yazarların hayal ettiği yaşam

hepiğiz böyük şehirlerde yaşamakla hava atarken, aslında içinizde hep bir sadelik ve kırsallık varmış.

sevdiceğimle böyle bir yerde sessiz sakin bir yaşam

çok şey bilmem, kültür ve değerler bakımından eksik biriyimdir, ancak yine de yolda olmayı seviyorum. düşünmeyi, sorgulamayı, akıl yürütüp de bir sonuca varamasam da kurcalamaktan zevk duyuyorum. neden varım, neden yok olacağım söyleniyor, niçin böyle bir yerdeyim... zamanı satın alacak kadar bilge veya zengin olduğum bir yaşam isterdim, ki can verene dek bir şeyler üzerine düşünebileyim. bir masam olsun, üzerinde yazıp çizebileyim, kendi kendime konuşup tartışabileyim filan. isterdim.

hukuk okumadım ama her mevzuya hakimim bilgeliginde,
doktor değiliz ama hastamız fazla ozguveninde;)

aydında, belki didimde 3-4 dönüm bir arazi üstünde 2 max 3 katlı bi mekan. kapalı ve açık havuz. güzel bi manzara ve her gece mangal.

ya öncelikle kesinlikle hiç bir şekilde, milyon dolarlarım da olsa mülkiyet istemiyorum. ev, araba vs. ev istemiyorum çünki;

temizlik, yemek, alışveriş, fatura falan uğraşamam. uğraşmak istemem. şu an tamamen mecburiyetten, küfrede küfrede uğraşıyorum bu tarz şeylerle. milyon dolarlarım var diyelim.. en kral evi en kral hizmetçileri tutabilecek güçte de olsam evim olsun istemiyorum. benim hayalim her ay en kral otelde kalabilmek. otelde kalayım aga ya. ne fatura ne temizlik ne hizmetçinin sikörtası falan bunlarla uğraşayım. o kadar param olursa eğer, sıkıldıkça başka otele geçeyim. iki üç ayda bir başka bi otelde misler gibi yaşam.

araba maraba da istemiyorum. himym'deki ranjit gibi bi elemanım olsun. aradığımda gelsin beni istediğim yere götürsün.

çalışmak vs falan da istemiyorum. otel odalarında içki içerek 50-60'da biten bir yaşam. arada bi sevdiğim sanatçıların konserlerine giderim. fazlasında gözüm yok. miss.

evlenirsem eğer; iki kız çocuğum olsun. onları özgüvenli, bilgili, başarılı yetiştirebileyim o kafi.

hayat bütün rutiniyle akıp giderken ve üf çok sıkıcı diye sızlanırken bir anda felaketlerle bölünmesin istiyorum.
hep sıkılayım, rutinlerde boğulayım ama hayatım boyunca hiç tanıyamayacağım, hiçbir yerde karşıma bile çıkmayacak insanlar için üzülmeyeyim.
benim üzülmem boş biliyorum ama işte insan böyle durumlarda o kadar çaresiz hissediyor ki, bütün sıkıntısını derdini kafasından silip kahrolabiliyor.
bu olmasın mesela.
en çok da şeye üzülüyorum. birkaç güne unutup bir sonraki felaketin geleceğini dahi akıl edemeyeceğiz .

hayal ettiğim hayat çok sıkıcı. ama güvenli.

tüm bağımlılıklardan azat olsun

bir hırka bir lokma ful yapılı özgür irade salon salomanje

rabbim acılarıma bir son ver nolur

hayallerim sürekli güncelleniyor. eskiden memlekete gidip kiraz bahçeme ev yaptırıp keçi bakacak arada da ikinci üniversitemi okuyacak bir yandan da evden çalışmaya devam edecektim. bunun için il merkezinde de bir ev aldım.
sonra aradan yıllar geçti. türk insanının hal ve tavırları beni korkuttu. bekar bir kadın olarak tek başına köy yerinde ve o anadolu ilinin merkezinde güvende olamayacağımı düşünmeye başladım. sonra kendime daha batıda bir yerde zeytinlik ve bir ciftik evi almayı düşündüm. sonra anladım ki o taraflarda da deprem riski var.
şimdilerde hayalimin son hâli özgür kalınca varım yokum neyim varsa satıp bir alman kasabasında ev alıp orada yaşamayı düşünüyorum. o yüzden de dil öğrenmeye çalışıyorum. artık orada hizmet sektöründe bir iş bulup çalışmaktan başka yol kalmadı.

hayalleriniz bile ne kadar kısıtlı.
başlık "yazarların hayal ettiği yaşam" iken, çoğu yazar sadece bir ev fotoğrafı paylaşmış.

benim hayalim de;

-kimsenin kimseyi yargılamadığı.

