yazarların kendileri hakkındaki düşünceleri

yazdıklarım neticesinde isyankar, memnuniyetsiz olarak görünürken, aslında isyanım dinmeyecek olan ateşe kendimce bir damla su serpmek sebeplidir. neşeli, eğlenceli taraflarımı, iyiliğe taraf olanlara göstermeden önce kişiye bir önizleme yaptırıyorum. baktım buna değer, aynen yola devam, aksi halde onun mizacına göre, uzaklaşıp kalkanlarımı açarak teyakkuz haline geçiyorum.
üzülmesinler diye üzüldüğüm ve bundan sonra kendimi yiyip bitirdiğim de acı bir gerçektir. sınırlarım olmasına rağmen, sınırlarımı açtıklarımın bölge tecavüzü yaptığı ve buna büyük bir tepki vermediğim-veremediğim halde o; benliğimde yaşadığım "intifada" dudumunda(bkz: "ayaklanma" veya "silkelenme") bastırılarak hezimete uğratılıyorum. tahmin ettiklerinden daha güçlü olduğum halde güç gösterisinde bulunmayarak göstermiş olduğum tevazunun özgüvensizlik ya da eziklik olarak görülmesi beni çok ta hayal kırıklığına uğratmıyor.
kendisini zeki zanneden ancak gösterdikleri tiyatro performansının karşı tarafca anlaşıldığını düşünmeyen, hatta daha ileri giderek kaş göz işaretleriyle başkalarına jest ve mimik yapan perdesiz, inci kolyesiz, yanık tabanlı, abartı egzoslu, adi plastik niteliklerine sahip kişileri alt benliğimde yok sayıyor ve küçümsüyorum.
bazen kuru otlar üstüne'deki samet, bazen kış uykusu'nda aydın, bazen ahlat ağacı'ndaki sinan nevzat ve süleyman oluyorum.
bazen a beautiful mind' taki hansen'im, hatta bazen de john nash.

bu aralar bir saçmalayacak gibiyim hadi hayırlısı.

kendini seven bir ruh hastasıyım.

kadın düşmanı dayı statüsünde azgın teke. pislik itici bir tip.

konuşamam yalnızca whatsapp.

shitposter. baska bir şey yok aslinda

ama kafamız nasıl güzel.

her şeyi net olarak anlattığını sanıp zerre anlaşılamayan biri olduğumu düşünüyorum. zaman zaman zor bir insanım, geç alışırım insanlara ama dostluk konusunda iyiyimdir bence :) siz bana bir gül verin ben size bahçe vereyim insanıyım.
fikir çok, kendime de çok gaz veriyorum ama hızlı vazgeçiyorum. komik de kızım be, kahkaha attırdığım çok arkadaşım var. ama verdiğim değeri göremediğimde içimdeki şeytan ortaya çıkıyor anacım

gıcık tuttuğunda suçlayacağız ilk kişiyim. gerçekte var olmadığım, aslında gıcık olduğum da söylentiler arasında. *

ben doğru biriyim, yanlış birilerini bulan doğru biri.

şanslıyım.. belkide haketmediğim kadar..

aklı beş karış havada

pek bi düşüncem yok
takmıyorum ne kendimi ne de başkalarını
bu yüzdendir ki yalnız ölücem.
haaa bu kötü bişi değil
yalnız doğdum sonuçta.
hatta ben doğmak istemedim
sezeryanım ben
beni çıkardılar.

ilk ve sonkezdi
daha da çıkmam bi yere

strese girmeye çok müsaitim. derin derin nefes almalı, omuzlarımı gevşetmeli ve rahatlamalıyım.

bi şeye bağımlılık geliştirdiğimi, bana zarar verdiğini hissettiğimde çok sevip istesem bile bi anda bırakabiliyorum. bu durumu 20 yıl hayvan gibi içtiğim sigarayı uykumdan uyanıp sigara içip tekrar yattığım için tek kalemde bıraktığımda anladım. şimdi arada içmeyi denesem de içemiyorum. ben bi şeyden vazgrçince o benim için bitmiştir. o derece netim bu konuda.

galiba biraz da umursamaz biriyim ve hevesim çabuk kaçıyor. her neyse yaa.. kendim için ne düşündüğüm de umrumda değil.

"her şey başka türlü olabilirdi" düşüncesi hakim, bir yandan hayal kırıklığı içinde ama ümidini tüketmeyen, elinden geldiğini yapmaya çalışan ve haklı olmayı daha çok önemseyen biri.