletin. tam ürün alma dönemi yaklaşıyordu. aycicekleri, üzümler, nohutlar, kavun karpuzlar domatesler. hepsi bir şekilde bayağı zarar görmüştür.
bu yıl ülkemizde bayağı sorun çıktı ha. 2023 yılı kötü geçiyor evet.

aynı kişi tarafından aynı, yerden aynı şekilde bir kez daha yara almış olmam. içim oldukça buruk. zoruma da gitti doğrusu. affedilenin nankörlüğünün bu kadar güçlü olması...

yazıp yazıp siliyorum o kadar boktan bir durum. en yakın gördüğüm kişiden yalanlar duymak bana öyle çok koyuyor ki. insan gerçekten de saf bir hal ile güvenip, sevmek istiyor ama öyle şeyler oldu ki keşke hiç hayatıma girmeseydi. keşke hiç tanımasaydım.

buda gol değil be.
tamam dedim, istanbul dedim burası mesleğimin en zirvesinde bulunacağım yer dedim, artık burada kalırım yerleşirim dedim ama yine olmadı ulan.
sıkıldım ben sürekli yeniden başlamaktan, yeniden hayat inşaa etmekten, yeni insanlarla tanışıp onların saçmalıklarına alışmaktan ve kendi saçmalıklarımın kabul görmesini bekleyip orada bir yerlerde yer etmekten.
niye lan niye?
hayat neden bu kadar zor? alt tarafı yaşayıp sonra geberip gideceğiz niye olum?
olum ben çok yoruldum lan!
hayatım boyunca içkiyi hiç sevmedim, hiç istemedim ve asla bağımlısı olmadım. güzel masa bulursam, güzel arkadaşlar güzel ortam kralını içerim sorun yok ama bağımlısı olmadım. eve giderken iki şişe bira alıp gideyim demedim. lakin canım acayip şekilde alkole başlamak istiyor.
ben sevmem ki olum içki içmeyi.
ben neden bu tür şeyleri düşünüp kendimce çıkış yolu aramak, bir şeylere yaslanıp bağlanıp birşeyleri unutmak zorunda kalıyorum. yaşlanıyorum lan eskisi gibi değilim ki abi. yorgunum ben vallahi çok yorgunum!
bıktım, sıkıldım, yıldım, tiksindim..... kendimden midem bulanıyor kusmak istiyorum kendime her bakışımda.
mutlu olmadım mı hiç?
oldum elbet çok mutlu oldum ama bunun bedelini misli ile ödedim. çok sıkıntısız bir şekilde sahip olunabilinecek şeyler için ben vallahi çok ağır bedeller ödedim. ama ödedikçe hafiflemedim. benden birşeyler gittikçe ağırlaştım, daha yorgun olmaya başladım.
olmuyor sözlük gerçekten olmuyor.
ben yeniden başlamaktan çok sıkıldım, çok yoruldum. içimde gram heyecan, heves mutluluk yok. bir yol var ve sadece gidiyorum. niye gittiğim hakkında, yolda başıma gelecekler hakkında ve eğer varabilirsem oraya ne yapacağım hakkında hiçbir fikrim yok.
birşeyler yapmaya çalışıyorum ama bir amacım yok.
sebep dediniz anlattım birazını.
ayrıca böyle hayatın da ben izzet-i ikramını s.....m.

çok büyük bir hayal kırıklığı

(bkz: kemal kılıçdaroğlu)

şu hayatta önümdeki tek engel benim. kendi kendime yaptığımı düşman düşmana yapmaz herhalde. hayatımın fırsatını, aşkını, en güzel yıllarını bile isteye ıskaladım ve buna devam ediyorum. istemesem de elimden kayıp gidiyor bir şeyler tutamıyorum. ne yapacağımı da bilmiyorum. koca bir sıfır gibiyim. kendimden umudu kestim.

böyle bir olmamışlık hakim.

kesin arnella bok etmiştir hissine kapıldım ve içim cız etti.
neyse barışırsınız barışırsınız.

en iyisi "uyudun mu?" diye mesaj at. ehehe

dilime hece düşmeyen, kalemimin yazamadığı sözlerim var.

hiç hissetmedim başarılı olduğumu hiç bı aferin diyemedim kendime hep çabala çabala dön dolaş aynı yer . ya iyi olacak diyorum geçer geçmiyor iyi de olmuyor daha benim mesleğim yok ya okuyorum ama ne olacak acaba yarın ölsem arkamdan diyecekleri tek bir şey bile yok hep hayaller kurarak geçiriyorum, çabalıyorum ama yok .yaşımda gidiyor biliyorum 21 yaş daha çok genç .hiç genç hissetmiyorum 20 li yaşlarda her şey hallolur diye düşünmüştüm bı bok olduğu yok sanırsın 20 değil 80 yaşındayım.