yazarların kendileri hakkındaki düşünceleri

bir türlü sağlıklı kalamıyorum. her ay bir grip, nezle, soğuk algınlığı ile beraber geliyor. artık bir düzel be adam burnum tıkalı olmadan nefes almayı özledim.

benden bir bok olmaz ama çok iyi arkadaş olur. dost olmaz.
arkadaş olur.

sorununu çözer, sana para verir, seninle çıkar oturur, sana her şeyi hiç laf etmeden ısmarlar.
bu kadar.

başka şey beklememek lazım.
bu adam kendine bir dünya yaratmış, orada yaşayıp üzülüyor- içiyor- sıçıyor.

#3084989 hep aynı.

ne hale düştüm
ne hale geldim
yaraaalaaanddımm yaraaaalandımm

anlatamam yaşamam lazım.

bence insana benziyorum. çok ortalama, normal biriyim. tam orta en güzeli en mükemmeli. zihnen bi sıkıntım var mı, yok galiba. fiziken de bildiğim sıkıntı yok. başka da bi özelliğim yok.

kendime karşı ekstrem bi acımasızlığım var o nedenle sessiz kalacağım bu başlıkta. evet.

arada neden kendime böyle davranılmasına izin verdim farkındalığı geliyor. sonra geçmişte kaldı diyorum.

(bkz: tuvalet terlikli kel ve metalci adam) *

çok geziyor, çok içiyor, çok okuyorum.. sanırım çokta yazıyorum.. valla eğleniyorum da.. ohh bee.. hayat varmış.. :) (darısı hakeden herkesin başına.)

manyağım lan ben.*

komik ve eğlenceli biriyim bence ama niyeyse tanımlarımda çok sıkıcı bir vibe veriyormuşum gibi hissediyorum. ne bileyim sanki okuyan kişi "üff sen de sus be" diyormuş gibi geliyor. bu düşünce aklıma gelince bezgin köpek balığına dönüşüyorum.

iyi bir insanım bence berbat bir yazarım ama hatta yazar bile sayılmam. biraz mantık insanıyım hislerimi adlandırmakta iyi değilim bir şeyler hissediyorum ama ne? her şeye ve herkese şüpheyle yaklaşıyorum hiçbir şey kesin değil benim için. insanlara güvenmem zamanımı alıyor güvenincede çok kolay hayal kırıklığına uğruyorum. biraz tembelim, hevessizim başlarda çeyrek yaşam krizi vs diye oyalıyordum kendimi ama alakası yok huyum bu.

noktalama işaretlerini kullansam iyi kızım aslında.
anlaşılırım en azından, tabi.
*
*

her yere virgül kondurmasam, ünlem nefretine tam gaz devam etsem, üç nokta sevdamla vedalaşsam…

iyi herifim aslında.

yazdıklarım neticesinde isyankar, memnuniyetsiz olarak görünürken, aslında isyanım dinmeyecek olan ateşe kendimce bir damla su serpmek sebeplidir. neşeli, eğlenceli taraflarımı, iyiliğe taraf olanlara göstermeden önce kişiye bir önizleme yaptırıyorum. baktım buna değer, aynen yola devam, aksi halde onun mizacına göre, uzaklaşıp kalkanlarımı açarak teyakkuz haline geçiyorum.
üzülmesinler diye üzüldüğüm ve bundan sonra kendimi yiyip bitirdiğim de acı bir gerçektir. sınırlarım olmasına rağmen, sınırlarımı açtıklarımın bölge tecavüzü yaptığı ve buna büyük bir tepki vermediğim-veremediğim halde o; benliğimde yaşadığım "intifada" dudumunda(bkz: "ayaklanma" veya "silkelenme") bastırılarak hezimete uğratılıyorum. tahmin ettiklerinden daha güçlü olduğum halde güç gösterisinde bulunmayarak göstermiş olduğum tevazunun özgüvensizlik ya da eziklik olarak görülmesi beni çok ta hayal kırıklığına uğratmıyor.
kendisini zeki zanneden ancak gösterdikleri tiyatro performansının karşı tarafca anlaşıldığını düşünmeyen, hatta daha ileri giderek kaş göz işaretleriyle başkalarına jest ve mimik yapan perdesiz, inci kolyesiz, yanık tabanlı, abartı egzoslu, adi plastik niteliklerine sahip kişileri alt benliğimde yok sayıyor ve küçümsüyorum.
bazen kuru otlar üstüne'deki samet, bazen kış uykusu'nda aydın, bazen ahlat ağacı'ndaki sinan nevzat ve süleyman oluyorum.
bazen a beautiful mind' taki hansen'im, hatta bazen de john nash.

bu aralar bir saçmalayacak gibiyim hadi hayırlısı.