yazarların gözünden kendi hayatları

değişik.

berbat.

her sey mi kotu gider her sey mi kotu

yani abi yaaaaa boyle hayatin ben...

dayim bugun gitmis roleximi kaybetmis. bu ilk vukuati degil, gecen de iphoneumu kaybetti allah'tan 2 tane vardi

neyse ya

sorumluluklarımın yanında hayallerim için çok çaba sarf ediyorum...
umarım her şey güzel sonuçlanır .

bazen trajik, genellikle komik, her zaman trajikomik.

çoğu zaman ben de izleyici kaldığımdan mıdır bilemedim ama;
imbd puanı 7
türü : fantastik dram, absürt komedi

şokella şokella

roman kahramanı gibi hissediyordum, çok olay oluyor çünkü. ama sanırım zaten sıkıcı bir hayatı istemezdim. zor ve öğretici olunca değeri daha çok oluyor bazı şeylerin. ah çok zor. dayanmak ve daha çok dayanmak, düşünmek ama uygulayamamak, sevmek ama kavuşamamak, dayanmak ve daha çok dayanmak... bu hayatı başkası yaşasaydı ve ben de bir izleyici olsaydım sabır diler ve üzülürdüm galiba. unutmamam gerek, bu hayatı ben yaşıyorum ve olacakların en azından büyük bir kısmı elimde. o yüzden üzülmemeli, elimden geleni yapmalı ve gerisini akışına bırakmalıyım. evet seçimler yapmak ve kararlar vermek çok zor, ama kararsızlık daha da zor. ne seçim yaparsam yapayım, kendime güveniyorum. benim için en iyisinin ne olacağını en iyi ben bilirim. her şeye rağmen, bu minicik dünyadaki atomik hayatımı seviyorum.

tekdüze, heyecansız ama oldukça stresli.

yaşam bana çok cömert davrandı farkındayım. (biliyorum yarısını bile haketmediğimi..) tüm yaşamımı, bu rüşveti kabul etmediğimi anlatma suçluluğu ile geçirdiğimin de.. kimse bilmiyor.

ufak çaplı oynanan bir kumar, eğlenceli ve mesai saatlerinde ciddi.

bir süredir normale dönmesine dair umudum var.
ama geçmişte bazen ben bile takip edemiyor, kim bu değişik neyin kafasını yaşıyor diyordum.

şu dörtlükle açıklarsam daha net olacaktır:

"bir yarım akıllı, bir yarım deli
dört yanım akıllı, bir yanım deli
herkes akıllı, bir ben deli
bir ben deli."

hangi hayat?

birkaç güne 33 olacakmışım, hayret nasıl geldim bu yaşa?

aslında tüm iyi şeylerimi bir yana bırakırsam, benim kadar lanet bir insan azdır. kapıya konulmamalıyım.
çizdiğim şekil, cadı gibi, burnu büyük bir cadı, kimseyi beğenmeyen... cadı, iğrenç.

ayna ayna... güzeli geç, zaten öyle de, en doğrusu benim. he.. sensin. bir şarkıyla hıçkırıyorsun halen mücadele ediyorsun.

aslında en yanlışı benim. ben buna üzülüyorum.

hayatımın 11 senesi kayıp seneler. güzel anları var yok değil ama hatırlamak için bile zorlarken buluyorum kendimi. çok garip. haziran hadi temmuz 15 diyelim ondan sonrası inanılmaz bir akış başladı. resmen yeniden doğdum. resmen 11 sene öncesinde kaldığım yerden daha güzel devam ediyorum gibi.

mutluyum. çok iyiyim. çok güzelim. bu kadar şov yetmez tanrım daha fazlasını istiyorum. doyamıyorum.

sefam olsun, canıma değsin.

bir kara kalem, kapkara sayfalara bir şeyler yazmış. e haliyle yazılanlar gözükmüyor. ben de zaten kapkara deyip, idamlık mahkum gibi bekliyorum. bu kadar.

aslında en başından beri bir hayatım yok. yine de sineğin kanadından yağını çıkarıp mutlu olmayı seviyorum.
ne kadar zor olsa da yaşadıklarım, kişiliğim hiçbir zaman kötü tarafa geçmedi daima insan kaldım. içim rahat, günün birinde benim de bir hayatım olacak. bunu kuru bir inanç olarak düşünmüyorum. biliyorum.

görmüyor, çünkü miyop. ama gözlüğe söz hakkı tanıyalım isterseniz, yoksa bunu görüyor.