yalan söylemek

zordur yalan söylemek. herkesin harcı değildir kanımca.
bazen o kadar karmaşık bir hale gelir ki durum, kime ne söylenmiştir, kim neyi nasıl biliyor karıştırılır…
bir yalanı kapatmak için başka bir yalan söylenir, bu böyle sürer gider…
en temizi çok mecbur kalmadıkça yalan söyleme eylemine bulaşmamaktır, hatta bir laf vardır "her zaman doğruyu söyle ki, ne söylediğini hatırlamak zorunda kalmayasın"

hoş karşılanmayan bir eylem.

ahlaki, vicdani, toplumsal yönü bir yana. yalan söyleyen insanların onaylanmadığı ve dışlandığı hepimizin bildiği bir gerçektir.

ancak yalan söylemenin gözden kaçırılan önemli bir yönü daha vardır: özsaygının yitirilmesi.

yalan söyleyen insan sınırlarını koruyamıyordur, davranışlarına gösterilecek tepkilerden çekiniyordur, gerçeği çarpıtarak kendisine de yabancılaşıyordur. örneğin bir kimse, yapmadığı bir şeyi yaptığını anlatarak toplumun onayını aramaktadır. ya da aynı kimse yaptığı bir şeyi yapmadığını söyleyerek toplumun tepkisinden kaçmayı amaçlıyordur. kısacası onay arayan, davranışlarını oturtamamış bir insan şekline bürünmüştür.

yalanın sonuçları sadece ahlaki değildir. yalan aynı zamanda karakter yıkımının başlangıcıdır.

yalan söylemeyi sevmem. bilmem. sürdüremem. böyle yüklerle hayata devam edemem. dürüstlük en güvenli limandır çünkü.

en son söylediğim yalana bakar mısınız?
aylar önceydi...

100. takipçimle evleneceğim, yemin olsun diye ilan etmiştim.. 100. takipçim bunu bilerek mi beni takip etti bilmiyorum ama. neticede 100. takipçim beni takip etti.
ve ben onun kim olduğuna dikkat etmedim. tanımadım, mahlasından bile haberim yok..

ama verdiğim bir söz vardı. onu tutmadım. yani bir yalan söyledim.
affet beni 100. takipçim.
dilerim ki erkek değilsindir.
çünkü bunları bir kıllıya yazdığımı düşünmek istemiyorum...

beyazdan kırmızıya uzanan ve içinde ton sür ton pembenin yer aldığı bir skalası olduğunu öğrendiğim marifet(!)

dilinize yuva yaparsa kötü ama.

gereksiz. elbet açığa çıkar. getirdiğinden fazlasını götürür.

burnu uzatır

beyaz kal yoksa için kararır.

(bkz: the invention of lying)

bir yerde adamı patlatır.

ezikliktir, korkaklıktır

zeka işidir.

tam boyle baslik acsam mi derken sol framede denk gelen baslik

politikacıların halk üzerinde tahakküm kurmak amacını guderek oluşturdukları sürdürülebilir siyasettir.

sık sık yaptıgım eylem. dogruları kaldıramayacak insanlara yalan soylemek onlari kurtarmaktır bence. ya da anlayamayacak olanlara. zaten anlamayacak, bosuna ogrenmesine gerek yok. bana da bilmem gerekmeyen seyler hakkında yalan soylenebilir.

ben söylediğim yalanı unuturum. doğru söyleyip sonucuna göre vaziyet almak yalan söyleyip unutmamak için enerji harcamaktan daha kolay benim için. ha bir de etik, vicdan, prensip durumları var ancak bunların konuşulacağı yer burası değil.

cok abartıldıgını dusunuyorum.
cok buyuk yalanlar haric, isin, ailen filan gibi benim hayatımda birkac yalancıya her zaman yer var.
ben 20 senedir yalan soylemiyorum, tovbe ettim, bu kisisel bir secim.
durustlugun cok overratted oldugunu dusunuyorum.
pembe yalanlar her zaman kotu degildir.

'ben henüz kendi gerçeğimi bile kabullenemeyecek kadar zayıfım' demek.

gerçek hırsızlığı ama suç değil.

benim icin 1 rutin

bazı insanlarda hastalık olmuştur artık. hiç gerek yokken bile sırf ileride ihtiyacı olabilir diye kendini daha kalın yalanlara hazırlar bu tipler. başarırlar da. fakat çevrelerindeki insanlar hep gelip geçicidir. herkesleri kaybederler yalanlarıyla, yeni insanları da o sayede kazandıkları gibi.. sonuç ne mi? sahte kişiliğin yanında eşantiyon: yapayalnız sahte bir hayat, sahte mutluluklar .