yeni bir yazar keşfettim. ngũgĩ wa thiong'o adlı kenyalı bir yazar. şu an okuduğum kitabı ‘kargalar büyücüsü’.
kitaba yeni başladım, kalın da bir kitap yaklaşık 800 sayfa. sıkılırım dedim ama harika gidiyor. müthiş bir yazarmış; popüler yazarlara o kadar dalmışım ki onu geç farkettiğim için çok üzgünüm. eğlenerek, ders çıkararak okuyorum.

hem siyasal islamcı hem sanatçı olunabileceğini gösteren vasat şairdir. necip fazıl'ın yazdıklarına şiir diyenlerin acilen köprüden atlaması gereklidir.

necip fazıl, muhafazakar kesimin şişirdiği koca bir balondur. bizim nazım hikmet'le denk değildir. hakeza gölgesine bile yetişemez.

edit: düzeltme

okundu.

bu kadar mütevazı olma yeğen! dediğim gerçektir.

bipolar olduğumdan mütevellit sık sık tutamıyorum gözyaşlarımı.

almancadan dilimize çevrildiğinde nasılsın? anlamına gelen soru cümlesidir. birçok şekilde cevaplayabiliriz.

- danke, es geht mir gut!
- na ja, es geht so!
- es geht mir schlecht!
- es geht mir prima!
- es geht!

edit: yazım hatası.

biri raif efendi mi dedi. (kürk mantolu madonna)
aşk balondur. sizi önce var eder. sonra yok.

neye zararı var şahsen ben çok seviniyorum o kadar bildirimi görünce.

bir emil michel cioran kitabıdır.

zaman insanoğlunun üstesinden gelemediği, tam olarak bir anlam veremediği, karşısına çıkıp hesap sormaya niyet bile edemediği ve nihayetinde, kazandığı bütün zaferlerden sonda önünde diz çöktüğü bir kavram. çok insan telef olup gitti zamanla uğraşarak ve bu insanların çoğu sona doğru zamanın kölesi olduğumuz gerçeğini kabul eğmek zorunda kaldı. ama belki tek bir çözüm geldi çoğunun aklına zamana müdahale etmek için. emil michel cioran’ı okuyan herkesin aklına eninden sonunda düşen korku veren ama rahatlatıcı bir yanı da olan bir fikir onları çözüme götürebilirdi: intihar.

emil michel cioran okudukça insan kendini düştüğü yerden kaldırma konusunda bir isteksizliğe kapılıyor. sanki orda kalıp ölmek olası tercihlerin en doğrusu gibi geliyor. kaybedilmiş bir savaşı sürdürme zorunluluğundaymış gibi yaşadığını hissediyor okuyan. sanki savaş sonunda sallayacağı beyaz bayrağa sarılıp toprak altında istirahate çekilecekmiş gibi hissediyor. ya da denize düştüğü an dibi bulanacağını emin bir şekilde kendini sonsuzluğa doğru bırakmaya niyet ediyor. cioran okuyan insanların tamamı intihar etmiyorsa eğer, bu bir virgül hatrınadır.

yine de okuyun okutun.

kitlesinin çok da okumayı sevmediğini/okuma alışkanlığının olmadığını kafa sözlük formatı ve kurallarını okumamaklıklarından anlayabileceğimiz yutubır.

sadece bir insana aşık olmak değildir.

ankara’da aşık olursanız donduran ankara soğuğuna da aşık olursunuz. o kadar soğuk olur ki ankara sevgilinizin elini bırakmak hain bir donma girişimi olarak yaftalanabilir.

ankara’da aşık olursanız yıkılmış binaların enkazına da aşık olursunuz. artık yerinde olmayan ssk işhanın karşısından geçip sevgilinizin kokusunda ucuz bira ve ayaküstü midye kokusu da bulursunuz.

ankara’da aşık olursanız birçok klişeyi yerle bir eden cümlelere de aşık olursunuz. sevgilinizle ankara’da yürürken içten içe bilirsiniz ki ankara’nın denize ihtiyacı olmadığı için denizi yoktur. denizsiz yaşayamayanlar bir zahmet kendi denizlerini getirsinler.

ankara’da aşık olmak soğuktur, yerle yeksandır, denizsizdir.

hızlı yaşayıp hızlı yaşlananların kitabıdır kinyas & kayra... yeraltı edebiyatının ülkemizdeki belki de en büyük temsilcisi hakan günday'ın kitabıdır. lise yıllarında yazmaya başladığı ve 20'li yaşlarda -zannediyorum 23 olmalı- yayımladığı ilk kitabıdır. kitap öyle her merak edenin eline alıp bırakamadan okuyabileceği, bir solukta bitirebileceği bir kitap değildir. hele hele bu türe yabancıysanız, içeriğindeki o karamsar havaya, buhranlı karakterlere tahammül edebilmeniz zorlaşabilir. tabii ben çok seviyorum, o ayrı...

"ben sadece fazlasıyla ciddiye almıştım, küçükken babamın birini üzdüğümde bana söylediği o sözü:
“kendini karşındakinin yerine koy”
ve ilk başlarda bunu o kadar çok yapmıştım ki; bir gün dönüş yolunu, yani kendimi bulamadım''

her yere aitmiş gibi davranan, hiçbir yere ait olmayanların, olamayanların kitabıdır kinyas & kayra... 6 milyar insanın arasında doğup; hiçbirine çarpmadan geçebilenlerin kitabıdır.

kitap içeriğinde başınızı çevireceğiniz hatta belki de bugüne kadar bir çok kez çevirdiğiniz gerçeklikler var. bazıları oldukça rahatsız edici, bazıları mide bulandırıcı, bazıları hayrete düşürücü... ama inanın hepsi bu yeryüzünde yaşanmış, yaşanacak yahut yaşanması mümkün olan gerçekliklerdir.

bana göre bu kitapla hakan günday, ruhumuzda bulunan çatlaklardan içeri sızarak bize bir çok şeyi anlatmaya çalışıyor esasında. hepimiz kayra'yız biraz, hepimiz biraz kinyas'ız zaman zaman...

birbirlerine çok zıt iki karakterler aslında. siyah ve beyaz gibi. sıcak ve soğuk gibi. cam ve çelik gibi. hayat ve ölüm gibi.

kinyas ve kayra gibi...

bu kadar hissizleşmişken aslında; ne kadar yaşıyor denilebilir onlar için bilemiyorum. ya da bu kadar hissizleşmeyi hangimiz isteriz?

şiddetle tavsiyemdir, ama sadece ilgilisine...

para kazanmak.. namerde muhtaç olmamak.. erkek falan demeyin bayılırım suraciga..

ben 70'li yıllardaki o salon erkeği, aşk adamı rollerini oynadığı filmlerini pek sevemedim. en sevdiğim dönemi 80'li yıllardaki çektiği mesaj verici, toplumsal odaklı filmleri olmuştur. maden'deki işçi nurettin, pehlivan'daki bilal, karartma geceleri'ndeki mustafa ural, beyoğlu'nun arka yakası'ndaki haydar gibi ağır adam rollerini sevmişimdir.

evinin yakınındaki markete gidince, tüm çalışanlara selam verip, muhabbet ede ede alışveriş yapan müşterinin, diğer müşterilere söylemeden anlattığı durum.

babamdan aldigim en guzel iltifattir.
“keske her babanin senin gibi bir kizi olsa”
daha kimse bu iltifatin ustune cikamadi.

"dinleyeni olmadığından değil, anlayanı olmadığından sessizleşir insan."
-osho

son kez yürüdüğüm yollardaki yoldaşım.