pilot kalemle çizimlerimin üstünden geçtiğim karanlık dönemden..

, her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır.

sözlüğün kıymetlilerinden... şairlerinden. işte o neydi; olmazsa olmazlar, sözlüğün demirbaşları, en sevdiğin sözlük yazarları... şeysilerinin üyelerinden yalnızca bir tanesi benim için. öte yandan, sayın pencere'nin hakkını teslim eden de bir ben değilimdir zannediyorum ki. pencere, şiirle müteallik olan tüm başlıklara mutlaka birkaç şiir gönderir. bu şiirler, birçoğumuzun daha önce hiç karşılaşmadığı şiirlerdir. şiirlerimize şiir katan bir yazardır kendisi. çok ince çok da güzel şiirler paylaşır, tekrar tekrar okumak için kaydedersiniz. dün gece de nazım abinin, ben senden önce ölmek isterim şiirini seslendirerek şairliğini bir üst seviyeye taşımıştır. dinleyin, tavsiye ederim. içten ve güzel okumuş, severek dinledim. her zaman, sözlükten şiirlere açılan penceremiz olsun isteriz.

bizzat ptt'ye gidip hesabıma sanil (bilmeyenler için para sanalika'nın para birimi) yatırmışlığım bile vardı sonra gidip o sanillerin tamamıyla süreli yiyecek/içecek almıştım. vizyonsuzluğum sanal oyunda bile peşimi bırakmıyordu, küçük bir çocukken bile.

"bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
"o olmazsa yaşayamam." demeyeceksin.
demeyeceksin işte.
yaşarsın çünkü.
öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
çok sevmeyeceksin mesela. o daha az severse kırılırsın.

ve zaten genellikle o daha az sever seni,
senin onu sevdiğinden.
çok sevmezsen, çok acımazsın.
çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
senin değillermiş gibi davranacaksın.
hem hiçbir şeyin olmazsa,
kaybetmekten de korkmazsın.
onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
çok eşyan olmayacak mesela evinde.
paldır küldür yürüyebileceksin.
ille de bir şeyleri sahipleneceksen,
çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
gökyüzünü sahipleneceksin,
güneşi, ayı, yıldızları...
mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
"o benim." diyeceksin.
mutlaka sana ait olmasın istiyorsan bir şeylerin...
mesela gökkuşağı senin olacak.
ille de bir şeye ait olacaksan, renklere ait
olacaksın.
mesela turuncuya, ya da pembeye.
ya da cennete ait olacaksın.
çok sahiplenmeden, çok ait olmadan yaşayacaksın.
hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi,
hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.
ilişik yaşayacaksın. ucundan tutarak..."

nurdan gürbilek hocanın metis yayınlarından çıkan ve kısa denemelerden oluşan eseri. ben hayatımda bu kadar ince olup, ufuk açan çok az kitap okudum. kesinlikle okunmasını tavsiye ederim.

en uzak durulması gereken erkektir.

erkin koray şarkısı. hepimizin bildiği ama çoğu kez farkında olamadığımız zaman kavramının hızlıca akıp gidişine bir dokunuştur. azıcık bile olsa şelale gibi akıp giden zamanı yavaşlatıp tadını çıkarmanın hiçbir surette mümkün olmayacağı vurgulanır.

dünyalara bedel insandır. olduğundan daha güzel/yakışıklı, daha zeki, daha sevilesi, daha fantastik, çok garip, bir acayip ve vazgeçilmez görünür. büyülüdür adeta. hayatınız bir hamursa, o kişinin toz olmasını ve onu hamurunuza karıştırmayı isterken bulursunuz kendinizi. evet. daha korkunç örnekler vermeden tanımı sonlandırıyorum.

birlikte tatile doğru yol aldığım yazar kişisi, sözlük sizlere emanet arkidişler.

bu antidepresan meselesi ben savaşçıyım diyen avellere kadar düştüyse yazık gerçekten.

