yeterince yapamadığınızı hissettiğiniz şeyler

küfür edemiyorum.

yaşamak.
ölü gibiyim. ne halim var ne isteğim var. aslında isteğim varda eyleme dökecek enerjim yok işte.

yaşamak, kendim için yaşamayı yeterince yapamadım sanırım

yeterince uçmamak/ kanatlarını açmamak.


yaşadığını hissetmek için bazen ülke değiştirmen gerekir. gözünle görmen gerekir. yaşaman gerekir.

yaşamak

uçamamak.

kütür kütür sulu sulu yeşil erik yemek. yine yumuşadı adiler. tatlandı hep. her sene aynı şey oluyor. gelecek yıldan beklentim ağzıma bol bol papaz eriği ve meme tıkmak. tıkıştırmak. tıkıştırılması.

insanlara kendimi açmak. deli olduğumu düşünmelerinden korkuyorum çünkü fikirler sürekli kafamda uçuşuyor.

insanlar bağlamından kopuk konuşan insanlardan çekinebilir. kavramları olayları birbirine bağlamak değil de daha düz sohbetler daha sağlıklı belki de.

genelde taksi yolculuğu yaparken bunu görüyorum. türk milli eğitim sistemini sosyal medyanın yaygınlaşması üzerinden konuşmak yerine bu yeni nesil çok şımarık, sürekli hocalarının * açığını arayıp sosyal medyada ifşa ederek kendini ispat etme çabası içerisinde ama işte o yaşlar azizim ama biz öyle miydik diye diye devam eden sohbetler.

oysa sen evladına terbiye vermeyi başaramadıysan daha da önemlisi onunla ilgilenmek yerine kendinde bütün gün dizilere veya sosyal medyaya gömülüp gerçek hayatın sorumluluklarından kurtulmaya çalışıyorsan çocuğun ne günahı var, adı üstünde çocuk.

ergenlerin beynine kan gitmiyor çünkü bütün kanın nerede toplandığı herkesin malumuyken onlardan yetişkin sorumlu davranışı göstermelerini bekliyoruz ama doğrusunu öğretmek için model olmadan , olmaya çalışmadan çünkü çocukla zaman geçirmek zor.

bunun yerine hazırladığım kahvaltı ya da yeni aldığım arabayla gezmeler storyleri paylaşıp insanların geri dönüşünü beklerlerken heyecan duyup gelen övgülerle mutlu olmak daha kolay.

2,5 yaşında oğlunun eline telefon verip ilgilenememiş bir baba liseye gelindiğinde aziz sancar olmasını bekler ondan sonra da senin yaşında fatih 7 dil konuşuyordu edebiyatı yapar.

(bkz: sopalık ebeveynler)

doymadım, doyamadım sevilmelere beni ben
kimseyi koyamadım yerime yeniden.

yaşamak.

gençliğimi yaşayamadım.

keyfimce yaşayamadım.
hep etrafımdaki insanlara yardım ettim.
hep nankörlük ve ihanet gördüm.

kendim için yaşayamadım bu hayatta...
beceremedim.

para kazanamıyorum yeterince.

çocuklarım. küçükken hayat mücadesine öyle kaptırmıştım ki kendimi ilgilenemedim fazla. çocukluklarını doya doya yaşayamadım. gerçi şimdi acısını çıkarıyorum ama o tatlılıklarından eser yok şimdi. belki de o yüzden dedeler torunlarını çok seviyorlar.

yeterince var olamadım,deneyim kazanamadım gibi hissediyorum.içimden var olan birçok duygudan itinayla kaçtım, kaçma isteği duydum.

(bkz: seks)

herkes sekse doymuş anlaşılan. bi ben kaldım abaza yine.

genel herşey.

çalışmak çalışmak çalışmak.

eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,
ikincisinde, daha çok hata yapardım.
kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.
neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar,
çok az şeyi
ciddiyetle yapardım.
temizlik sorun bile olmazdı asla.
daha çok riske girerdim.
seyahat ederdim daha fazla.
daha çok güneş doğuşu izler,
daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.
görmediğim bir çok yere giderdim.
dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.
gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.
yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım ben.
yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu.
farkında mısınız bilmem. yaşam budur zaten.
anlar, sadece anlar. siz de anı yaşayın.
hiçbir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt almadan,
gitmeyen insanlardandım ben.
yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım.
eğer yeniden başlayabilseydim,
ilkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.
bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,
çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer.
ama işte 85'indeyim ve biliyorum...
ölüyorum...

jorge luis borges

istediğim hayatı değil, sunulanı yaşadığımdan hep bir yanım eksiktir.