yazarların üzülünce yaptıkları şeyler

müzik dinliyorum, yemek yiyorum, depresyona giriyorum, film dizi falan izliyorum.
olmadı duygusal birkaç video izler ağlarım sonra kendime gelirim.

ağlanır mı yoksa umursamayıp kahkaha mı atılır bilemediğim durumdur. ben çok üzülünce hafif ateşte başım ağrır, canım hiçbir şey yapmak istemez ve sanki 40 çuvalı sırtımda taşımış gibi yorgun olurum. bugün de çok üzgünüm, bilmem ki ne yapılır?

ben üzüldüğüm zaman hep hemen yanı başımda üzülen bir küçük kendimi görüyorum. gözlerimin içine bakıp şu anki ruh halimi yaşarken izliyorum onu.
mesela o an yalnız hissediyorsam onu yanı başımda yalnız hisseden bir çocuk olarak görüyorum. eğer ağlıyorsam o an dibimde ağlayan küçük bir ben canlanıyor. çok mutluysam yine küçük minik ama yerinde duramayan bir ben hissediyorum.
ama başlık üzülmekle alakalı olduğu için, üzüldüğüm zaman hemen o yanı başımdaki küçük kendimin elin tuttuğumu hayal ediyorum. ona bişeyler telkin ediyorum içimden. ağlarken gözyaşlarını silip onu bağrıma bastığımı yanında olduğumu söylüyorum. o çocuk benim. ben o çocuğum. aynı zamanda içimdeki o koruyucu ses de benim. içimdeki çocuğa sahip çıkıyorum. onu çok sevdiğimi, kimse olmasa bile onun yanında olduğumu söylüyorum ona yani kendime. sonra elinden tutup yürüyorum onunla. o an ilginç bir şekilde aynı şeyler şuanki bana yapılıyormuş gibi o an iyi hissediyorum. o çocuğa gösterdiğim şefkat bana iyi geliyor.

az evvel pakistanlı biriyle içtim. beraber araplara sövdük. mütiş aktiviteydi.

ya çay ve sigaramı alıp enstrüman çalıyorum, içime kapanıyorum.

ya da boş boş gezmeye çıkıyorum.

içim soğuyana kadar çok zaman geçiyor.

garip bir şekilde daha fazla ders çalıştığımı fark ettim.
kitap okuyorum ve uyuyorum.

üzülünce özüme dönüyorum.

sanki şımarıklık yapmışım da hayat bana tokat atmış gibi.

kapatırım kendimi ve deli gibi sigara içerim. ustam alkolden öldü bende bu meretten gideceğim sanırım.
emeği geçen herkesin allah belasını versin.
amin.

yatağıma kapanıp saatlerce ve bazen de günlerce kendimi dış dünyadan izole etmek. bu sırada yaptığım şeyler: ağlamak, düşünmek, hayvan ve yemek videoları izlemek, son bir kez daha ağlamak ve kalkıp temizlik yapmak. süreç yıpratıcı ama sonuç tatmin edici.

üzen karşımdaymış gibi sesli düşünmek, böğüre böğüre ağlamak ama asla delikanlılıktan taviz vermemek.
üzülmedim ki.
ay o düşen ciğerim miydi?

zamanında kendimi sahile vurup 2-3 şişe maltana ve müzik ile geçiştiriyordum üzüntüyü. o da kalmadı şimdi o ayrı mevzu.

geçmesini bekliyorum.
beynim bana düşman bir tırrek olduğu için onu meşgul tutmak adına sürekli resimler çiziyor, hikayeler yazıyorum...

son bir yıldır yaptığım şeyi yapıyorum.
ya boş boş geziyorum ya da kimseyle konuşmuyorum.

tıkınmak.

fındık kreması... onu öğütürken baya baya deşarj ediyor.

bira içip duygusal şarkılar dinlemek.

neye üzüldüğüme göre değişir. karı kız mevzusuysa içerim, arkadaşlarımla bozuştuysam içerim. yok eğer işle alakalı bi üzüntüm varsa içerim, ailevi bir durumsa içerim. bazen sebepsiz canım sıkılır o zamanlarda içerim.

kısaca neye üzüldüğüm önemli ne yapacağım konusunda.

sahile gider kulakligimla sagopa dinlerim .

yazmak

ağlıyorum. başka bir şey yapmaya da üşenirim.

içerim.