yazarların kendilerine söylemek istedikleri

kasımda sınavım var. ve bir şekilde - evet ben de inanamadım - kendime bir program yapmayı başardım. beni en çok korkutan şey programa uyarak gitsem bile matematikte yeterli seviyeye gelememek... tamam çok da sağlam bir temelim olmamasına karşın yine de bir şeyler yapabiliyorum ama yeterli gelmeyeceğinden çekiniyorum. bu da beni olumsuz etkiliyor. paragraf kısmını zaten sözel ağırlıklı biri olduğum için biraz çalışmayla halledebilirim . ama barajı aşabilmek için mat puanına ihtiyacım var umarım bu durumu programıma uyarak aşabilirim.

s.kt.r git.

hata yap, yaşa, ol, her şeyde ortalarda kalma, bir kez olsun ucu gör, layığıyla mutsuz ol mutlu olamadığında ve bunlar üzerine fazla düşünme

bildiğinden sorumlusun

boşver ya boşver be kardeşim. başlıycam overthinkingine heee

şu "her şeyi son ana bırakma" huyundan bir vazgeç artık kızım ya. son raddeye gelene kadar kaçıyorsun her şeyden, kendini de deli ettin beni de. *

yaklaşık olarak 8 dakika boyunca ablanı dinledin. hayır onunla konuşmadın veya konuşmasını da sen istemedin ama onun sesine maruz kaldın.

8 dakika.

öfkelisin. neye?

o kadının kendi zihninde nasıl hapsolduğunu seyrettin. delirdi. öyle böyle değil. zihninde o kadar çok insan ve o kadar çok kurgu taşıyor ki! kendi kendine konuşmalarını dinlemek zorunda kalmak mahvetti aslında seni.

bir nevrozlu nasıl düzelir aklı başında bir şizofren, manik, çoklu kişiliği bozuk, ne bileyim işte! nasıl düzelir? -bilmiyorum-

kendi isteğiyle iyi olmayı seçmesi gerekiyor. diğer türlü hep sonuçsuz çaba. aklı başında sayılmayan biri iyi olmayı nasıl isteyebilir? isteyebilir mi?

bir umut lütfen-
bana bi umut...

öfkem ikincil duygu. içim parçalandı, bi an. umutsuzluğa kapıldım. bir an işte. düzelemeyecek düşüncesi. geri dönüşü olmayan bir yerde kayıp, hapis düşüncesi.

kalkıp kılmadığım öğleni kılayım, dua ederim belki hem. damarlarımda biraz umut dolaşsın en azından. bileyim ki ben zaten apaciz, zapzayıf bir kul tanesiyim. allah büyük.

keyiften deliriyorum.
duysanız bu muydu dersiniz ama ben gülümsemekten dudaklarımı düzeltemiyorum

artık evine dönmen lazım.

az çalış biraz uykusuzluktan kafein bağımlısı oldun.

kendine ait küçük bir cennet yaratma girişimlerinden vazgeç artık. sonunda cehenneme doğru uzanan bir yol çizdiler sana. dolanmaya gerek yok. kestirmeden gitmek iyidir. çok mutlu oldun. haddinden fazla. sonunda onlardan geriye ne kaldı? yorgunluk. bu hayatta hiçbir şey bedava değildir. her şeyin bedeli var. mutluluğun bedeli mutsuzluktur. hala ödeyebilecek misin? yaşlandın. bitti. hayatta daha fazlası yoktur. kabul et. ahmaklık girişimlerinin hepsinin nihayetinde elinde ne var? akıllı olmakla da eline bir şey geçmeyecek. ne yaparsan yap, sana bir faydası yok. yazgının dışına çıkamazsın ve nedir senin yazgın? kulağına rüzgarın fısıldadığı. tek başına bu yolu yürüyeceksin. hepsi bu. aksiyona katlanabilecek yaşları çoktan geçtin. ve hayatın hepsi sürekli aksiyondan ibaretti. dur artık. lütfen dur. eskisi gibi değiliz. halimiz yok. sadece yalnız başına öylece otur. mutluluk senin neyine? utan. bu yaşında mutluluk talep edecek kadar düşersen bir daha kalkamazsın. kalkamazsan kimse seni taşımaz, her zaman olduğu gibi yalnız başınasın. sen kendini taşımalısın. sınırlı kalan enerjini boşa heba etme. ya da öyle bir düş ki artık kalkma. öylece uzan. iki seksen ya da seksenbeş. ben aksiyon istemiyorum artık. sen de dur. senin zırvalıkların bizi hiçbir yere vardırmıyor ve nereye varman lazım ki? her şeyini sürekli elinden almadılar mı zaten? neyi koruyabilirsin? hiçbir şeyi. o halde hiçbir şey elde etmek için çabalamana gerek yok. hiçbir şey sana ait değil. sus. otur. hiçbir yere gitmene gerek yok. kendini dinle. kimseyi değil, kendini. ışıklar söndüğünde ve eğlence bittiğinde baş başa kaldığın kendini. her şey geçer. her şeyden geç, kendinden geçme. dik kafana votkayı, dinle müziğini, eğlenmene bak. gerisi kendiliğinden hallolur.

