yazarların içinde oldukları yaş ile ilgili fikirleri

ınsan bu yaşta zorunlu olarak toplum baskısıyla biraz akıllı uslu filan olmak zorunda hissediyor. kendinden kücük yaşta insanların müthis baskısı var, ulan siz de o yaşa geleceksiniz niye öyle yapıyorsunuz arkadaslar kardesler.

ne eksik ne fazla. çok şükür.

kimliğe göre 32 gösteriyor ama ben bu yaşa sanırım seneler evvel gelmiştim..

en güzel yaş olduğunu düşünüyorum, ne artık çocuk ne de oturaklı bir yetişkin. hem ciddiye alınacak hem de istediği her şeyi yapmaya devam ederse gençliği bahane edilerek mazur görülecek, hâlâ enerjik olunan bir yaş ne yazık bunu düşlediğim gibi değerlendiremiyor oluşum.

değişik bir yaş nereye ait olduğun belli değil bence arkadaş ortamına önem verirken aileni es geçtiğini düşünüyorsun tam tersi bir durum da yaşanabiliyor. bir yandan da başarı merdivenlerini kusursuz bir şekilde tırmanman gerektiği aşılanmış ve buna uğraşıyorsun. ileride "rahat" bir hayat için çabalayıp duruyorsun. eline ne geçerse artık..

ölüme az kaldı 35i geçeli çok oldu artık yolun diğer yarasını da aştım sayılır

bir fikrim yok.

daha yolun başında olduğum halde çok şey kaçırdığımı, yanlış bir tercih yaparsam tüm hayatı kaçıracağımı düşünüyorum.

nerden mezun olursan ol işsiz kalmanın kaçınılmaz olduğunu anladığım yaştayım. her gün bunu düşünmek beni üzüyor.

her şeyim yok. hiçbir şeyim var.

kesin bu yaşlarımı çok arayacağım hemde mumla.

eskiden kırk yaşındakiler çok büyük olurdu ya da bana öyle geliyordu ama ben öyle kendimi hiç büyük hissetmiyorum neden acaba? hatta kırk yaşla ilgili çok söylemler vardır, artık belli şeyleri görmüş geçirmiş oldukları düşünülür. bir keresinde seneler önce pazardaki bir kadının hayatında ilk kez acur görüp de "40 yaşıma geldim, taa* böyle bir şey yemedim" dediğini de duymuşluğum vardır ama oradaki kadının benden çok ama çok büyük olduğuna eminim ama kanıtlayamam. *

hayat, evren ve her şey’le ilgili nihai sorunun cevabı

kendi yerimi bildiğim yaştayım. 41 spor bildirir.

bu yaşlara dönmek isteyeceğimi bildiğim için elimden geleni yapmaya çalıştığım yaş

42. bir kere genç kuşakla bağlar artık yavaştan esnemeye başlıyor. ben görünüm ve tarz-tutum icabı bu yaşıma kadar gayet rahat idare ettim bu durumu, ama artık başka şeyler devreye giriyor. esprilerimin, beğenilerimin, değer verdiğim şeylerin artık genç kuşakta eskisi kadar karşılık bulamadığını hissediyorum. aradaki boşluk büyüyor.

diğer yandan, kendi kuşağımla ilişkilerim daha dengeli ve anlayışlı hale geliyor. aramızda gizli bir söz birliği varmış gibi.

gençliğin bittiğini kabul ettiğimiz bir kırılma noktası var sanıyorum. oraya doğru yaklaştığımı hissedebiliyorum.

ne eskisinden daha mutluyum ne daha mutsuz. gereğini yapıyoruz amirim.

30'lu merdivenlerin henuz iki basamak ustundeyim. bu yas araligi sanki bir seyleri degistirmek icin birazcik gecikilmis (ama gec hic'ten iyidir), lakin gecikilmesine ragmen koklu degisiklikler icin de hayli uygunca bir yas donemi.
30'lu yas donemini ben 20'lerden daha fazla verimli gecirilebilecegi kanisindayim. cunku iyi-kotu hayata dair deneyimler edinilir, karakter oturur, tecrubelerin verdigi bir olgunlasma surecine girilir. maddi/manevi imkanlarin bilinci artar; dolayisiyla zamandan, paradan ve dahi iliskiler icerisindeki israftan uzaklasilir. yasanilan hayata duble bir itina gosterme durumu ortaya cikar kisaca.

#1784177 bende iki altındayım ama hepsi birbirinden beter.
çok güzel olması gerekirken denk geldiğimiz zaman aralığı hem kabus hemde halis bir rüya gibi.
düzelir diye umud edelim.

yarın yolun yarısı denilen yaşa gireceğim. hislerimi yarın yazarım.

hayatımın hiç bir yaş aralığında bu yaşım kadar gerçek bir yaş hissetmedim. mesela ilkokula başladığımda 1. sınıf boyunca arkadaşlarım abi dediler bana, 2. sınıfta farketti öğretmenimiz bu durumu ve beni tahtaya kaldırıp o sizin abiniz değil arkadaşınız dedi. 14 yaşına geldiğimde askerliği nerde yaptın birader soruları başladı. 16 yaşından itibaren yaş sınırı olan bar, meyhane, disco gibi yerlerde yanimdaki arkadaşlarıma kimlik sorup geri çevirdiler ben sorgusuz girdim hep. insanın olduğundan yaşlı göstermesi değil bu aslında. kalıp meselesi. 8 yaşımda iken garson beden kıyafetler bana olurdu. 5. sınıfta mesela babamın ayakkabılarını giyip okula gidebiliyordum. tabi bu görüntü ile gösterdiğim yasa uygun davranmam gerekiyordu. o zamanlar çok güzeldi. küçük ama büyük olmak. 40 a iki kala şunu anladım. doğdum ve büyüdüm. çocukluk hayal meyal gençlik ise sallantida. sanırım bunca sene ilk defa yaşımı hissediyorum.