ne kadar severim o insaları!
o insanlar ki renkli, silik
dünyasında çıkartmaların
tavuklar, tavşanlar ve köpeklerle beraber
yaşayan insanlara benzer.

orhan veli kanık - insanlar.

türkçe adı deli ve dahi olan film.

büyük oxford sözlüğünün yazım sürecini anlatmaktadır.
izlerken 45 dakika çiş tutmaya sebep olacak kadar güzeldir.

doktor mehmet mutaf'ın unutulmaz klasiği.

dua ile halının üstünde uçmayıp mersedesle gezen dayının yağmurlarla yangını durdurma fantezisi.. kesinlikle aynı şeyleri yemiyoruz içmiyoruz okumuyoruz bunlarla.. yedikleri ekmek bile farklı bu kafa başka türlü olmaz insanda. he oradan sahile uğra rus duası için belki gelirler..

saat daha öğlen 3 ne yiyip içiyorsunuz siz?

2.defa entry gireceğim ama aşığım mesleğime. harika bir meslek bence. müşterilerimle sohbet ediyorum, gelirken bana hediyeler getiriyorlar üstüne insanların üstüne resim yapıyorum ve bana bu yüzden para veriyorlar. keyifli meslektir.

değişik heyecanlar peşinde koşan bir vatandaştır. ben artık bizi kıskandıklarına ikna oldum.

anlaşılmak. tek bir bakışımızdan, ses tonumuzdan hatta susuşlarımızdan anlaşılmak.

the queen's gambit. izledikten sonra satranca tekrar başladım neredeyse her gün oynuyorum. hem eğlenceli hem de geliştirici bir oyunu böyle mükemmel bir diziyle insanlara sevdirmek mükemmel bir iş olmuş.

resim çizmek bence insanların gözünde fazla büyütülen bi durum.
yetenek tabi ki önemli ama asıl etkenin sabır olduğunu düşünüyorum. biraz uğraş, biraz eğitimle, biraz da gözlemle herkes yapabilir.
ayrıca illa da vinci gibi çizeceksiniz diye bir kural yok, eserinize bakınca mutlu olun yeter. zaten saatlerce uğraştığınız bi şeye bakınca muhtemelen mutlu olacaksınızdır.

berlin'de dolanırken bir parkta çekmiştim. burayı bi yerden hatırlıyorum ama nerden nerden diye düşünürken sense8 dizisinde wolfgang burada basketbol* oynuyordu. orda görmüştüm. kocaman rengarenk bir duvar berlinin zaman zaman kasvetli havasında insanın içini ısıtıyor.

ugrayip da kaale almadıkları desem..

ergenlerin cirit attığı hikaye anlatma platformu.

kısa bir hikâye diyecek olursak: yeni okuluma kaydımı yaptırmış, ilk derste bir sıra bulmuş oturmuştum. o sırada serseri tipli biri geldi. yerine oturduğum için bana bunu ödeteceğini söyledi. berke’ymiş adı. sanırım aşık olmuştum. çıkışta kolumdan tuttu beni ve kendine çekti. onu çok istiyordum, seviştik.

elbette güzel hikâyeler de vardır ancak genel özeti yukarıda. ayrıca maalesef ki bunun için kesildiğini duysa ağacın hüngür hüngür ağlayacağı kitapların çıkma yerlerinden bir tanesidir.

aklıma ne gelirse yazıyorum bodoslama, başka türlü nasıl zevk alabilirim ki burdan? zaten tanımlarımın beğeni sayısından anlayabilirsiniz. en önemli sırrı da açıklıyorum hadi gene iyisiniz köftehorlar! burada düşünüp yazarken beynim başka abuk sabuk anksiyetik başıboş düşüncelerden uzak duruyor. daha ne olsun üstüne bir de para mı versinler alüminyum! (bkz: sısısısı)

eğer psikoloğa gidip siz çok egolusunuz derseniz freudyen ekole göre anlayacaktır ve tanımda bahsedilen egoyu karşılamayacaktır. bu yüzden çok id'lisiniz demek lafı gediğine oturtmaktır.

22 yaşındayım, ruhum 5 ve 79 arasında gidip gelmektedir.

insanlar yeri geliyor yıllarca aynı yastığa baş koyduğu insanlardan tek celsede boşanıyorlar…

büyütmeyin bu kadar.

mutsuz musunuz?
çarpıya basın çıkın… detaylarla boğuşmak mı istiyorsunuz? önce oturumunuzu kapatın, sonra çarpıya basın ve çıkın… yok, işsizim çok vaktim var mı diyorsunuz? tek tek entrilerinizi silin, oturumunuzu kapatın, çarpıya basın ve çıkın…

mutluysanız, kalın…

üzgünüm ama, gerçekten bu kadar basit…

aynı gezegende yaşayıp, aynı gökyüzüne aynı yıldızlara bakıp da nasıl birlikte uyum içinde yasayamiyoruz. insanlar olarak birbirimize nasıl saygı duyamıyoruz anlamıyorum.

yavaş yavaş ölürler; okumayanlar, müzik dinlemeyenler, vicdanlarında hoşgörüyü barındıramayanlar.pablo neruda
[[/alıntı]]

insan, kafasında hayal ettiği kişiye aşıktır, ta ki o hayal ettiği kişi gerçekte karşısına çıkana kadar.