yazarların hayal ettiği yaşam

rakı şişesinde balık olsam*

küçük bir sahil kasabası, yemyeşil bahçeli bir ev, birkaç kedi, minik bir masada sıcacık kahvem ve yazımında son aşamaya geldiğim kitabım. akşamında kocaman bir sofra etrafında dostlarım, huzur, mutluluk, aşk güzel olan ne varsa bu hayale sığdırdım.

şu an yaşadığım hayat birçok kişinin hayali ve ben de çok seviyorum bu hayatı. yalnız asıl hayalim var ki o da birkaç dönüm zeytinlik. deniz de görürse tadından yenmez. içinde ufak, bembeyaz bir ev, birkaç patili, kanatlı ve küçükbaş dost. gerisini de ben hallederim.

hayal ettiğim yaşama sahibim , hayaline kavuşunca oluşan yoksunluk hissi başka bir şeymiş ak47.

bir sahaf dükkanım olsun, rafları okuduğum kitaplarla dolu. sabah erken saatlerde gelip açayım dükkanı. o mis gibi kitap kokusunu çekeyim içime. hemen bir kahve yapıp, anadolu rock şarkısı açayım. dizilmesi gereken kitapları dizeyim raflara. gelen müşteriler ile sohbet edeyim, çay kahve ısmarlayayım. küçük hediyeler vereyim onlara. dükkana kimsecikler gelmediği zamanlarda kahvemle kitabımı okuyayım. akşama doğru evime gideyim, küçük ama müstakil olsun yeter. lükste hiç gözüm yok. evde sevdiğim insan, kedi ve köpek dostlarım olsun. neyse çok kaptırdım kendimi. sonra olmayacak hayallerde uçmaya devam ediyorum.*

sevdiğimle ortak hayalimiz şöyleydi : kalabalıktan uzak , yeşillikler içinde göl kenarında bir evde yaşamak... ama hayat mücadelesindeyken hayalleri gerçekleştirmek zor. emekli olunca anca ki ülkemizde emekli olana kadar enerjin kalmıyor. şimdilik pandeminin dünyadan tamamen gitmesi ve maskesiz yaşam diyeyim.

cebimde ne kadar param var diye düşünmeden dilediğim şeyleri alabilmek ve dilediğim şeyi yapabilmek.

insanlardan uzak bir yaşam.

hayal ederken ölüp gidiyoruz zaten.

hayallerimizi yaşıyoruz. allaha şükürler olsun.

kışı net yaşayabileceğim, odun kesebileceğim, el örmesi kazak giyip, sakalımı rahatça bırakabileceğim bir yaşam. allah'ın ele avuca düşürmediği, kendi ailesine bile muhtaç olunmayan bir yaşam.

bahçesi olsun, bitkilerimi ve sevdiğim çiçekleri ekebileyim. bir köpeğim olsun, sokaktaki arkadaşlarını çağırabilsin bahçeme. ev ne büyük ne küçük olsun, duvarlarını doldurabileyim yeter. ben sanırım fazla erkenden emeklilik hayatı düşünmeye başladım.

kendim için değil herkes için bazı hayallerimin olduğu bir yaşam var.

doğa ile hayvanlar ile barışık
sevgiyle, saygıyla, vicdanla, hak ve hukukla hareket ettiğimiz
canlı yaşamını her simgeden (para, sosyal statü, siyaset) üstün tuttuğumuz
parayı amaç için değil araç için kullandığımız
çarpık kentleşmeden, terörden, kirlilikten, kıtlıktan, afetten uzak
hak edene hak ettiği değeri verdiğimiz
işsizliğin ve geçim sıkıntısının olmadığı
birbirimize düşman hareket etmediğimiz, aynı yolun yolcusu olduğumuzu bildiğimizden her düşene yardım eli uzattığımız
çocukları kadınları hatta tüm insanlığı el üstünde tuttuğumuz
suçun olmadığı
bir de apartman daireleri yerine müstakil evlerde yaşanılan sokaklarımızın olduğu (bunu kendim için istedim evet)

bir yaşam hayal ediyorum.

limitsiz bir kredi kartım olsun gerisini ben hallederim.

hım, bir düşüneyim... insan yerine konduğum bir yer olabilir mesela. "hak" kelimesinin bir şey ifade ettiği. özgürlük, eşitlik, eğitim, eğlence gibi kavramların içinin boşaltılmadığı uzak bir diyar. ve burada kurulan bir hayat... kim bilir, belki bir gün.

huzur, mutluluk, zenginlik, lüks birde sevdiklerimle uzun sağlıklı bir yaşam.
-bazı dileklerin net bir şeklide dile getirilmesi gerekliymiş. bence bu yeterince net oldu.
--sence karma.

saanırım bu konuda şanslıyım .hayalimi yaşıyorum. allah bozmasın herşey yolunda. birde arab servisten çıksa değmeyin keyfime.

yaşamak isterim. sadece, insanca yaşamak.

edit büdüt: insanca yaşamak maalesef ''hayal'' oldu günümüz koşullarında.

sevdiğim kişiyle evlendiğim, güzel manzaralı bir evde yaşadığım, maaşı yüksek bir işte çalıştığım yaşamı hayal ediyorum.

dilerim ki bir gün gerçek olur.