yazarların içinde oldukları yaş ile ilgili fikirleri

her şey çok garip.
yani otuz yaşında gibi ama yirmiyi de özlemiyor insan. toy geliyor eski yıllar.
hatta küçümsüyorum o yaşlardaki beni.
eğer o yaşlara geri dönebilsem ohoo neler yapardım.
bir yandan da geri dönsem yine aynı gerzeklikleri yapacağımdan eminim.
sonuç olarak yaşlı değilim ama genç de değilim.
yaşıma on yaş daha eklediğimde her şey değişecek.
bara gidip dans ettiğimde herkes dönüp bıyık altından gülecek.
hala küçük gösterirsem kurtarırım belki.
bilemiyorum.

baksan; ne başındayım yolun, ne de sonu görünüyor.
her yeni yaşımda yeni umutlarla dolup, yine her yeni yaşımda o anki aklımla önceki yıllarıma dönmek istediğim bir girdabın içindeyim.
bitmek bilmeyen bir huzursuzluk duygusu, hiç elde edemeyeceğimi hissettiğim bir tatmin hali, her geride kalan yılla birlikte, biraz da ölüme giden yaşa daha fazla yaklaştığını hissettirdiğinden olsa gerek, iç gıcıklayan daha fazla öğrenme, araştırma açlığı.

rakamsal farklılık dışında, 39’dan pek de farkı yok.

baştan da sondan da aynı. 33.

geçen sene biri deseydi ki seneye daha farklı hissedeceksin, çok da inanacağımı zannetmiyorum.
sevgili bihterciğimin de dediği gibi "bir sene geçti. koca bir sene, neler oldu neler." *

kadın gibi hissediyorum. hep hissediyordum zaten ama artık daha baskın hissediyorum. östrojenin vücuduma etkilerini izliyorum. geçen seneden daha baskın. ufacık da olsa hala yüzümde şekillenmelere sebep oluyor. * bunları izlemek ise ilginç.
büyüdüm artık daha ne olabilir ki bana diyorsunuz sonra vücudunuzun size hazırladığı sürprizi izliyorsunuz.
onun dışında biraz daha kontrollü olduğumu fark ettim. bu ikili ilişkilerde atlama zıplama konusunda sakinleşmişim. zamanla oluyormuş.
hani bu özendiğimiz zarif kadınların bazı ince davranışları olur, erkekleri cezbeder kadınları hayran bırakır heh işte bana ondan oluyor veyahut olacak. *
çoğu şey için karamsar bakmıyorum artık.
olmaz, olmayacak, yapmayacak, yapamayazağım, yürümez zaten gibi zihnimi kirleten, duygu dünyamı alt üst eden söylemekler yerine olacak, elbette olabilir, deneyeyim ne çıkar gibi pozitif söylemlere bıraktım.
ikili ilişkilerde bunun meyvesini yiyorum şimdi.
şundan vazgeçiyorum : olumsuz ifadelerle partnerleri kötüye inandırmak.
"şu zaman gelsin kessin ayrılıcaz, bitecek bu ilişki, yürümez zaten, of napsam yirmi saniyedir kavga ediyoruz ayrılsam mı biter zaten ilişki bla blaa blaa.."
onun yerine "olacak, şu şöyle olsun olabilir, biz olacağız, biz yaparız, kavga eder sonra barışırız, olabilir sorun değil, biz mutlu olacağız bla blaa.."

21. yaş.
yeni girdim bu yaşa. bana daha neler getirir bilmiyorum ama özetle şimdilik şunları getirdi:

olumlu bakmak, yaşamak.
karamsarlıktan kaçmak.
nispeten daha kontrollü olmak.
değişimlere kucak açmayı ve bunun kaçınılmaz olduğunu öğretmek.

daha neler öğretecek eğer yaşamaya devam edersen ekleme yaparım. *

ben bu yaşı kabullenemiyorum, 3 senesini falan hiç yaşayamadım, öylece gelip gitti izledim sadece

25 e kadar yaş kavramını düşünmezdim bile. 26 yaşla gelen farkındalık, yaşama dair endişeler, büyüdük be diyip varoluşsal sorgulamalar. hayatta bir üst levele geçmişsin gibi.

kaymak gibi adamım.

yüce rabbime teşekkürlerimi sunuyorum.

zor bir yaş. herkes, sen dahil kendinden beklenti içindesin. böyle mutlusun ama bir şeyler eksik. yap-bozun parçası aslında içinde ama yok gibi.. tanımı olmayan bir şeyin tanımını yapmaya çalışmakta bu yaşlar kadar zor işte.