hayata karşı son derece dirençli olabilirsiniz, sorunlarla başetme yöntemleri geliştirmiş olabilirsiniz, dirayetli, çelik gibi iradeli olabilirsiniz ama beyin kimyanız bozulduğunda bunlar bir hiçtir. insanların mutluluk mutsuzluk anlayışı bir hayli saçmadır. başına bir iş geldiğinde, kötü bir olay yaşadığında çok mutsuzum diye zırlamaya meyillisiniz ama mesele bu değil. bu sadece gelip geçici bir acıdır ve acının vakti dolduğunda sağlıklı, pozitif ruh halinize dönersiniz.

peki ya beyin kimyanız bozuksa? işte o zaman s.ktiri boktan müzikleriniz, acıyla mücadele yöntemleriniz hiçbir işe yaramaz çünkü her an acı çekersiniz. her an mutsuzsunuzdur. işte bu noktada devreye ilaçlar giriyor. ilaç kullananı küçümsemek, yargılamak ya da kullanmayarak acılarla başettiğini sanmak için hayatı boyunca sağlıklı kalmış, acı nedir bilmeyen şımarık bir s.k kırığı olmak gerekiyor. görüyorum ki sözlükte bolca varlar.

sağlık durumunuz nasıl diye doktoru tarafından sorulan soruya sol yumruğunu kaldırıp çivi gibiyim mayetinde esprili bir dille yanıt vermeye çalışırken yanlışlıkla sosyal medyada paylaştığı pozdur. *

kıyamam ya, canım livaneli madara oldu bütün sosyal medyaya. *

ayrıca ben komik olsa da bu yanlışlığın çok olağan olduğunu düşünüyorum. yaşlı bir yakınınız sosyal medya/akıllı telefon kullanmaya çalışıyorsa olabilecekleri hepiniz bilirsiniz sözlük.
annemden babamdan biliyorum çok şapşik hatalar yapabiliyorlar.
mesela annem bir kere yanlışlıkla bana atacağım derken çözdüğü edebiyat sorularını facebook'a yüklemişti. babacığım da bir kaç kere yanlışlıkla whatsapp'ta bana atacağı mesajı tüm rehbere atmıştı. *
ben livaneli'ye de aynı duyguyla güldüm. şapşik ya dedim geçtim.

başka mana yüklemeye gerek yok bence, mektupla haberleşen, radyo dinleyerek büyüyen, daktiloyla yazı yazan bir nesil öyle kolay alışamaz ki internet dünyasına. az buçuk sakarlıklar yapacaklar tabii ki.

kafamı sözlükten kaldırabilsem daha hızlı okurum aslında..

en güzel sohbetlerim genelde hep tanımadıklarımla gerçekleşti. ancak diyalog kurmak gerçek sohbet değildir. röportaj yapar gibi; ad, yaş, memleket... soruluyorsa o sohbet değildir. bunların hiçbirini bilmeden geceleri gündüz, gündüzleri gece yaptığım birisi olmuştu hayatımda. şimdi yokluğunu hissetmek zor ama bütün acısına rağmen iyi ki bugün gülümseyerek hatırlayabiliyorum. bulsana artık beni ihtiyar.

kendine yeterliliğin en güzel meyvesi özgürlüktür.

helenistik dönem filozoflarındandır.
mesajı: iyi olan, kolay elde edilendir.
bana bir kap peynir yolla ki canım çekince sefa süreyim.
en yüksek iyi de hazdır. erdem ile gelen bilgi arttıkça haz da artar.

epikür, felsefe tarihinde en çok eleştirilen filozoflardan olmuştur. yaşadığı dönem bahçeli bir ev satın almış, evinin kapılarını başka şehirlerden gelen bir grup insana açmıştır. amacı bu insanlarla dostluk, haz gibi konularda fikir alışverişi yapmak olmuş. dışardan bakan bazı insanlar bu oluşumu zevk düşkünü kişilerin bir araya gelmesi olarak nitelendirmiş, epikür'ün yaşam şeklini garipsemişler. fakat günümüzde kafede, parkta, bahçede bir konu ile ilgili edilen benzer sohbetler epikürcülük anlayışına benzer bir durumdur.

