anlatırken ağlarım diye anlatamadıklarımız

aslında saçma. ama şöyle bişey oldu. ben patrondan telefon almasını istedim bir ay kadar önce. çünkü iki numaralı eski koca üstüme dünyanın borcunu bıraktı ve doğal olarak borçlar patladı. bu yüzden kredi sicilim bozuk gidip bir telefon dahi alamıyorum. şirket üstüne alalım, ben sonra parça parça ödiyim siz de vergiden düşün falan gibi bir anlaşmamız oldu. tamam dedi. fakat geçen ay alamadı, bu ay da erteledi falan filan. bekliyorum yani. ıphone istiyordum. 11 falan alırım idare ederim bi şekilde öderim demiştim. hiç telefon alma gibi bir gündemi olmayan iş arkadaşım dün iphone 13 almış. bira nispet yapar gibi bişey oldu. şirkete geldi kargo falan. çok zoruma gitti be. normalde kimsenin parası pulu umrumda olmaz da. allah daha çok versin zaten bişey dediğim yokta. işte. ne bileyim yanlış tercih yanlış hayat. kendi yediğim haltın ceremesini çekiyorum. günde 17 saat çalışıyorum. mesaiden 6da çıkıp ek işe gidiyorum 11de eve giriyorum. 12de uyuyup sabah 6da kalkıyorum falan. ama allahın dandik telefonunu bile alamıyorum borçlar yüzünden. çok ağırıma gidiyor artık. geçen gün mesela balık çekti canım. ulan sabah evden çıkıyorum gece giriyorum ben eve geldiğimde balıkçılar kapalı. sipariş veremiyorum. kendim alıp pişiremiyorum. dört beş gün öyle balık balık diye sayıkladım kendi kendime. neyse ya. sonra işte bugün yedim. çokta büyük bişey değil farkındayım. sadece bazen yoruluyorum ya.

insan ağlayacak bir halde ise çorba tarifi verirken dahi ağlabileceği için bu tanıma her şeyi dahil ediyorum

çocukluğum ve çocukluk kırgınlıklarım.

çok sevdiğim birkaç insanın depremde yok oluşu.


bazen sohbet etmek istiyorum ama yoklar.

akran zorbalığı yaşamanın nasıl bir deneyim olduğu.

birkaç kez "anlatabilirsem belki yüzleşmiş olurum." diye düşünüp denedim. iki üç cümleden sonrası ağlama kriziyle bitti. en zoru da aileye anlatmak. çünkü onlar aslında tüm süreçte yanınızdalar fakat hiçbir şeyden haberleri yok. olsa da bir şey yapamıyorlar. çünkü dışarıdan bir müdahale olduğunda daha büyük zorbalıklarla karşılaşıyorsunuz. falaaan filan... evet, ağlama hali krize dönmesin diye bu girdi burada kesildi.

sorun anlatırken ağlamak değil, belki kişiler olmasi icin en gerekli şey..

sorun bunu hak eden birilerinin olmaması..

o...

yazarkende ağlamaktan korkulur. yazmak bilinç akışına dönerse durum dahada sıkıntılı olur

anlatmaya gerek yok bazı şeyleri ama...
ah bu şarkıların gözü kör olsun.

bir gecede 8 kardeşini şehit vermek.
2 sinin kollarında ölmesi, daha sonra olanlar yüzünden üniformanı kaybetmek.
aradan 18 sene geçmesine rağmen hala bazen kolunu sırılsıklam hissederek uyanmak, ve kanlarının bulaştığı yer kuru olmasına rağmen sıcak ve ıslak hissetmek.
18 senedir kolunun ağrısının geçmemesi.

neyse ekran bulanıklaşıyor.

kalbimden geçenler.

masumum.

anlatamadik diye agladiklarimizdir.

gereksiz basliktir. anlatirsam aglarim diye anlatamiyorsam, burda da anlatamam ki kimse kusura bakmasin.

içimize ata ata ne hale düştük tuta tuta çatlayacağız be sözlük

31 anilarim. evet.

bu aralar yeniden depreşen ve geçenlerde yıldönümü olan sorunlarım, güvendiğim bazı insanlara anlatmak isterdim fakat yeniden açabilir diye anlatamıyorum.

yoktur. kimseye bir şey anlatmam, anlatırsam da ağlamam.

gereksiz dramaya karşıyım ama kendimle başbaşa kaldığım vakit bazen kendimi boğazlamak istediğim doğrudur.

hayatım, yani karanlık yüzünü bana dönmüş olan kader defterim. okumaya gücüm yok.

senede birkaç sefer de olsa gördüğüm ve günde 5 saat uyumama sebep olarak bni cezalandiran kabuslarim.anlatirken ağlamam belki ama gene de bu tip kabuslari gördüğüm zaman o gün tekrar uyuyamiyorum.

çoğu zaman böyle bir durumla karşılaşırım .
üzüldüğümde ,
sinirlendiğimde ,
keyfim kaçtığında ,
konuşamam , anlatamam .
göz pınarlarımda yaşlar hazırdır çünkü hemen akar ….

hiç hoşuma giden bir durum değil bu ama , sulu göz olmayı sevmiyorum :/