yaşlanıyorum :/

çok kullanışlı. geçen sene yanlışlıkla şimdiki yaşımı söyledim bir kaç kere. sonra amaan ne fark eder deyip, bütün sene söyledim.
bu sene de bu yaşımı söylüyorum, seneye de bu yaşı söylemeyi düşünüyorum.
3-5 yıl daha götürür beni gibi ya.
edit: insan yaşını yanlış söyler mi? aralık doğumlu olunca söyler. sürekli bir yaş hesabı sorunu yaşatıyor. yaşıtlarımdan farklı yaşta gibi oluyor.

çok kritik bir yaş. ansızın zengin olabilir, evlenebilir, kendinden vazgeçebilir, yeni bir eğitim sürecine başlayabilir, iş hayatına atılabilir, hayattan kopabilir yada sıkı sıkıya bağlanabilirsin -22 yaşın en kötü tarafı hiçbir yere bağlı olmayan bir yerdesin ve ilerisi puslu..

2 yıl sonrası orta yaş artık. iyi yaşamak lazım.

ne büyük ne çocuksun. ne erkek ne adamsın. ne kızçocuğu ne kadınsın. ortada bir yerde sıkışmışsın. belirsizliğin içinde debeleniyorsun.
işin kötü tarafı yaşıtların bu durumu bu kadar dert etmezken sen hala gerçekleştiremediğin hayallerine hesap veriyorsun.
araftasın yani. işin kötüsü gelecek artık sandığın kadar güzel gelmiyor. öyle savruluyorsun işte..

fatih'in istanbul'u fethettiği yaş+dört. çeyrek asır. beşin karesi. altı yüz yirmi beşin kare kökü.

bu yaşa geçtim geçeli otuza yirmiden daha yakınım. geçirdiğim her gün mesafe biraz daha azalıyor. zaman zaman yaşımı unutup içimden tekrar hesaplıyorum. çünkü öyle bir yaş ki ne ara ulaştım anlamıyorum. sanki arada kayıp birkaç yıl varmış gibi. bu yaşla ilgili fikrim oluşamıyor. yirmi dört tam benim yaşımdı ama bu değil.

35 olmak üzereyim, sanki 30dan sonrası daha bi heyecanlı zevkli geçmeye başladı
hayallerine ve dahi ilerisine ulaşmış ayakları yere daha sağlam basan ne istediğini bilen, daha net ifade eden biri oldum
sağlık problemleri dışında bi sıkıntım da yok herşey yolunda, yani bundan sonrası için hayatımda + - bisi olmasa bile sorun olmadan ömrümün sonuna kadar yaşayabilirim.

en eksik hissettiğim yaş

yolun yarısını geçeli oldu baya. açıkçası ne hissettiğimi, ne hissetmem gerektiğini bilmiyorum. sıkıcı, yorgun ve beklentilerimden uzak bir hayatım oldu. bu sebepten içimde kalan, daha doğrusu patlayan şeyler var.
liste yapsak şayet, herşeyi yaşadım diyebilirim ama istediğim gibi değil. garip bir duygu bu. zira şu an hala yapmak istediklerim ile mevcut durumum çelişiyor gibi duruyor. bir kararsızlık hakim sürmekte zihnimde geleceğe dair. minare yıkılmış ama mihrap yerinde duruyor kıvamına geldim mi onuda bilmiyorum?
soru işaretleri, keşkeler, ihanetler ve hayal kırıklıklarının fazlaca olduğu bir bünyeye ne iyi gelebilir ki?
yeni bir gezegen?
bilmiyorum, galiba bilmekte istemiyorum. umurumda olma seviyeside azalmakta açıkçası. istediğim şey huzur. korkmamak istiyorum, insan gibi yaşamak istiyorum sadece. eziyetlerim bitsin istiyorum. fiziksel olarak zayıfladığımın farkındayım evet. o meşhur gençlik ateşi kor haline dönmekte onu da biliyorum muhterem.
bu konu ile ilgili net fikrim bulursam şayet, huzura kavuştuğumda oluşacaktır, ve umarım bunu bulduğumda bir mezarda gömülü olmam.
bunu gerçekten yazmak isterdim.
ps: sokayım böyle hayata.

sanırım hayatımın dönüm noktalarından biri olacak.

ma 23 güzel bir yaş...
diyeceklerim bu kadar, teşekkürler.