-dini inançlardan uzak, özgür bir beyinler taşıyan.

-insanların ihmaller sebebi ile ölmediği.

-insan haklarının herkesin bildiği ve buna göre yönetme yetkisi verdiği.

-okuyanların, çalışanların emeklerinin karşılığını alabildiği.

-çocukların güvenle ve özgürce sokaklarda oyun oynayabildiği.

-hayvanların eziyet görmediği.

-anne ve babaların geçim sıkıntısı yüzünden intihar etmediği.

-ağaçların kesilmediği.

- ülke de yaşanan bir sorun olduğunda ertesi gün unutmayıp birlik olduğu ve yetkililerden hesap sormaya çekinmediği.

-her zaman eşitliğin sağlandığı.

bir yaşam hayal ediyorum.

bu dünyada mutluluk yok. ben huzurun peşindeyim, ona kavuşmayı bekliyorum.

link

çocukken masal okuduğumda hayal ettiğim yerler böyleydi. tam bu videodaki gibi bir yerde bir evim olsun istiyorum önü de böyle çayır çimen olsun.

"bu günün gerçekleri dünün ümitleriydi, bugünün ümitleriyse yarının gerçekleri olacaktır" sözünü hayat mottoları dan biri olarak kabul ederim. dün, bugünün hayalini kuruyordun yani hayallerini şuan yaşıyorsun.dünya da zaten hayal gibi gelir ve geçer .

sessiz, sakin bir sahil kenarında yaşamak. yobaz olmayan insanların yaşadığı, kaostan uzak, fazla turistin gelmediği, kıyıda köşede kalmış bir yerde kendime ait bir kitap kafemin olması. pozitif ve kültürel seviyesi yüksek insanların olduğu bir çevre. bahçeli, iki katlı bir ev. sıcak bir iklim. para derdimin kalmaması, sevdiklerimle birlikte, içinde rahat hissettiğim huzurlu bir yaşam.

aylık 300 bin lira sabit gelir ile dağ başında bir köy evinde yaşamak. ulan tamam, 100 bin de olur. çocukken daha azıyla dağ başında yaşıyorduk gerçi.

dağdan indim şehre, ruhum dağda kaldı. *

hayalimdeki 8 aracın olduğu bir garaj ve araç toplayabileceğim (keyfe keder.) tamirhane.

hep söylüyorum yazılımcı yerine araba tamircisi olsaydım çok daha mutlu bir adam olurdum.

herhangi bir avrupa takımının 3. kalecisi olmalı bir yaşam. dünyada cenneti yaşatır resmen.
(bkz: sven ulreich).
sven abim 37 yaşında. bayern münih'in 3. kalecisi. kariyeri boyunca 450 maça çıkmış. 18 yaşında kaleci olmuş olsa; senede 20 maç yapar ki, bayern'e transfer olduktan sonra senede 10 maçı görsen öp başına koy. ortalamanın üzerinde bir maaş. takımın kalitesine göre kupalar, şampiyonluklar, primler. her gün dünya yıldızları ile 2-3 saat antreman yap, en iyi besinleri tüketip eve dön. misss. sakatlık riskin de çok yok. kebap lan resmen.

bayern yine üst düzey bir örnek. o kadar yükseğinde gözüm yok. ikinci liglerden birinin azcık iyi bir takımında 2. kaleciliğe de varım. okuduk da noldu. yalandan iki üç sağa sola atlamalı bi kaleci olmak vardı.

senenin bir kısmını istediğim ülkede geçirmeli, evimin verandasında baharı karşılamalı, sessiz, sakin, herhangi bir telaş olmadan yavaşça ilerleyen bir yaşam.

atanmış şekilde mesleğimi yaptığım kendi küçük dünyamda mutlu olduğum bir hayat hayal ediyorum ben. mesleğimi seviyorum ve yapmak istiyorum, bu kadar. benim için dünyalar demek bu hayal, kolay ya da basit gelebilir ama fazlasında harbiden gözüm yok benim ya.