yazarların kendilerini tanımlama şekli

oğlak ama aynı zamanda ikizler (yaşamayan anlamaz)

sadık, klasik giyim, plak pikap delisi, şarap, jazz-blues tarzı, spotify bağımlısı, stk başkanlığı, tıp fak. öğrencisi, eski yüzücü ve su topu oyuncusu, arada bi kenara köşeye yazan seyahat etmeyi seven, gitmek eylemini iyi başaran ama kalmakta zorlanan, bağımsız hareket eden, çok uzun zamandır huzursuz bi’ hiç kimse.

(bkz: deli)

genelde sakin ve ağır konuşan, hareket eden bir tip. çoğu zaman olgun ama arada da öfkesine yenilen. keyfe ve konfora düşkün, yemeği çok seven ama işine de oldukça hırslı sarılan, parayı alabildikleri için seven klasik bir boğa.

merhaba ben xxx ama bana genelde kocam geldi yazma veya bebeğim orası olmaz derler.

bana imkansız de sana nasıl yapıldığını göstereyim! imkansız, sözlüğe anlamı yanlış girilmiş bir kelimedir çünkü.

kendimi çoğu zaman sessizce akıp giden bir nehrin kıyısında duruyormuş gibi hissediyorum. suyun yüzeyinde beliren her kıpırtıyı her gölgeyi dikkatle izlerim. dışarıdan bakınca sakin görünürüm belki ama içimde kimseye söylemediğim bir kalabalıkla yaşıyorum. duygularım bazen taşıp etrafı sarıyor bazen de derinlere çekilip sadece bana fısıldıyor.

hayatta en çok hislerin izini sürerim. birinin sesi, bakışı, söylediği küçücük bir kelime, hepsi bende iz bırakır. kolay güvenmem ama güvenince bütün kapıları da açarım. bu yüzden belki de en büyük gücüm ve en büyük kırılganlığım aynı yerde duruyor.

bazen aklımla kalbim birbirine inat ediyor, biri “bırak gitsin” derken diğeri “belki bir sebebi vardır” diye fısıldıyor. bu yüzden düşüncelerim bazen uzun yollar çizerek dönüp dolaşıp aynı soruya varıyor, ama yine de cevabı aramaktan vazgeçmem, sabırlıyım. kendime yetişmeye çalışan bir yanım var, sanki içimdeki pusula hep biraz kuzeyi arıyor ama yolumu da kendim çizmek istiyorum.

insanlara karşı sıcak ve içten biriyim ama yine de temkinliyim. birinin niyetini çoğu zaman kelimelerinden önce hissederim. ve evet meraklıyım, bazen gereğinden fazla. ama işte merak da benim için hem koyu bir lanet, hem de sihirli değneğimin ucundaki peri tozu.

o veya bu şekilde gördüğünüz üzere ben bir yazarım. ve belki de bu yüzden, kendimi anlatırken bile kelimeler beni anlatmaktan çok daha fazlasını yapıyor. yazdıkça hafifliyorum, yazdıkça derinleşiyorum. içimde taşıdığım bütün o sessiz nehirler, bütün o fısıltılar ve fırtınalar ancak yazıya döküldüğü zaman ben, ben olabiliyorum.

dayı statüsünde azgın teke görünümlü kart zampara.....

süpürgesiz cadı.

kendi dışında herkese hayırlı biri.

tanımlanamayan bir cisim olarak.

şey geldi aklıma: sokak röportajlarından birinde, dayının birine soruyolar "mutluluk nedir" diye de, cevap enteresan: "saa ne hemşerim. o garımla benim aramda.." (ne anlıyorsa artık..)
(demem o ki, kişi kendini kendisi tanımlasa ne yazar.. onu, onun dışındakilerin tanımlaması ekseninde akıyor gerçek yaşam.)

efsaneyi hatırlayalım;

cimcime ya

çirkin.

gbt için durdurulmayacak kadar temiz, kamuda çalışamayacak kadar kirli.

çatlamayan sabır taşı gelmiştir

merhaba, ben levi. az dinler, az konuşurum.

tam kıvamında hakiki çemen.

kalıplara sığmayan.