anlatırken ağlarım diye anlatamadıklarımız

insanın içini en çok daraltan mevzular bunlar işte. ne kadar paylaşmazsak birileriyle o kadar ağırlaşıyor zamanla içimizde.

insanı fazlasıyla yaralayan ve zamanla da unutulamayan derin konulardır.

(bkz: yaramızda kalsın)

kanka 30 yaşıma geldim bazen hâlâ altıma yapıyorum ya bunu eşime söylesem o kahkaha atar ben ağlarım

yaşadıklarım.

hayalim .

yaşamadıklarım.

sonrasında gelir boğazınıza kalbinize oturup oralarda yaşamaya başlar...

doğduktan altı ay sonrası

mişigınlı sarah.

kalmadı artık. anlattık ağladık, ağladık anlattık. su gibi berrak olduk.

dilinin ucuna kadar geldiği boş ver başka zaman anlatırım dediğin hikayen.

ben düşününce bile ağladığım için benim için problem yok artık.

memleketin hali. ağlıyorum ki zaten.

içime attıklarım.

kısa bir tanımı vardır:

yutkunduklarımız.

bu şekilde söylenince kulağa çok hoş ve romantik gelse de midemi bulandırdığını söylemeden edemeyeceğim…

her şey insan için kibri bize nereden, kimden bulaştı bilmiyorum ama o boktan bedenlerimizin içinde taşıdığımızı zannettiğimiz, altın bir put gibi ovalayarak her gün parlattığımız, kıymetlerden kıymet beğendiğimiz gururumuzun içinden sırf bu kibir yüzünden sızdığını düşündüğüm lağım kokusunu bir ben alıyormuşum gibi hissediyorum bazen…

cesur olmak bu kadar zor olmamalı…

hepimiz sıçıyoruz arkadaşlar ve hepimizin boku bok gibi kokuyor… bir çoğumuz pembe götlü olsak da hiçbirimiz pembe sıçmıyoruz…

ağlamak yutkunmaktan daha çok şey kaybettirmez size…

incinmek de…

bu kadar güçsüzlük,
bu kadar korkaklık,
bu kadar kibirlilikle gurur denilen o illüzyonun arkasına sığınmamamız gerekiyor…

harekete geçin, aslanlar gibi eylemlerinizin sonucunu yaşayın. gerekirse hayvanlar gibi böğüre böğüre acı çekin; ama yutkunmayın…

kaybettiğim insanlardan bahsetmeyi sevmiyorum. ne zaman anlatsam ağlama ihtimalim var. o yüzden konuyu kısa keserim kapatırım.

kendimi nefret ettiiğim bir insanla bir ömür aynı evde yaşamaya mahkum ettim...

akademik kariyeim ve kariyer geçmişim.

bu huyumdan nefret ediyorum. konuşurken bile filtre getiriyorum ki kendime o yaşar dökülmesin bir anda. o zamanda tam anlaşılmıyorum ama insan kendi konuşmasına ağlar mı? yaş gitti hissetmiyorum diyorum da eskiden böyle değildi. sanırım bu özellik büyüdükçe yüklendi.