çok sıkıştım tuvalete gitcem. yerleşik hayata geçtiğimden beri tuvalet düzenim değişti. kas hafızası denen şey yüzünden ulu orta işemelerim de olmadı değil. işte bunlar hep negatif.

farz edelim ensenize matrix'teki gibi bir kablo bağlı ve bu sizi gerçekliğe bağlayan tek şey. kütüphane o kablodan tutup sırtınıza bi tekme basıyor siz de deli danalar gibi koşturuyorsunuz.

bu aralar kablolar çıkmıyor aklımdan. kafamdan da çıkmıyor. yüksek dozda kablolar. rengarenk. akıştaki gay viraller.

hatrı sayılır bi baş ağrısı ama yarısı. insanın kafasının yarısı ağrır mı? bu kafa boş. tabula rasa.

farkındaysan o şekilde de bakmıyorsun

seni gidi beni bilmez şam şeytanı çıldırtırsın sen insanı...

yeter. saçma sapan şeylerden yemek yiyemiyorsun.
günde 1-2 gofret veya çeyrek ekmek kadar yemekle olmaz. bak 7 günde 8.5 kilo vermişsin.
kalk şimdi güzel bir tereyağlı pilav ve yanına et kavurma yap.
koy bi kadeh rakı. otur ve keyiflen artık.
hasta olacaksın gerizekalı.

neyse cidden kendimi dövmeden mutfağa gideyim.

“biri senden gitmek isterse ona izin ver. demek ki o kişiye ait değilsin.
bu seni yıkmak zorunda değil; paramparça olmaya gerek yok.
inan, iyileşmek kimse yokken de huzurlu kalabilmektir.
birinin seni yalnızca en iyi halinle değil, sıradan günlerinde de sevebilmesine izin vermektir.
dağıldığın için özür dilememektir.
değerliğini kanıtlamak için insanların peşinden koşmamaktır.
çünkü sen seçilmek için var olmadın.
görülmek, anlaşılmak için varsın.
yaptıklarınla değil, varlığınla sevilmek için varsın.”


*

güzel kızsın ha biraz akışa bıraksan güzel kızsın. sakin, akış bu iki kelimeyi as alnına...

ayrılığın 10. günü.
sevgili kendim,
zaman çok hızlı akıyor. 10 günde yaklaşmasını beklerken daha da uzaklaşacağını hiç düşünmemiştik değil mi? bazı adımlar attık, bakalım bu adımların dönüşü nasıl olacak. ilk güne nazaran daha iyi gibiyiz. ama bu iç sıkıntısı nasıl geçecek sence?
bence sen yeniden heykel boyamaya başla, yeniden kendinle vakit geçirmeye bak, şarkılar söyle, umudunu kaybetme.. o hâline geri dön..
neşene, enerjine iltifat eden herkese “çünkü ben baharım!” derdin, şu an kış olman çok tatsız. gözlerimiz biraz çökmüş gibi, biraz bakımla, stresi azaltınca geçer gibi.
yeniden bahar olman gerek peri! çünkü çocukların ve insanların senin “gülen şirine” haline ihtiyaçları var.
sevgili kendim, bu ayrılığın en acı yanı şu ki; bana beni çok özletti. sevgi soldurmaz, parlatır, canlandırır..
yeniden parlaman dileğiyle.
sevgiyle kal, minnoş bileklerinden öptüm!

hayatı kederin hüznü ve karmaşasıyla renklendir..