yazarların umursamazlık seviyesi

hangi seviyede olduğumu bile umursamıyorum.

medya ve bazı devlet kurumları seviyesindedir.
gecenin üçünde adana incirlik üssünde sirenler çalıyor, gökyüzünden bir cisim (füze mi lan o?) havada patlatılıyor. aradan on saat geçiyor anca bir açıklama geliyor.
ben de o seviyedeyim.
her şeyi on saat sonra algılayıp kafamda bir düşünce oluşturuyorum onu da gerçeklerden mümkün mertebe en uzak mesafede tanımlayıp ona göre alt yazı geçiyorum kendime. evet öyle yapıyorum.

yoktur maalesef.

tabelaya istediğini yaz, hepsini yaktım.*

ben artık neyi umursamam gerektiğini bile anlamıyorum. biraz entel olup oblomovluk diyebilirim belki yada daha az entel olup yılgınlık ama içimdeki krocan diyor ki insanda umursayacak hal mi bıraktınız alüminyum.

umursamadığım tek şey bizzat kendimdir, ben kendim dışındaki her şeyi umursuyorum tşk.

astrolojiye mi sığınsam, fıtrata mı suç bulsam bilemedim. yükselenim mi tetikliyor yoksa hamurum mu böyle karıldı meçhul ama sonuç değişmiyor: umursuyorum.

​dünyanın herhangi bir yerindeki haksızlık (ya da bana yapılan haksızlık) adaletsiz bir cümle, çiğnenen bir hak karşısında sessiz kalamıyorum. sonra gelsin o malum döngü; önce bir parlayış, arkasından gelen o önüne geçilemez öfke ve finalde gözyaşları...
vurdumduymaz kel ayvazlar'a imreniyorum. n'apalım biz de böyle deriniz.

ilk levele erişebilmek için kırk fırın umursamazlık yemem gerek.

istisna hamle geldiği için kütüphaneye geri kaldırdım her gördüğümde kendime kızıyorum "çöz şunu" diye dur hatta çözeyim iki dakika.

hayatı ve içindeki her şeyi ziyadesiyle umursuyorum. umursamazlık seviyem sıfırın altında..

antik çağ filozofu gibi "düşünmek için yazıyorum" diyip 5 yıldır tek satır atmayan, mesajını mektup sanıp "posta güvercini mi yolladın" diye cevap veren, "şimdi müsait değilim" modunu 2019'dan beri açık tutan, kendi entry'sinin altına "devamı yarın" yazıp unutan, titanic batarken çayını karıştıran kemik beyazı çocuğun soğukkanlılığında, "sen de mi brütüs" der gibi okuyup geçen, japon bahçesindeki taş gibi sessiz, zen felsefesiyle varlığını unutturan yazar seviyesi. bukowski içse ağlar, sartre yaşasa "öteki" der, ama yazar sadece "hm" der.

sıfır. çocukluğumdan beri umursayacak bir şey bulurum. umursamamak hamurda yok.

beynimde ic ses var uzun zamandır. belki ciddi bir evreye gidiyor . delirirmiyim unuturmuyum ama umrumda degil sesle yasamaya devam ediyorum .