günün şiiri

"mutsuzum
mutsuzum
verandaya çıkıyorum ve hissediyorum parmaklarımla
gergin cildini gecenin
kimse takdim etmeyecek beni
güneşe

kimse götürmeyecek beni kırlangıçların şölenine
uçmayı hayal eden kuş
ölmek üzere." füruğ ferruhzad

ağlasam
sesimi duyar mısınız mısralarımda?
dokunabilir misiniz
gözyaşlarıma ellerinizle?
bilmezdim şarkıların bu kadar güzel
kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
bu derde düşmeden önce.
bir yer var biliyorum
her şeyi söylemek mümkün.
epeyce yaklaşmışım.
duyuyorum
anlatamıyorum.

orhan veli kanık

..
iç ses, diye söylendim
çocukken şöyle dua ederdim tanrı’ya:
tanrım bana hiç erimeyen,
kırmızı bir bonbon şekeri yolla.
eski tül perdelerden gelinlik biçerdik
kardeşimle kendimize durmadan,
olmayan çayları,
olmayan fincanlardan içerdik.
olmayan kapıları açardık,
olmayan ziller çaldığında.
siyah papyonlu olurdu mutlaka
resim defterimizdeki damat.
yedi günde yarattığımız dünya
mutlu olurduk pastel koksa.

ve şimdi şöyle dua ediyorum tanrı’ya:
olanlar oldu tanrım
bütün bu olanların ağırlığından beni kolla!
..

tut ki gecedir
karanlık sıvaşır ellerine camlardan
birden kırmızıya döner trafik ışıkları
kükürtlü dumanlar yükselir
korkuya batmış
cam kırığı adamlardan
tehlikeye büyür sakalları

tut ki gecedir
ihbarlar birer sansar
bir telefondan bir telefona atlar
yeraltı örgütleri tetik üstünde
adres değiştirmiş silah kaçakçıları
fahişeler birbirinden kuşkulanıyor

tut ki gecedir
katiller huzursuz
hırsızlar sinirli
hainler ürkekçedir
elleri telefona kendiliğinden uzanıyor
ihanete gece müthiş bir gerekçedir.
ihbarlar birer sansar
bir telefından bir telefona atlar

ihanet bir bilmecedir.

atilla ilhan - tut ki gecedir

uzaktan seviyorum seni

uzaktan seviyorum seni
kokunu alamadan,
boynuna sarılamadan
yüzüne dokunamadan
sadece seviyorum

ööyle uzaktan seviyorum seni
elini tutmadan
yüreğine dokunmadan
gözlerinde dalıp dalıp gitmeden
şu üç günlük sevdalara inat
serserice değil adam gibi seviyorum
öyle uzaktan seviyorum seni
yanaklarına sızan iki damla yaşını silmeden
en çılgın kahkahalarına ortak olmadan
en sevdiğin şarkıyı beraber mırıldanmadan
öyle uzaktan seviyorum seni
kırmadan
dökmeden
parçalamadan
üzmeden
ağlatmadan uzaktan seviyorum
öyle uzaktan seviyorum seni;
sana söylemek istediğim her kelimeyi
dilimde parçalayarak seviyorum
damla damla dökülürken kelimelerim
masum beyaz bir kağıtta seviyorum”

cemal süreyahttps://media.normalsozluk.com/up/2021/10/03/ae71ibp1qac1nuvb.jpg

“güneşi özledim, sonra seni
keşke gölgesine razı bir fesleğen olaydım.”

grapon kağıtları, didem madak

karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında
öyle yoruldum ki
yoruldum dünyayı tanımaktan
saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda
acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman
acıyla ugrasacak yerlerimi yok ettim.
ve simdi birçok sayfasini atlayarak bitirdigim kitabin
basindan baslayabilirim.

“yasamak sakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yasayacaksın
bir sincap gibi mesela,
yanı, yasamın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden
yanı, bütün işin gücün yasamak olacak.

yaşamayı ciddiye alacaksın,
yanı, o derecede, öylesine ki,
mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
yahut, kocaman gözlüklerin,
beyaz gömleğinle bir laboratuarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel,
en gerçek şeyin yasamak olduğunu bildiğin halde.

yanı, öylesine ciddiye alacaksın ki yasamayı,
yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
yasamak, yani ağır bastığından.”

nazım hikmet ran *

biliyorum sana giden yollar kapalı
üstelik sen de hiç bir zaman sevmedin beni
ne kadar yakından ve arada uçurum;
insanlar, evler, aramızda duvarlar gibi
uyandım uyandım, hep seni düşündüm
yalnız seni, yalnız senin gözlerini
sen bayan nihayet, sen ölümüm kalımım
ben artık adam olmam bu derde düşeli
şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya
yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki
anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi
ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği
kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;
hangi şarkıyı duysam, bizim için söylenmiş sanki
tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor
nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini
çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;
bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri
rastlaşmamak için elimden geleni yaparım
bu böyle pek de kolay değil gerçi…
alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;
bunun verdiği mutluluk da az değil ki
çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,
sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki
inan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,
son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:
bir gece yarısı yazıyorum bu mektubu
yalvarırım onu okuma çarşamba günleri

ağlamak için gözden yaş mı akmalı
dudaklar gülerken insan ağlayamaz mı?
sevmek için güzele mi bakmalı
çirkin bir tende güzel bir ruh kalbi bağlayamaz mı?

özgürlük

uçurtmam kadar nazlı kuşlar kadar hür.
denizler gibi hırçın köpük gibi pak.
özgürlük özgürlük tek yol özgürlük.

güneşin ışınları bizi ısıttığında
ay ışığıyla gönlümüz aydınlatıldığında
aldığın her nefeste haykırdığın her sözde.
özgürlük özgürlük tek yol özgürlük.

nazım hikmet’in şiirinde.
mevlana’nın nefesinde.,
âşık veysel’in sazında
özgürlük özgürlük tek yol özgürlük.

ne oligarşi ne monarşi.
ne faşizm nede kominizim
ne saltanat nede diktatörlük.
özgürlük özgürlük tek yol özgürlük.

tarladaki bahçedeki çiftçiye.
okulda öğretmene öğrenciye.
parktaki çocuğa yanındaki annesine
özgürlük özgürlük tek yol özgürlük.

kışlada askere karakolda polise.
fabrikada işçiye patrona.
şoföre pilota, kaptana, makinistte.
özgürlük özgürlük tek yol özgürlük.


camide hocaya kilisede papaza.
sinagogda hahama, tapınakta budaya,
inanana inanmayana düşünen her kese.
özgürlük özgürlük tek yol özgürlük.

"bu dünya soğuk
rüzgar genelde ters yöne eser.
limon ağaçları kurur.
bahaneler hep hazır.
güzel günler çabuk geçer."
cahit zarifoğlu