yazarların son durumu

şöyle,

arap şükrü'den sonra radiohead'dan street spirit'e geçtim.
bir de ilhan irem'den konuşamam patlatıp sonrasında theatre of tragedy'e geçeceğim.

hepsini ve tüm olumsuz duyguları harmanlıyorum, ne çıkacağı hakkında bir fikrim yok.

onun dışında yavaş ve öfkeliyim, gerginim falan işte.

sinirden ağlıyorum. böceklerden özellikle akreplerden nefret ediyorum. öldür öldür bitmiyorlar. yavruları ayrı kendileri ayrı dert. kaşınıyorum. evimde güvende hissedememek rezil bir durum.

kalktı ya baya offffffffffffffffffffffff

ikinci gözüm de şişti.

çok sıcağa küfretmeli.

bazı şeyleri kabul etmek için uğraşıyorum.
olmayacak hayallerim var olduğunu öğrendim. öyle büyük hayallerde değildi ama insanın her istediği olmuyormuş. bin yıllık hayatımda bunu çok güzel öğrendiğimi düşünürken öyle olmadığını öğrendim. benim değiştiremeyeceğim düzeltemeyeceğim şeyler için derin bir suçluluk hissediyorum. hepsinin sorumlusu ben gibi hissediyorum.
gerçekler yüzüme yüzüme çarptı
ağlamadan dinledim hatta savundum ama kabul etmem mi gerekiyor. yoksa hayalperest olup denemeye devam mı etmeliyim. insan kendi hakkında her şeyi bildiğini düşünürken aslında hiçbir şey bilmiyormuş kendi hakkında. belki daha önce bilmiş olsaydım. belki çok başka olurdu herşey veya bambaşka olurdu.
bir umut koştuğum her insan tarafından kandırılmışım. hem de ne için para için. sil baştan sil baştan yaparken aslında boşuna kürek çekmişim.
ruhum da derin bir yara oluştu. herkesin kolayca ulaştığı şeylere ben hasretle bakacağım.
bunu ruhuma yara etmeden nasıl kabul edeceğim
nasıl normal hayatıma devam edeceğim inan hiç bilmiyorum.
kimseye oturup anlatamadığım. oturup saatlerce ağlayamadım.
teslim olmadığım için mi bunca şey diyorum.
canım yanıyor ama kimseye burada yaram var diyemiyorum. diyemediğim için yarama basılıyor ama ses çıkaramıyorum. ne kadar zor bazı şeyler.

yorgunum sözlük
taşındım, kurulu düzenimi bozup hiç bilmediğim bir mekana yerleştim.
yeniden düzen kurmak o alışılmış olanın dışına çıkmak beni rahatsız etti.
ben sırf yıllardır düzenim bozulmasın diye iş yeri bile değiştirmemiştim.
şimdi en konforlu olduğum en özel yerimi bırakıp hiç bilmediğim bir yere gittim.
garip olan ise bunu yadırgamamış olmam. ilk gece çok rahat uyudum. epeydir o kadar deliksiz uyamadım. hayatımda artık bazı şeyleri değiştirmenin vakti saati geldi gibi geliyor.
sırf alışkanlıklarımdan vazgeçmemek adına 5 gün işe geliyorum.
artık bu sene bir şeylerden vazgeçip hayatıma daha stressiz devam etmek istiyorum.
seneye bu zamanlar ölmez sağ kalırsak gelip tekrar durum güncellemesi yaparım

çok iyiyim sözlük
neden iyi olduğuma gelinirse
bin yaşında olunca kalp ritim düzenleyici verdi doktor.
iki gündür alıyorum nasıl bir kafa sakinliği anlatamam
ben ne zor yaşıyormuşum
sadece biraz uykum var onun dışında ne daralmış hissi ne uğultu ne çınlama
bomboş levha gibi geziyorum
aşırı mutluyum. tek bir şeye odaklanabiliyorum
lan bunu bilseydim yıllar önce alırdım kafa rahatlığını yaşardım.
dün gece güzel uyudum. sabah bir dinlenmiş olarak uyandım.
sürekli bir şeyler yeme isteğim bile yok
ferahladım
antidepresanı fazla kaçırmış abla gibiyim.

2010 2011 gibi facebookta millete "son durum" diye mesaj spamlardım beğensinler diye. aklıma o geldi.

iyiyiz.
z raporu alır gibi olmuş.

mük'ün bir tık üstü*

orta ile iyi arasında bir yerlerdeyim.

bayılacağım galiba..

iyiyiz efendim, her şey yolunda. genciz güzeliz, her bakımdan yeterliyiz dhdhfj hallediyoruz bir şekilde.

son durumlar baya yorgun usta ya

düşünceli, bugün serbest meslek bir arkadaşla aynı semptomları gösterdiğimizi anladık. ben bana has sanıyordum semptomlarını anlatınca istem dışı '' hafıza kaybı başladı mı?'' dedim. başladı dedi.

stres çok kötü birşey.

kamunun yapay zekaya geçtiği yerde bizi manuel yapan sistem mesleği bırakma eşiğine getireceğini biliyordum, küçüklmüştüm ancak kontrollü daralma bile yordu.

zorbaca sistemı değiştireceklerse, kötü piyasa adamları yüzünden bizleri kaybedeceklerse kendılerı bilir.

şükürler olsun ki başka yetkınlıklerımız var ancak verilen emeği sıfırlamak koydu ve koyuyor.

ben ingilteredekı sisteme yarım geçiren kamu aklından şikayetçiyim. bu orantısız güç. ingilizler akılsız mı da senın yaptığını yapmadı sayın şimşek?

insan çok yalnızken, bir tane daha kendinden doğuruyordu içinde; ''korkma' desin diye".* kalabalıkların içinde hepimiz yalnızlığımızla baş başayız...

yorgun. hem fiziksel hem psikolojik. 2 aydır istanbuldayım ve memleketime dönemedim. bu 2 ay bana 2 yıl gibi geldi.