yazarların üzülünce yaptıkları şeyler

şu an mutlu hissettiğim için üzülünce yaptıklarım aklıma gelmiyor. kesin bu başlığa bir şeyler yazmışımdır ama kim uğraşacak okumakla. başlığı gördüğüm an aklıma üstteki görsel geldiği için tüm üzgünlerden özür dilerim.

tatile çıkıyorum. bakalım şimdi nasıl saçma sapan şeyler yapıp, nereye gideceğim...

giderim bir banka otururum, öyle uzağa bakarım. bunum aslında normal bir şey olduğunu, hayatta böyle olayların olduğunu kabullenirim. sonra da kalkar hayata devam ederim.
zaman en iyi alıştırandır.

diyet yapıyorsam diyeti bırakır kendime tatlı ısmarlarım. bir insanın her yerden darbe yememesi gerektiğine inanırım. hayat sizi bir noktadan sıkıyorsa başka bir noktadan ipin ucunu gevşeteceksin..

ben regl oluyorum... ahahaha

alan watts dinliyorum ya. rahmetli watts abi aslında işi çözmüş halde. hayatın 'yarış kazanır gibi' kazanılmayacak bir şey olduğunu, insan zihninin sorun çözmekle görevli bir zımbırtı olduğu için ortada hiç bir şey yokken bile sorun arayıp bulduğunu falan söyleyen ve 'guru gürültü''den ziyade 'laf ebesiyim ben, çok da beni şaapmayın' diyebilecek kadar olayla barışık bir abimiz.

üzüntülerin çoğu gereksiz şeylere gereksiz önem atfetmekten pörtlüyor. bunu farkedince daha az can yanıyor. geçmiyor tabii ama azalıyor işte.

üzüldüm....

ağlamak. dünyanın en rahatlatıcı eylemlerinden biri, sonrasında pamuk gibi oluyorum.

önceden olsa ağlardım. artık ağlamak yerine öylece duruyorum. bazen uyuyorum ama genelde geçene kadar bekliyorum öylece durup bekliyorum. geçiyor mu geçiriyor mu orası muamma ama devam ediyoruz ya bu da bir şey.

yürümek
müzik dinlemek
karanlıkta oturmak
düşünmek *
inzivaya çekilip yalnız kalma isteği, kimseyle konuşmamak


klasik olarak ağlamak yazmayacağım, onu ne kadar istesem de beceremiyorum. *

duvara bakıyorum. belli bir süre baktıktan sonra insana bir gülme geliyor. o gülmeden sonra da bir somurtma.
o somurtmadan sonrası yine uzunca bir duvara bakış.

semiramisle konuşuyorum. salak salak tavsiyeler veriyor bana. işin sonunda kavga ediyoruz üzüntüm geçiyor. harika.

(bkz: uzun uzun boşluğa bakmak)

uyurum ben

komiklik yapıyorum.

herkesin üzüntüsü ile başa çıkma yöntemi ---> farklı.

#annebenjokermiyim #annekürtajiçinçokmugeçkaldık

eskiden, çıkarım amk taksim'e, dostlarla sarmaş dolaş olurum, bakarsın o anlamsızlıkta, tanıştığım yeni biri düşer, yoluma bakarım tempomdan, evde günde 8 biraya düştük. depresifleşmekten, neredeyse bebekken maruz kaldığım acıları hatırlar oldum.

yaz canıma okuyor, acayip mutsuzum bir yandan da normal şartlar altında bunalım zamanlarımda, fazla içerik dökmezdim içimden buralara. hepinize dil atmalar falan kalmadı. ikinci biradan sonra, hortluyorum. tutamıyorum.

abi kaç ay oldu yazdır. hapishanede gibiyim. tıkandım. sıçıp sıvıyorum ortalığa. çıkamıyorum taksim'e oraya buraya. iş yerindekileri görmekten kusucam. burada saçmalamaktan ayrı midem ağzıma geliyor. çok ortada kaldım.

tutkum da yok ki a. koyayım. açıp bilmem ne maçını izleyeyim. sanal kumar oynayayım. ne bileyim. aşırı düz adamım.

çok zorlanıyorum. 3 sene önceki sevgilimi özler oldum. bu ne ya. mallaştım iyice. yaz bitsin. maymun olduk. geçen sene sırf bu yoksunluklardan ağzımı burnumu kırdım düşerek fazla içip, yalnızlaşmaktan.

her senenin yazı ayrı bir baskı. zorlanıyorum.

manitayı darlıyorum. nude at diye.

müzik açar daha çok üzülürüm. sonra müziği kapatıp neden üzgün olduğumu düşünürüm. daha da üzülürüm. duygu yönetiminde ponzi sistemi kurmuş durumdayım.

her zaman yaptığım şeyleri bünye alışınca yeni şeyler üretmiyor
genelde alkollerim
öyle işlerimi yapmaya devam ederim.

kendimi eleştiririm. her bokun sebebi benimdir. tercih ve sonuçları yaşıyorum/katlanıyorum. her şey benim elimde sonuçta. düzgün kararlar alsaydım böyle kıvranmazdım şimdi.