şu an hissettiğiniz burukluğun sebebi

burukluk ata sporu sebebe ihtiyacı yok:)

insan düşünmeden edemiyor değil mi,bir kerede sorun çıkmasa ben çıkartsam sorunları diye.ne diyim ki burukluğuma, bıktın artık biliyorum ama işte napcan.

haziran ayı karambole geldi bitti
bayram ha geldi geliyor derken bitti
zamlar geldi

daha ne olsun eheh

eksiklik ve sevilmemek.

şu an ne iyi gelirdi pek emin değilim ama şu anımın verimsiz geçiyor olması, burkuyoo. sısıısıs

sabah iş var. evde rakı içip, aylak edebiyatı okuyorum sözlükte. birisi üzülünce uyuyoomuş diğeri can evinden vurulmuş ağlıyoomuş falan.

abi ne kanser tiplersiniz. yaşama amacınıza kolum girsin bee. oooffff.

her gün bi dram yaratıp, bir iki artı oy alıp uyuyorlar gece 3 gibi.

bir gününüz de mutlu geçsin lan.

çok harcamak. içimizde sevgi çok diye her önüne gelene fazla fazla harcamak.

gece olması ve yine pişmanlıkların ruhumu kuşatması.

geç kalmışlık.
bir sorunu çözmekten ziyade -başta zararsızken- sorun haline geldiği süre içinde buna engel olmak yerine görmezden gelmek.
insan ister istemez "şunu şöyle yapsam yine bu hale gelir miydik acaba?" diyor. aslında sonuç kolay kolay değişmezdi sadece senin şunu da yapsaydım dediğin şeyi es geçmen canını sıkıyor. o konu yine bu noktaya gelirdi. sonucunun farklı olması hislerini de değiştirmezdi üstelik.
insan sebep aramaya durduğunda mutlaka gözüne bir şeyler batıyor. başta hoş görülen konular sonradan tek nefeste sorun haline gelmiş gibi davranılıyor.
sonuç olarak:
istiklal marşı ve kapanış. taraflar artık özgür.

boş vermişlik, dobişlik, kuruyemişlik ve sıraselvilik.

burul burul buruluyorum
sebebi tarifsiz
sebebi anlamsız
sebebi sonucu etkilemiyor
burultularımın sesi
daha da buruyor

(bkz: ted mosby tipi facialar)

yaşamımla ne yapacağımı, tam olarak nasıl yaşamam gerektiğini ve günlerimi neyle harcayacağımı bilememek.

üniversiteden bir kız yürüyordu bir süredir, bazı salak saçma hareketleri yüzünden iplemedim, görmezden geldim.
mesajlar falan yolladı, diyorum "bak yazma bana git artık", o zaman da "engelle" diyor.
hastalıklı beyin işte.
ses kayıtları yolladı bir sürü güya ağlarken konuşmaya çalışmalar falan.
o kadar aciz bir durum.
yani anlayamıyorum adı normal sözlük olan lakin yazarları anormal olan sevgili yazarlar.
bu dişiler neden bu kadar ağlak ve duygusal?
ne ister ki bu dişilikli kişiler?
ne diye dünyayı kendi etrafında dönen bir gezegen zannederek atını oynatmaya çalışır ki bunların çoğunluğu?
anlamak zor.
kadınlar daha zor, üstelik çok duygusal.
işte bu durum, bu saçma hal ve hareketler biraz canımı sıktı. insan üzülüyor hâliyle, neyse oyna devam.

aramızdaki duvarlara her gün yeni bir tuğla eklenmesi..

arkadaşım; ‘arabam servisten çıktı, bugün bir yerlere gidelim’ diye mesaj atmış. ben de hastayım gidemeyeceğim. bu yüzden biraz buruğum.. :))))

amaaaan. anlatmaya bile üşeniyorum artık. nasıl olsa çözümü yok. boşverin.

kurban bayramı münasebetiyle, yaklaşık 3,5 milyon çift toynaklı, geviş getiren memeli adına içimde şişip duran yumrudur.

bir bayram gününün telaşsız bir gecesinde babam 3. kez kalp krizi geçirdi.
bu duruma gelmek için deyim yerindeyse her şeyi yaptı. o kadar uyarmamıza rağmen.

son zamanlarda ona kızıyorduk, ölse üzülmem bile diyorduk.
oysa o yardım çığlığı atıyordu. biz.. öfkemize yenilip yüzüstü bıraktık onu. ona yardım edemedik.

dinsizin önde gideni ben, allah'ım ölse üzülmem demiştim geri aldım lafımı ona bir şey olmasın diyerek ağladım.

altım üstüm riyakarlık..

bir arkadaşımın ölüme çok yakın olduğu ile ilgili bir paylaşımını okudum. dün paylsşmış bugün gördüm.
allah gönlüne ferahlik versin.

biraz hastayım.. bir iki haftadır vücudumda sırayla mevsim geçişsel burukluklar meydana geliyor ve bu durumdan hiç memnun değilim. yazın da sürekli boğazım ağrır zaten, kışın saçma şekilde daha az hasta oluyorum ben