bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim

bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim

şöyle diyebilirim: "gece yıldızlardaydı
ve yıldızlar, maviydi, uzaklarda üşürler"

gökte gece yelinin söylediği türküler

bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim
hem sevdim, hem sevildim, ya da o böyle söyler

bu gece gibi miydi kucağıma aldığım
öptüm onu öptüm de üstümde sonsuz gökler

hem sevdim, hem sevildim, ya da ben böyle derim
sevmeden durulmayan iri, durgun bakışlı gözler

bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim
duymak yitirdiğimi, ah daha neler neler

geceyi duymak, onsuz daha ulu geceyi
çimenlere düşen çiy yazdığım bu dizeler

sevgim onu alakoymaya yetmediyse ne çıkar
ve o benimle değil, yıldızlıdır geceler

yürek zor katlanıyor onu yitirmelere
uzaklarda birinin söylediği türküler

bakışlarım kovalar onu tellim her yerde
bakışlar sanki onu bana getirecekler

böyle gecelerdeydi ağaçlar beyaz olur
artık ne ben öyleyim ne de eski geceler

sesim arar rüzgârı ona ulaşmak için
şimdi sevmiyorum ya, eskidendi sevmeler

şimdi kimbilir kimin benim olduğu gibi
sesi, aydınlık teni, sonsuz uzayan gözler

sevmiyorum doğrudur, yürek bu hâlâ sever
sevmek kısa sürdüyse unutmak uzun sürer

bu gece gibi miydi kollarıma almıştım
yüreğimde bir burgu ah onu yitirmeler

budur bana verdiği acıların en sonu
sondur bu onun için yazacağım dizeler

cinsel istismara uğrama, cinsiyetler arasında farklılıklar göstermekte ve kızlarda üç kat daha fazla görülmektedir. cinsel istismar %77 olasılıkla aile, %11 diğer akrabalar, %5 bakımla ilgisi olmayan kişiler, %2 ise çocuğun bakımı ile ilgilenen diğer kişiler tarafından uygulanmaktadır.

türk edebiyatı'nın en sevdiğim şairlerinden biri olan karakoç, türk şiirini metafizik bir esasa oturtan şairlerden biri olarak kabul edilir. kendisinin pek sevdiğim şiirlerinden biri olan "balkon" şiirine yaptığım tahlili, başta şiiri paylaşarak aşagıya bırakıyorum. bu vesileyle bana şiiri anlamlandıran, daha çok sevdiren tahlil olayının başkalarına da sevdirmesini temenni ediyorum.

-balkon-

çocuk düşerse ölür çünkü balkon
ölümün cesur körfezidir evlerde
yüzünde son gülümseme kaybolurken çocukların
anneler anneler elleri balkonların demirinde

içimde ve evlerde balkon
bir tabut kadar yer tutar
çamaşırlarınızı asarsınız hazır kefen
şezlongunuza uzanır ölü

gelecek zamanlarda
ölüleri balkonlara gömecekler
insan rahat etmeyecek
öldükten sonra da

bana sormayın böyle nereye
koşa koşa gidiyorum
alnından öpmeye gidiyorum
evleri balkonsuz yapan mimarların


başlıktan da anlaşılacağı üzere incelemiş olduğum şiirin konusu, balkon; teması, modern mimari anlayışın insan üzerindeki etkisidir.

şiiri, sezai karakoç’un şiir anlayışını tanıdığım için bütünden parçaya giderek şiirdeki anlamı ve duyguyu kısa bir tahlille ifade etmeye çalıştım.

şair, ‘’çocuk düşerse ölür.’’ cümlesiyle şiire başlıyor. burada, çocukların bir tehlikeyle karşı karşıya olduklarını anlatıyor. hemen devamında, ‘’çünkü balkon, ölümün cesur körfezidir evlerde’’ diyerek evi, çocuğu tehdit eden unsuru trajik bir gerekçeyle açıklıyor.
‘’yüzünde son gülümseme kaybolurken çocukların’’ cümlesiyle de dilinin varamadığı çocuğun ölümünü, -ölüm ifadesini hiç kullanmadan- ustalıkla anlatıyor.
hemen sonra, ‘’anneler, anneler elleri balkonların demirinde’’ cümlesiyle çocuğun ölümüyle şoka uğramış bir annenin kederini ifade ediyor.
şair, ikinci dörtlüğün hemen başında, ‘’içimde ve evlerde balkon, bir tabut kadar yer tutar.’’ cümleleriyle balkonun onun nezdinde bir tabuttan farksız olduğunu anlatmaya çalışıyor, hemen sonraki,
‘’çamaşırlarınızı asarsanız hazır kefen, şezlongunuza uzanın ölü.’’ cümleleriyle de çamaşırların kurumadan o balkonlarda hazır kefen anlamı taşıdığını ve balkona uzanıp dinlenmenin ise mezara girip ölmekten bir farkının olmadığını anlatmaya çalışıyor.
üçüncü dörtlükte şair, ‘’gelecek zamanlarda, ölüleri balkonlara gömecekler.’’ cümleleriyle karamsarlık
yaratan vurgularla, geleceğin dünyasında ölüleri balkonlara gömeceklerini ve hemen sonra gelen,
‘’insan rahat etmeyecek öldükten sonra da‘’ cümleleriyle de, insanın bu dünyada olduğu gibi öteki dünyada da rahat edemeyeceğini ifade ediyor.
son dörtlükte şair, ‘’bana sormayın böyle nereye, koşa koşa gidiyorum. alnından öpmeye gidiyorum, evleri balkonsuz yapan mimarları.’’ diyerek bütün bu olumsuzluğu yok etmenin evleri balkonsuz inşa etmekten geçtiğini, felaketin böyle biteceğini, bunu yapacak olan mimarların ise kutlanması gerektiğini ifade
ederek şiiri noktalıyor.