haz diye bahsedilen şeyin aslında tutku olmadığını belirtmek gerek. burada sade, dostane ve ölçülü bir aktarımdan bahsedebiliriz. çünkü epikür'e göre haz, insanın varlığının peşinden gitmesi ona ulaşmasıdır. eleştiriler bunun olabileceğinin anlama zorluğundan da kaynaklanıyor olabilir. bahçede ki insanlar kendi iç hayatlarına zaman ayıranlardır. derin düşünmenin hüküm sürdüğü dünya epikürcüler için mutluluktur.

ruhun hastalığına çare olmayan filozofun söylemi boştur
yaşamının son günlerini geçirdiği hastalık nedeniyle çok sancılı geçiren filozofumuz ölümün gelmediği her an için varoluş hazzını deneyimlemeye devam ediyorum der. buradaki amaç insanın her koşulda yaşamını iyileştirmesi gerektiğidir. en kolayından almamız gereken hazlardan yararlanılmalı. acı veren hazzı bir kenara bıraktığında gerçek mutluluğu bulabileceğinin olanaklı hâle gelmesi..

askeriyede belli suçlar işleyen askerleri cezalandırmak için belli bir süre kapattıkları yerdir.

(bkz: disko) olarak da bilinir.

gitmenin mahiyetini senden giderken idrak edebilmiştim.

erken kalkmak.
düzenli kitap okumak.
hobi edinmek.
sürekli görüştüğümüz kişiler. yani eğer alışkanlık haline gelen birileri varsa hayatımızda; yemek yememizden tutun, girdigimiz ortamlara kadar etkileyebiliyor. seçimlerimiz önemli.

alanını daha geniş olması sebebiyle bantın ucunu bulmaktan kat kat daha zor olan eylemdir.

ayrıca ''en iyi eti kendine alan'' ''her şeyin en iyisini isteyen'' gibi anlamlarda taşır.

ohiyesa, beyazlardaki mülkiyet hırsından dem vurarak, bu tabirin kullanılmasının, onların açgözlülüğünden kaynaklandığına dikkat çeker.

böylece kızılderili olmayan kişiler için söylenen wasichu kelimesi, zaman içerisinde değişim göstererek, kızılderililerin topraklarına ve özgürlüklerine göz diken beyaz işgalciler ve amerikan hükümeti için kullanılmaya başlamış oldu.

burada ohiyesa'nın mülkiyet hırsı ile ilgili söylediği sözler için bir parantez açmak lazım. şöyle anlatıyor kendisi mevzuyu;

bizim inancımıza göre mal mülk sevgisi alt edilmesi gereken bir zaaftır. o maddeyi davet eder, eğer yoluna devam etmesine izin verilirse zamanla insanın ruhi dengesini bozacaktır. bu yüzden çocuklar erken yaşlardayken cömertliğin güzelliğini öğrenmelidir. onlara öğretilmelidir ki, insan için vermek en büyük ödüldür; çünkü böylece vermenin mutluluğunu tadabilirler.

eğer çocuğun aç gözlülüğe meyli varsa yahut sahip olduğu ufak tefek şeylerden vazgeçemiyorsa, efsaneler cimri, haris insanlara duyulan nefreti, onların gözden düşüşünü iyi anlatır.

kızılderililer sahip oldukları her şeyi verirler. akrabalarına, diğer kabilelerden gelen misafirlerine, fakat hepsinden önce, karşılık görmeyeceklerini bile bile, fakir ve yaşlılara verirler.

ohiyesa, kızılderili toplumunun zorunlu dönüştürüldüğü dönemlere bizzat şahitlik etmiş bir kızılderili. okumuş büyük adam olmuş. kızılderili rezervasyonlarını ve kızılderili okullarını görmüş. burada yaşanan acılara bizzat tanıklık etmiş. o yüzden onun sözlerinin, hikayelerinin ve anlatılarının bu yönden büyük değeri var. mülkiyet hırsının sıfıra yakın olduğu bir toplumda yetişip, sonrasında bu hırsın temeli ile harmanlanan bir toplumun içinde yaşamak zorunda bırakılmış. bu yüzden iki toplumsal yapı hakkındaki kıyaslamaları mühim. wasichu kavramının içerdiği ve anlattığı şeyi bizzat onların anlatılarıyla daha iyi kavrıyorsunuz. kendisi ile ilgili de unutmazsam bir başlık açarım.*