bizzat çığırından çıkaranın tanım girmeye utanmadığı başlık. *

bu gece itibariyle çığırımdan çıkıp oraya buraya şuraya nickaltı serpiştirdiğim doğrudur.

kabul ediyorum ben bir nickaltı canavarıyım. sözlükten aforoz edilirsem sebebi bu olacak gibi. sen az ötede oyna milletin nickaltından uzak dur deyip deh dehleyecekler bir gün.

yani aklımda çok fazla insan var. hala var hala inanabiliyor musunuz? doymuyorum nickaltı yazmaya. bu gece bir iki kişi daha var uzun zamandır yazmak istediğim ama bir türlü fırsat bulamadığım onlara da yazıp biraz ara vereceğim söz.

söz dedik ama çok mu kesin öldü. benin sağım solum belli olmaz çünkü. sözü bozunca 3 dana kesip 7 aile bir oruca mı giriyorduk napıyorduk? her an lazım olabilir çünkümsü.

verdiğimiz rahatsızlıktan çok memnunuz devam edeceğiz. *

bu işin dili dini ırkı olmadığını gösteren durumdur. fırsatı olan kapağı yurt dışına atarak, kendini kurtarmaya bakıyor.

memleketleri olan trabzonu öve öve bitiremeyen insanlar topluluğu. bir de aralarından oflu olanları, trabzonu es geçip memleketiyle övünme durumunu arşa çıkarmıştır. nerelisin diye sorulunca "ovunmek gibi olmasun ama ofliyimdur" diye cevap vermelerine şaşırmamak gerekir.

yeni bir yazar,
yeni bir nick altı.
ahanda bana nasip oldu.
beğendiğim güzel tanımları var, güzel de beğeniyor, üstelik bizim oralardan bağları var.
hoş gelmiş aramıza.

her yerini ısırmak,mıncırmak istediğim tontikler.bir tanesi elime düşşe de aşırı şekilde sevsem.

domestic der ki hani aşık atışması
isyan eder, niye sildiniz o tanımı?
sorusu şu: ben nereden verecem cevabı
benim ki de silinir az kaldı.*

ah be domestic vişne ezilir mi?
bir günde bitirdin felsefemi
ver oradan tekrar rütbemi
dur daha bu vişne'nin iyi hâli.

sınırları olmayan sevdalar yaşardık,
kayıp şehrin, soğuk sokaklarında.
hayaletler gibiydik gövdelerimizde.
ve her bir hayalet öldürürdü aslını.

bir vardık, bir yoktuk.
hayaletler gibi sevdik birbirimizi.
mürekkebi dağılmış bir şiirin dizeleri gibiydik.
ve her bir şiir yavaş yavaş öldürürdü şairini.

ansızın, yüreklerimizde buluşup, sevişirdik.
her an beraberken, her an ayrıydık birbirimizden.
hayaletler gibi sevdik birbirimizi.
ne gören oldu bizi, ne de duyan.

bir hayalet,
hayal ettim geçenlerde.
onu kendimi öldürürken buldum.
durduramadım da onu, olan olmuştu.

deveye hendek atlatmaktan beter olan durum. bu tipler gözleri ile gördükleri şeyleri dahi bu göz yanılsamasıdır ya... diyerek reddederler yine de ikna olmazlar.

üşüdüysen kalkalım.

(bkz: mec.) tutunacak, dayanacak, güvenecek şey.

yusuf atılgan’ın (bkz: aylak adam) adlı kitabıyla hayatıma girmiş olan kelimedir.
herkes hayatta bir tutamak arar; kimisi bunu sevgi ile kapatmaya çalışırken kimi insanlar ise bunu alkol, madde bağımlılığı, yemek yeme isteğiyle kapatmaya çalışır.
ben ise bunu kitaplar ile halletmeye çalışanlardanım.

doğan duru'nun ilk tekil albümüdür. albümdeki dört şarkıda berke özgümüş'ün bateri ile eşliği dışında bütün enstrümanları doğan duru kendisi çalmıştır. bütün kayıt ve miks de yine kendisi tarafından yapılmıştır.
albüm kapağındaki resmi mehmet güreli çizmiştir.


şarkılar hüzünlü ya da karamsar olarak değerlendirilebilir. redd tarzından bütünüyle farklı. şarkı sözlerini çıplak ve saydam buldum, bu sebeple bir keşif gibi dinlemek de çok keyifli benim için.

öldükten 4 yıl sonra sadece kemiklerimiz kalacak.

1982 doğumluyum diyen çakma şarkıcı.
"evet ben tam bir askerim" övgüsüne bir tarafımla gülmüştüm.

1964'ten acımasızlığın fotoğrafı... fotoğraftaki havuza siyahların girmesi yasaktır. siyah beyaz ayrımını protesto etmek amacında olan karışık bir grup, hep birlikte havuza atlarlar. ancak havuzun ait olduğu otelin james brock adlı yöneticisi, elinde bir kutu asit ile havuzun yanına gelerek onu siyah insanların üzerine döker.

neyse ki asit, havuz suyunun yanında, miktar olarak oldukça düşük olduğundan kimseye zarar vermez. ancak kötülüğün bedenlenmiş hali, bu fotoğrafla ölümsüzleşir.


(görsel, theafricanamericanathlete. com'dan alıntıdır.)

herkesin yaşadığı düşünülen ama yaşamayan insanların da olduğu bir durumdur. yaşanılmaması da hayrete düşürmemelidir.

ben 10 seneye yakın haftada 6 gün 12 saat çalışmıştım

bizim için özel ve önemli bir eylemdir. ülkemizde çayın içilmediği ve demlenmediği hane yok gibidir. hatta iş dış mekana yayılmış, hayatımıza çay bahçesi girmiştir. iş merkezlerinde, işhanlarında, çarşıda, pazarda çay ocakları vardır. mesafesi olursa da diyafonlar , küçük telsizler ile çay isteği yerine getirilir.

kadrajima bugün takilan kedidir. öyle bir duruşu var ki mahalleliyle sürekli içli dışlı olan yurdum insanı gibi ""rıfkııı abiiii arabayı çekiyorlar"" duruşu.

çift yastıkla uyumak.

uzun vadeli hava durumuna bakmayı tercih ettiğim kurum.