tüm diğer sanatlar gibi edebiyat da, gerçeğin çıplaklığı karşısında insanın ihtiyaç duyduğu en güzel yalan(lar)dır.

kızım son yıllara kadar çok anneciydi.

o zamanlar 5 yaşlarında, anaokulundan aldım eve getirdim bir cuma günü. annesi henüz eve gelmemiş. hafta sonu karlı bir yere gidip eğlenelim falan diye konuşuyoruz. işte baba diyor karın içine çukur açarım sen fark etmeden basar düşersin. kahkahalar atıyoruz.

ben de evet kızım annene de çukur açarız o da düşer deyip gülüyorum. aniden suratı asıldı, hatta sinirlendi ve kelimesi kelimesine şunları söyledi:

ben anneme asla tuzak kurmam, onun yollarını açarım.

kesinlikle (bkz: jim carrey)dir.
üstüne kimseyi tanımam bu konuda. geçenlerde netflix'te (bkz: jim ve andy) belgeselini izledim. adam role girmek için set aralarında bile andy kaufman rolünden hiç çıkmayıp milletle öyle konuşuyor. hatta andy'nin ailesi gelip onunla muhabbet ediyorlar sanki karşılarında andy varmış gibi..

velhasıl jim carrey'i anlatmaya kalksam sayfalar yetmez sanırım. o yüzden saygılar büyük usta..

zor günlerin bittiği, şimdi sırada daha zor günlerin olduğu.*
efsaneyi hatırlayalım;

orhan pumuk'un türkçesi ilber ortaylı'dan daha arı, daha sade, daha güzeldir. "türkçesi bozuk" demek nedir ya! hazımsızlık hissediyorum bunda. ilber hocayı da severim ama orhan pamuk'a bayılıyorum.
ilber hoca kullandığı bol farsça ve arapça kelimelerle çok güzel türkçe konuşuyor zaten(!).

dikkat et tospağa ters dönmeyesin
laflarımın altında ezilmeyesin
laflar hazırladım gücenmeyesin
dilim sivridir idare edesin

cıngar çıkartan ne kadar insan varsa ülke dışına sürerim.
eğitime de el attıktan sonra bir de zorunlu emeklilik getiririm. evet ilk yapacaklarım bunlar olur.

washington portakalı seni

evde beslediğin kedinin, tuvalet ihtiyacını kuma yapması gerektiğini kendi çözmesini beklemekle aynı şey.

hayatım olabildiğince b*ktan zaten, en azından cenazem muhteşem geçsin.

bazı şarkıları dinlerken aklımda illa bir mekan canlanıyor, bir de dinlediğim önemli anlardaki hisleri tekrar yaşıyorum. paris'teyim mesela şu an. hava tabi ki kapalı ve yağmurlu, başka türlüsüne denk gelmemişim zaten. yüreğim ağzımda manzaraya bakıyorum. hayatımda hiç bu kadar özgür olmamışım.

çıkar mı çıkmaz mı bilmem ben , ama sevgilisine çiçek veren tek hayvan sincaptır.

edit: böylesine ince zevki olan canlıya da hayvan denir mi yemin ederim boşlukta kaldım.

resm*-i hâlet-i rûhiyem:



edi': link yenilendi.

kabeyi hayatında bir kez görmemiş insanları ilgilendirmeyen bir konu. siz oraya gidecek düzeye bir gelin, o zaman zaten ne yapacağınızı bilirsiniz.

insan dostunu, düşmanından daha zor affediyor.

insanlara, doğaya, hayvanlara karşı duyarlı ve hassas altın değerinde insandır. çünkü gelin görün " - mış" gibi yapanlar o kadar çok ki gerçekten güzel ruhlu, naif insanları ayırt etmek artık kolay olmuyor. ancak er ya da geç mutlaka belli oluyor çoğalmaları umuduyla... *

bana göre sevgi ailede tamamlanması gereken bir his.
çocukluktan itibaren ailede bu hissi karşılayamayınca karşısına çıkan herkeste bunun eksikliğini gidermek isteyip belki de hayatınca hiç muhattap olmayacağı insanlar ile muhattap olabiliyor kişiler.
o yüzden gerçekten ama gerçekten tüm ebeveynlerden ricam çocuklarınıza onları sevdiğinizi hissettirin.
özellikle de babalar kızlarına sevgilerini tamamı ile hissettirerek yaşatsınlar.

gözümde o insandan daha iyisi yoktur. yardım ederken kendini mahcup hissetmemen için elinden gelen her şeyi yapar asla yardımını esirgemez ve genellikle içinin güzelliği dışına vurur.*

ayrıcalığı hangi vasıfla beklediklerini anlamadığım imamlardır.
sahi sizin ayrıcalığınız nedir? size bu haddi ve hakkı kim veriyor?

tapıyoz evet. küpe tapıyom. adeta geometri harikası. yirim.